Στον Ιερό Κοιμητηριακό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Δημοτικό Κοιμητήριο Αγρινίου, ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, ημέρα που η Εκκλησία μας τιμά την ανάμνηση του δια κολλύβων θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος.
Μαζί του συλλειτούργησαν ο Ιεροκήρυξ, Αρχιμ. Νικηφόρος Ζήσης, Πρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ιερού Ναού, ο Αρχιδιάκονος Δημήτριος Λαγούδης και οι Διάκονοι π. Σωκράτης Σχίζας και π. Βαρθολομαίος Κοσμάς.
Κατά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τα ιερά μνημόσυνα ευσεβών χριστιανών και αμέσως μετά στο προαύλιο, έμπροσθεν του Ιερού Ναού, τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως πάντων των ευσεβώς κειμένων στο Κοιμητήριο της πόλεως του Αγρινίου, με πρωτοβουλία του Δήμου Αγρινίου. Τον Δήμο Αγρινίου εκπροσώπησαν οι Αντιδήμαρχοι κα Μαρία Παπαγεωργίου και κ. Κωνσταντίνος Βραχωρίτης, ενώ παρέστησαν εκπρόσωποι των τοπικών αρχών.
Κηρύσσοντας τον θείο λόγο ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός ανέλυσε την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, λέγοντας ότι παρουσιάζει δύο μεγάλες αλήθειες: «Η πρώτη είναι αυτό που ο Χριστός διαβεβαίωσε, ότι ο νόμος δόθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο, προς χάρη του ανθρώπου, δηλαδή για τη σωτηρία του∙ για να λειτουργήσει ως ένα μέσο, ώστε να μπορεί ο άνθρωπος να κοινωνεί με τον Θεό, υπακούοντας στις εντολές Του και αποδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό την αφοσίωσή του στο θέλημα του Θεού.
Η δεύτερη μεγάλη αλήθεια είναι, ότι εκείνη την εποχή επικρατούσε η λεγόμενη φαρισαϊκή αντίληψη και νοοτροπία. Οι Φαρισαίοι τηρούσαν τον μωσαϊκό νόμο αλλά είχαν οδηγηθεί και εγκλωβιστεί στη λατρεία αυτού του νόμου. Αντί, δηλαδή, ο νόμος να τους οδηγούσε στον Θεό, ο νόμος ουσιαστικά τους οδηγούσε στον εαυτό τους και καλλιεργούσε έτσι την φιλαυτία, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια και την σκληροκαρδία τους».
Στην συνέχεια του κηρύγματός του εξήγησε, γιατί η αγία μας Εκκλησία όρισε να ακούμε το συγκεκριμένο ευαγγελικό ανάγνωσμα λίγο πριν ολοκληρωθεί η πρώτη εβδομάδα των νηστειών.
«Η περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής που θα μας οδηγήσει στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια περίοδος που θα πρέπει να νηστέψουμε σωματικά και πνευματικά, να αγωνιστούμε τον αγώνα, τον καλό της ασκήσεως και της μετανοίας. Είναι μια περίοδος μέσα στην οποία θα πρέπει να εντείνουμε την προσευχή μας, αλλά και την προσοχή μας. Να αφιερώσουμε ώρες πολλές στην κοινή λατρεία. Να αποφύγουμε πολλά και να πράξουμε περισσότερα.
Για ποιό λόγο υπάρχουν όλες αυτές οι οδηγίες, οι απαγορεύσεις και οι προτροπές στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή; Η απάντηση είναι μία. Για να αυξηθεί και να γιγαντωθεί η αγάπη μας προς τον Θεό και προς τους συνανθρώπους μας. Αν, αδελφοί μου, μείνουμε στο γράμμα του νόμου και δεν εισέλθουμε μέσα στην ουσία της άσκησης που είναι η αγάπη, τότε θα καταντήσουμε και εμείς όπως οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Θα κοπιάσουμε, αλλά τίποτα το ουσιαστικό δεν θα γευθούμε. Θα στερηθούμε, χωρίς να αλλάξει τίποτα μέσα μας, ούτε στη σχέση μας με τον Θεό, ούτε και στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας.
Γι’ αυτό, λοιπόν, ο Χριστός σήμερα φέρνει έναν βασικό όρο που δεν πρέπει να τον λησμονούμε. Πάνω από τον νόμο, μέσα στην ουσία του νόμου, βρίσκεται η αγάπη του Θεού. Χάρη σε αυτή την αγάπη και γι’ αυτή την αγάπη αγωνιζόμαστε. Και αυτός ο αγώνας πρέπει να μας δίνει χαρά. Αλίμονο αν ασκούμεθα αναγκαστικά, υποχρεωτικά, φοβικά, με ενοχικά σύνδρομα απέναντι στο Θεό.
Αυτός ο πνευματικός αγώνας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής πρέπει να μας φέρει όλο και πιο κοντά στο Θεό. Όλη αυτή η άσκηση θα πρέπει να μας οδηγήσει να ανοίξουμε διάπλατα την καρδιά μας και να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, τον δικό μας και τον ξένο, τον κοντινό και τον μακρινό, τον γνωστό και τον άγνωστο. Να αγαπήσουμε τους πάντες. Να μπορούμε να συγχωρούμε τους πάντες. Να ανεχόμαστε τα ελαττώματα των άλλων και να μην υπερηφανευόμαστε για τα δήθεν προτερήματά μας. Να μην καυχόμαστε για ό,τι κάνουμε αυτή την περίοδο, γιατί πολλές φορές η συμμετοχή μας στην ασκητική ζωή της Εκκλησίας, αντί να μας οδηγεί στην ταπείνωση, μας εγκλωβίζει στην αλαζονεία.
Όσο εφαρμόζουμε τον ευαγγελικό νόμο δεν θα πρέπει να λησμονούμε, ότι πρωτίστως το θεμέλιο όλων των αρετών και κάθε πνευματικού αγώνα είναι μόνο η αγάπη. Αν δεν έχουμε αγάπη μέσα μας, ούτε η άσκηση γίνεται αποδεκτή από τον Θεό, αλλά ούτε και καρποφορεί μέσα από τη σχέση μας με τον συνάνθρωπό μας. Και τούτο αγαπητοί μου αδελφοί, διότι μόνο η αγάπη είναι αιώνια. Μόνο η αγάπη θα συνοδεύσει την έξοδό μας από την παρούσα ζωή και την είσοδό μας στην αιώνια μακαριότητα».
Ο Σεβασμιώτατος, με αφορμή την πρώτη Θεία Λειτουργία που τέλεσε στον Ιερό Κοιμητηριακό Ναό ευχαρίστησε όλα τα μέλη της Διαχειριστικής Επιτροπής, λέγοντας: «Θέλω με την ευκαιρία της εδώ παρουσίας μου και της πρώτης Θείας Λειτουργίας που τελώ στον Κοιμητηριακό Ιερό Ναό να ευχαριστήσω όλα τα μέλη της παλαιότερης Διαχειριστικής Επιτροπής που συνέβαλαν αποφασιστικά στον εξωραϊσμό του Ναού. Να ευχαριστήσω και τα μέλη της σημερινής Διαχειριστικής Επιτροπής, υπό την καθοδήγηση του π. Νικηφόρου Ζήση, ο οποίος ανέλαβε και αυτή τη διακονία της ποιμαντικής αυτού του πολύ ευαίσθητου και ιερού χώρου».
