Την Κυριακή 27 Νοεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στη Βραχιά Θεσσαλονίκης, όπου αποθησαυρίζεται απότμημα των ιερών λειψάνων της Αγίας Αικατερίνης.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:
«Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοῖς … καί δεῦρο ἀκολούθει μοι».
Πρίν ἀπό δύο Κυριακές τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς εἶχε παρουσιάσει ἕναν νομικό, ὁ ὁποῖος πλησίασε τόν Χριστό ρωτώντας τον πῶς μπορεῖ νά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή. Τό ἴδιο ἀκριβῶς ἐρώτημα ἀκούσαμε νά διατυπώνει στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα καί ἕνας ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων. «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;» ρώτησε τόν Ἰησοῦ.
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι καί στίς δύο περιπτώσεις ἡ ἴδια. Ὁ Κύριος ὑποδεικνύει στούς συνομιλητές του τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐφαρμογή τους ὡς τό μέσο τό ὁποῖο καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο κληρονόμο τῆς αἰωνίου ζωῆς. Γι᾽ αὐτόν τόν σκοπό μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός τίς ἐντολές του. Δέν μᾶς τίς ἔδωσε γιά νά δυσκολεύσει τή ζωή μας, γιά νά μᾶς ἐπιβάλλει τήν ἐξουσία του καί νά περιορίσει τήν ἐλευθερία μας. Μᾶς τίς ἔδωσε ὡς ὁδηγό γιά νά φθάσουμε ἀπό τήν ἐπίγεια καί πρόσκαιρη ζωή μας στήν αἰώνια ζωή πού Ἐκεῖνος χαρίζει.
Καί ἄν στήν περίπτωση τοῦ νομικοῦ, ὁ Χριστός μέ τή θαυμάσια παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου ἐξήγησε τί σημαίνει πραγματική ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, στήν περίπτωση τοῦ ἄρχοντος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος ὁ Χριστός μᾶς διδάσκει πῶς ἡ ἀληθινή ἀγάπη πρός τόν πλησίον συνδέεται μέ τήν ἀληθινή ἀγάπη πρός τόν Θεό.
Στόν ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος δήλωσε ὅτι ὄχι μόνο ἔχει γνωρίζει τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τίς ἔχει ἐφαρμόσει μέ ἀπόλυτη πιστότητα «ἐκ νεότητός» του, ὁ Κύριος ὑποδεικνύει αὐτό πού χρειάζεται νά κάνει, ὥστε νά εἶναι τέλειος καί νά κερδίσει τήν αἰώνιο ζωή.
«Ἔτι ἕν σοι λείπει», τοῦ λέγει. Ἐάν ἔχεις τηρήσει ὅλες τίς ἐντολές, ἕνα μόνο ἀκόμη σοῦ λείπει. «Πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοῖς». Πώλησε ὅλα σου τά ὑπάρχοντα, μοίρασέ τα στούς πτωχούς καί ἀκολούθησέ με.
Ὁ ἄρχων τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ζητᾶ τήν τελειότητα στόν δρόμο πρός τήν αἰώνιο ζωή, καί ὁ Χριστός τοῦ δείχνει τόν συνδυασμό τῶν δύο ἐντολῶν τῆς ἀγάπης. Ὁ πιστός καί εὐσεβής ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θέλει νά ζήσει αἰώνια κοντά στόν Θεό, δέν πρέπει νά ἀρκεῖται μόνο στήν τυπική τήρηση τῶν ἐντολῶν. Πρέπει νά εἶναι διατεθειμένος νά προσφέρει τά πάντα, ἐάν πράγματι ἐπιθυμεῖ νά βρίσκεται μαζί μέ τόν Θεό αἰώνια. Νά μήν κρατᾶ τίποτε γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά νά μήν ἔχει καί κάτι πού νά τόν κρατᾶ μακριά ἀπό τόν Θεό.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός τοῦ συστήνει νά ἀποδείξει τήν ἀγάπη του στόν Θεό, ἀποδεικνύοντας τήν ἀγάπη του στούς ἀνθρώπους. Αὐτό σημαίνει τό «πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοῖς … καί δεῦρο ἀκολούθει μοι».
Ὁ Χριστός δέν μᾶς θέλει πτωχούς, ἀλλά θέλει νά μήν ἐξαρτώμεθα ἀπό τά ὑλικά πράγματα, γιατί αὐτά δεσμεύουν τήν ψυχή μας καί δέν τήν ἀφήνουν νά ζήσει σύμφωνα μέ τίς ἐντολές του.
Ὁ Χριστός δέν ζητᾶ ἀπό τόν συνομιλητή του ἁπλῶς νά πωλήσει τήν περιουσία του, ἀλλά καί νά τήν μοιράσει στούς πτωχούς καί στή συνέχεια νά τόν ἀκολουθήσει, διότι ἀγάπη πρός τόν Θεό χωρίς ἀγάπη πρός τόν πλησίον δέν νοεῖται.
Ἡ ἀπάντηση αὐτή τοῦ Χριστοῦ ὅμως ἀπογοητεύει τόν ἄρχοντα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος πίστευε ὅτι τηροῦσε ὅλες τίς ἐντολές καί γι᾽ αὐτό ἤθελε κάτι περισσότερο, κάτι ὑψηλότερο, κάτι δυσκολότερο. Καί ἡ ἰδέα αὐτή, πού εἶχε γιά τόν ἑαυτό του, δέν τοῦ ἐπέτρεπε νά δεῖ τί ἦταν αὐτό πού τοῦ ἔλειπε, ἐνῶ ἡ πεποίθηση ὅτι ἦταν τέλειος, δέν τοῦ ἐπέτρεπε νά ἀντιληφθεῖ αὐτό στό ὁποῖο ὑστεροῦσε, τήν ἀληθινή δηλαδή καί οὐσιαστική ἀγάπη στόν Θεό καί στόν συνάνθρωπο καί τήν ἀδιόρατη προσκόλληση στά ὑλικά πράγματα. Γι᾽ αὐτό καί ἔγινε «περίλυπος», ὅταν εἶδε τή γνώμη πού εἶχε γιά τόν ἑαυτό του νά συντρίβεται καί διαπίστωσε τήν ἀδυναμία του τελικά νά ἀκολουθήσει τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.
Ἐάν ὅμως ὁ ἄρχων τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος δέν εἶχε τή δύναμη νά πωλήσει τήν περιουσία του καί νά ἀκολουθήσει τόν Χριστό, ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Αἰκατερίνη, τήν ὁποία ἑορτάσαμε προχθές καί τιμᾶτε ἰδιαιτέρως στήν ἐνορία σας, εἶχε τή δύναμη νά τό κάνει. Καί ὄχι μόνο προσέφερε τήν περιουσία της γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τήν ἴδια της τή ζωή. Ἀκολούθησε τόν Χριστό μέ πιστότητα μέχρι τό μαρτύριο, χωρίς νά ὑπολογίσει τίποτε, οὔτε τά πλούτη της, οὔτε τή νεότητά της, οὔτε τή μόρφωσή της, οὔτε τή δόξα τοῦ κόσμου, οὔτε καί τή ζωή της ἀκόμη. Γιά τήν ἁγία Αἰκατερίνη τά πάντα ἦταν ὁ Χριστός καί αὐτόν ἀκολούθησε καί αὐτόν κέρδισε, θυσιάζοντας ὅλα τά ἄλλα, ὥστε νά μήν τῆς λείπει τίποτε ἀπό ὅσα ζητᾶ ὁ Χριστός, γιά νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώνιο ζωή.
Ἔχοντας ἔτσι καί ἐμεῖς ἐνώπιόν μας τό παράδειγμα τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος καί πανσόφου Αἰκατερίνης, ἄς ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας γιά νά δοῦμε μέ πόση εἰλικρίνεια ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό καί τίς ἐντολές του.
Ἄς ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας μήπως τόν ἀκολουθοῦμε μέχρι τοῦ σημείου στό ὁποῖο τό θέλημά του δέν συγκρούεται μέ τά συμφέροντά μας, δέν θίγει τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη μας, καί δέν εἴμεθα ἀποφασισμένοι νά κάνουμε τά πάντα, ὥστε νά εἴμεθα μέ τόν Χριστό καί ἐδῶ στή γῆ ἀλλά καί στόν οὐρανό.Ἄς ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας ποιός ἔχει τήν πρώτη θέση στήν ἀγάπη μας.
Καί ἄς μήν ξεχνοῦμε: Γιά τή δική μας ἀγάπη ὁ Χριστός θυσίασε τά πάντα καί ὑπέμεινε τά πάντα. Δέν ἀξίζει νά θυσιάσουμε καί ἐμεῖς κάτι γιά τή δική του ἀγάπη; Δέν ἀξίζει νά θυσιάσουμε κάτι γιά τήν ἀγάπη τῶν ἀδελφῶν μας, πού θά μᾶς ἑνώσει μαζί του αἰώνια καί θά μᾶς χαρίσει τή βασιλεία του;
Ἄς τό σκεφθοῦμε καί ἄς ἀποφασίσουμε ποιό εἶναι αὐτό πού μᾶς λείπει. Καί ἄς ζητήσουμε μέ ταπείνωση ἀπό τόν Χριστό τή βοήθειά του γιά νά τό ἀναπληρώσουμε, ὥστε νά κληρονομήσουμε τήν αἰώνιο ζωή, τήν ὁποία ζεῖ καί ἀπολαμβάνει καί ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Αἰκατερίνη.
