Ιεροδιακόνου Ραφαήλ Χ. Μισιαούλη
Εἰ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς
Ο πλούσιος νέος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής φαίνεται πως είχε μεταφυσικές αναζητήσεις και μεγάλα πνευματικά ενδιαφέροντα. Η νεανική του καρδιά φλεγόταν για τα υψηλά, τα αιώνια, τα μέλλοντα. Πλησίασε τον Κύριο με ζήλο και διάθεση ειλικρινή. Ένας πόθος και μια φλόγα άναψε μέσα του που τον ανάγκασαν να πλησιάσει τον Χριστό και να του κάνει την εξής ερώτηση: «διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;[1]». Ζητάει να μάθει, τι να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Ο Κύριος του απάντησε: Γιατί με ονομάζεις «αγαθό», αφού νομίζεις ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος; Κανείς δεν είναι απολύτως αγαθός παρά μόνο ένας, ο Θεός.
Στη συνέχεια ο Ιησούς άρχισε να του υπενθυμίζει τις εντολές του Μωσαϊκού Νόμου «μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου[2]». Η τήρηση των εντολών του Θεού είναι βασική και απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωτηρία μας «. Δεν σωζόμαστε μόνο με το να πιστεύουμε. Χρειάζονται και τα έργα. Να θυμόμαστε αυτό που είπε και ο Κυριος «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστι ὁ ἀγαπῶν με[3]» και «οὐδὲν γλυκύτερον τοῦ προσέχειν ἐντολαῖς Κυρίου[4]». Οι θείες εντολές αποτελούν ενιαίο σύνολο και η μία εξαρτάται από την άλλη. Η αθέτηση μίας προδίδει διάθεση αμαρτωλή, η οποία θα εκδηλωθεί, εάν συντρέξουν οι περιστάσεις, στην παράβαση και άλλης ή άλλων εντολών, αλλά και πρόθεση καταφρονήσεως και περιφρονήσεως του θείου Νομοθέτου.
Διδάσκαλε, όλες αυτές τις εντολές τις φύλαξα από τα παιδικά μου χρόνια! Τότε, του λέει ό Κύριος, ένα σου λείπει ακόμα. Πούλησε όσα έχεις, εφ’ όσον ποθείς την αιώνια ζωή, μοίρασέ τα στους φτωχούς και έλα να με ακολουθήσεις. Μόλις άκουσε αυτό τον λόγο, έγινε περίλυπος, μελαγχόλησε, στεναχωρέθηκε. Και ο λόγος διότι ήταν πολύ πλούσιος «ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα». Ο νέος δΕν μπόρεσε να απεγκλωβιστεί από το οχυρὸ του πλούτου του. «ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη· καὶ ἐγκατέλιπε τὸν Θεὸν τὸν ποιήσαντα αὐτὸν καὶ ἀπέστη ἀπὸ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ[5]». Και τότε συνειδητοποίησε πόσο δύσκολο είναι το ολοκληρωτικό δόσιμο στον Θεό.
Όταν ο Χριστός είδε το νέο να φεύγει τόσο πολύ λυπημένος, είπε: Πόσο δύσκολα θα μπουν στη Βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν χρήματα! «Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ[6]». Είναι ευκολότερο μία καμήλα να περάσει από τη μικρή τρύπα που ανοίγει η βελόνα, παρά να μπει ένας πλούσιος στη Βασιλεία του Θεού. Εκείνοι τότε που το άκουσαν αυτό, απόρησαν: Μα τότε ποιος μπορεί να σωθεί; Κι ο Κύριος απάντησε: Εκείνα που είναι αδύνατο να γίνουν με την ασθενική δύναμη του ανθρώπου, αυτά είναι κατορθωτά και δυνατά με τη Χάρη του Θεού.
Δεν φτάνει να μην κλέψεις, να μην σκοτώσεις, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο: ν’ αγαπήσεις. Αυτό κάλεσε ο Ιησούς τον πλούσιο να κάνει, κι αυτό δεν είχε τη δύναμη να πράξει αυτός. Μονάχα ο άνθρωπος που αγαπά κατορθώνει τ’ ακατόρθωτα. Όπου φουντώνει η αγάπη έρχεται και η Χάρη.
Η ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, σαν του σημερινού πλούσιου νέου. Έχουμε δει πολλούς πλούσιους, που λάτρευαν και προσκυνούσαν τον πλούτο τους σαν θεό. Ξαφνικά όμως έχασαν όλα τα πλούτη τους και έμειναν στο δρόμο. Αυτό το κατάντημα το θυμόμαστε στην Εκκλησία μας, όταν ψάλλουμε τον αρχαίο ύμνο: «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού[7]».
Αγαπητοί αδελφοί,
ο Χριστός μας σήμερα γίνεται απέναντι στον πλούσιο του Ευαγγελίου, απόλυτος. Όχι όμως για να τον προσβάλει ή να τον τιμωρήσει, αλλά για να τον βοηθήσει, δείχνοντας του την άσχημη πνευματική του κατάσταση. Όμως, η διήγηση του σημερινού Ευαγγελίου, φανερώνει και σε ΄μας, κάτι πολύ σπουδαίο. Τον σωστό τρόπο με τον οποίο πρέπει να αγωνιζόμαστε πνευματικά. Ο Χριστός μας το λέει ξεκάθαρα ότι η εξάρτησή μας από το χρήμα είναι ειδωλολατρία που μας κατευθύνει, μας υποτάσσει, και, τελικά, μας καταδυναστεύει. Ο νέος του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος έχασε την αιώνια ζωή. Προτίμησε τα πλούτη και αγάπησε περισσότερο τα χρήματά του. Η δική μας προτίμηση ας είναι αντίθετη. Με τα φθαρτά να αγοράσουμε τα άφθαρτα, με τα πρόσκαιρα τα αιώνια και μεε την ορθή χρήση του χρήματος ας εισέλθουμε στην Βασιλεία του Θεού. Αμήν.
[1] Λουκά 18,18.
[2] Λουκά 18,20.
[3] Ιωάννου 18,21.
[4] Σοφίας Σειράχ 23,27.
[5] Δευτερονομίου 32,15.
[6] Λουκά 18, 24.
[7] Ψαλμός 33,11.
