Ἐπί αἰῶνες ζεῖ ἡ Ἐκκλησία θεμελιωμένη στήν πίστη καί στή σχέση μέ τόν σαρκωμένο Υἱό τοῦ Θεοῦ, πού τήν ἔστησε (τήν συνέστησε) ὡς δικό Του σῶμα, ὅπως ἐκκλησιολογεῖ ὁ ἐκ τῶν πρώτων κορυφαίων ἐμπειρικῶν θεολόγων μας ἀπόστολος Παῦλος.
Ἀναρίθμητα τά μέλη, ἅγιοι καί δίκαιοι γεμάτοι ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί πόσοι ἄλλοι δυνάμει ἅγιοι καί δίκαιοι καί καθαιρόμενοι πού ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ τριπλοῦ ἐχθροῦ, γιά νά ἀποκαθηλώσουν τίς μεθοδεῖες τοῦ “ἀπ᾽ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνου διαβόλου”, τό ψυχοφθόρο σαρκικό φρόνημα καί τήν κοσμικότροπη θνησιγενή νοοτροπία, ἔχοντας πάντα τό νοῦν καί τήν καρδία τους ἐστραμμένα στόν Ἐλεήμονα Κύριο, στήν Ἐλεοῦσα Μητέρα Του καί στούς ἠλεημένους πρότερους Ἁγίους.
Ὅλοι αὐτοί, συμμετέχοντας στό ἐκκλησιαστικό γεγονός καί μυστήριο, συνεισφέρουν στήν ἀέναη λειτουργία αὐτοῦ τοῦ σώματος. Διά μέσου τῶν αἰώνων τῆς ἱστορικῆς του ὕπαρξης, ἀπό τήν ἐπί γῆς φανέρωση τοῦ Θεοῦ ἐν δούλου μορφῇ, μέχρι τήν ἔσχατη παράσταση ὅλων μας στήν ἄκτιστη Δευτέρα Παρουσία τῆς βασιλείας Του. Ἀναπνέοντας τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού μένει εἰς τόν αἰῶνα μέ τήν Ἐκκλησία. Λατρεύοντας τόν Σωτήρα πού εἶναι μεθ᾽ ἡμῶν ἀδιάλειπτα μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου, κεφαλή τοῦ σώματος. Συνόμιλοι τῶν Ἀγγέλων στή ζωηφόρο λατρεία τοῦ Θεοῦ Πατρός, στήν ὁποία μᾶς ἀνέβασε “ὁ συγκαταβάς ἡμῖν φιλανθρωπίᾳ Υἱός τοῦ Θεοῦ”, γιά νά μᾶς δοθεῖ ὡς “ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή”, πού ἀχρόνως ὑπάρχει μέ τόν Πατέρα καί φανερώθηκε πρός χάρη μας.
Ἀπό ἐδῶ πηγάζει ὁ πλοῦτος τῆς ζωντάνιας, ἡ δύναμη τῆς ἐλπίδας, ἡ ὀμορφιά τῆς λατρείας, τό περιεχόμενο τῆς ζωῆς καί τῆς πίστης μας. Αὐτό καθημερινά γευόμαστε καί χαιρόμαστε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ἄσκηση ἀπό ἀγάπη στό Θεό, μέ τή λειτουργική συμμετοχή ἀπό λατρεία γιά τό Θεό, μέ τή θεία κοινωνία τοῦ Κυρίου μας, μέ τή χριστιανική παρρησία τῆς ὁμολογίας Του, μέ τούς βηματισμούς τοῦ βίου εὐωδιασμένους ἀπό Χριστό, ἀκόμη καί στίς πιό ἀντίξοες περιστάσεις. Αὐτό ἐπιβεβαιώνεται ἀκατάπαυστα, μέ ζωντανά παραδείγματα τούς ἁγίους, τούς δικαίους, τούς μετανοημένους, τούς δυνάμει καί ἐνεργείᾳ νέους ὀρθοδόξους χριστιανούς.
Σ᾽ αὐτήν τήν εὐλογημένη συνέχεια ὑπηρετοῦν ὡς ὑπηρέτες ποιμαντικῆς θυσίας οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ πρεσβύτεροι, οἱ διάκονοι, τά στελέχη τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας.
Κάθε νέος κληρικός ―γιά ὅλα αὐτά τά ἀνωτέρω πού καλεῖται νά ὑπηρετήσει― εἶναι ἀνθρωπίνως ἐπιδότηση συνέχειας τῆς ὁλοζώντανης θεανθρώπινης ἐλπίδας τῆς Ἐκκλησίας στόν ζῶντα Τριαδικό Θεό τῆς διαρκοῦς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας καί κοινωνίας μας.
***
Αὐτό χαίρεται ἐκ νέου ἡ συνοριακή μας Μητρόπολη, Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου. Στίς μορφές δύο νέων φερέλπιδων κληρικῶν, πού συνεισέφεραν καί τά σημαντικά τυπικά τους προσόντα, ὡς πτυχιοῦχοι τῆς Ἀνώτατης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης, μέ διδακτορικό ἐπιπλέον ὁ ἕνας. Ἦρθαν νά στρατευθοῦν ποιμαντικά καί νά ἀναλωθοῦν μαζί μέ τό δυναμικό τῶν ἤδη κληρικῶν καί τῶν λοιπῶν στελεχῶν. Στά στενά πλαίσια τῶν προβλεπόμενων κρατικά δύο μόνο ἔμμισθων θέσεων ἀνά Μητρόπολη.
Ὁ πρῶτος, καρείς μοναχός στήν Ἱ.Μ.Ἁγίου Ραφαήλ Γρίβας καί χειροτονημένος ἀπό πέρυσι, διακονῶν ἄμισθος ἐπί ἕνα χρόνο, μόλις πρόσφατα ἐντάχθηκε σέ ἐνεργό θέση. Τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς πέρυσι χειροθετήθηκε ἀρχιμανδρίτης, στόν πανηγυρίζοντα ἐνοριακό Ναό Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου. Ἀναπλήρωσε μέ φιλοτιμία ἐπί ἕνα χρόνο λειτουργικές ἀνάγκες ἀρκετῶν ἐνοριῶν.
Ὁ δεύτερος, ἔγγαμος μέ δύο παιδάκια, πρόσφατα χειροτονημένος ἀπό τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Θερμῶν κ. Δημήτριο, κατέλαβε τή δεύτερη προβλεπόμενη θέση, ἐκπληρώνοντας χάριτι Θεοῦ τόν διακαῆ πόθο πού ἔτρεφε παιδιόθεν νά ἱερωθεῖ, ἐγκαταλείποντας συγχρόνως μία πολλά ὑποσχόμενη ἀπό κοσμικῆς ἐπόψεως διοικητική θέση σέ περίοπτη ἐπαγγελματική ἐπιχείρηση. Προϋπηρέτησε σέ διοικητικά ἐποπτική θέση στό συγκρότημα Porto-Palace Θεσσαλονίκης (στίς χειροτονίες του προσῆλθε ὁ μέχρι σήμερα ἐργοδότης του καί δντής τοῦ συγκροτήματος κ. Μαμαδάς ὁ ὁποῖος ἐξ ὀνόματος καί τῶν συνεταίρων, ἀλλά καί σύσσωμου τοῦ προσωπικοῦ, ἀπηύθυνε ἐγκάρδιο χαιρετισμό ἀποτιμήσας θερμά μιά πολύ σπουδαία συνεργασία πέραν τῆς 10ετίας, ὅπερ καί ἐπιβεβαίωσε πλῆθος ἀπό τῶν ἐργαζομένων μέ τίς οἰκογένειές τους πού συμμετεῖχαν στή μοναδική αὐτή χαρά τοῦ χειροτονουμένου).
Τό πιό σπουδαῖο προσόν ἀμφοτέρων, ὅτι προέρχονται καί οἱ δύο ἀπό ἱερατικές οἰκογένειες! Ἔζησαν παιδιόθεν μέσα στό κλίμα μιᾶς ἱερατικῆς ταυτοποίησης, μιά προσαγωγό ἰδιαίτερη οἰκειότητα μέ τό ἐκκλησιαστικό μυστήριο καί τό ἐκκλησιαστικό ποιμαντικό γεγονός χάρη στό φιλότιμο ἱερέα πατέρα τους καί τήν πρεσβυτέρα μητέρα τους.
***
Ἀφορμώμενος ἀπό τήν ἱερότητα τῶν τελουμένων, ὁ οἰκεῖος Ποιμενάρχης στάθηκε στή σημαντική τῶν τελουμένων, μέσα ἀπό τή σημασία τῶν ὀνομάτων, ἐνδείξεων τῆς ἅγιας συγκαταβατικῆς καί ἀγαπώσης ἡμᾶς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.
Ἀναφέρθηκε στό ὄνομα καί τήν παρρησία τοῦ ἁγίου Συμεών, στή μεγάλη παρρησία του πρός τόν Σωτήρα. Μνημόνευσε ἕνα περιστατικό ἀπό τό βίο τοῦ ὁσίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου καί στό περιστατικό τοῦ ἐπιθανάτιου κινδύνου σέ κάποια αἰχμαλωσία. Παρακαλοῦσε ὁ ὅσιος Πέτρος τόν μεγαλώνυμο ἅγιο Νικόλαο, τόν ἐλευθερωτή ἀκόμη καί καταδικασμένων ἀνθρώπων καί κινδυνευόντων ἀπό ναυάγια. Ὁπότε ἐμφανίζεται ὁ θαυματουργός Ἱεράρχης στόν προσδεόμενο σωτηρίας καί τοῦ φανερώνει πώς μεγαλύτερη παρρησία στό Θεό ἔχει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ θεοδόχος, πού πρῶτος ἐξήγγειλε καί θεολόγησε τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου!
Μίλησε γιά τήν εὐλογία τῆς ἀνατροφῆς του “στά ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος”, γιά τό διαρκές “Εἰσοδικό” του στήν ἱερατεία, στή λατρεία τοῦ Θεοῦ, στήν ἐφημεριακή ποιμαντική. Καί μαζί μέ τά συγχαρητήρια, ἐπήνεσε τούς συμμετέχοντες ἱερεῖς πατέρα καί παππού τοῦ χειροτονουμένου νέου μέ τίς πρεσβυτέρες μητέρα καί γιαγιά, ἐπαινώντας καί ἐπευλογώντας τήν μετ᾽ ὀλίγον διακόνισσα καί τά μικρά παιδιά τους.
***
Τήν ἑπομένη, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς α΄ καί β΄ εὑρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Προδρόμου, στόν ἱ. Ναό Παναγίας-Ἄξιόν Ἐστιν Ἀξιουπόλεως, τελέστηκε ἡ εἰς πρεσβύτερον χειροτονία τοῦ νέου κληρικοῦ. Συνεπῶς, καί τή μία καί τήν ἄλλη μέρα, χειραγωγός καί ἐμπνευστής τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας τοῦ νέου ἐφημερίου ἡ Παναγία μας, πού διακόνησε τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ μας καί τῆς σωτηρίου οἰκονομίας Του.
Στήν πατρική του προσφώνησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Δημήτριος ἀπευθυνόμενος στόν προσαγόμενο εἰς χειροτονίαν, ἀλλά καί τούς μετέχοντες κληρικούς καί τό ὅλον πλήρωμα, εἶπε σύν τοῖς ἄλλοις:
«Αὐτό πού θέλω βασικά νά σοῦ ὑποδείξω, σήμερα πού χειροτονεῖσαι πρεσβύτερος καί εἰσέρχεσαι στήν πληρότητα τῆς ἱερουργίας τῶν μυστηρίων, εἶναι ὁ λόγος τοῦ Τιμίου Προδρόμου, πού σήμερα τιμοῦμε τήν Α΄ καί τήν Β΄ εὕρεση τῆς τιμίας κεφαλῆς του. Ὁ Τίμιος Πρόδρομος μᾶς δείχνει τόν δρόμο καί τήν ποιότητα τῆς διακονίας μας. Ὁ ἱερεύς εἶναι ἕνας προφήτης, λαλεῖ ὡς ἐκ Θεοῦ πρός τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Καί πρέπει νά ἔχει πάντοτε κατά νοῦν τήν ὁδηγία τοῦ μεγαλύτερου Προφήτου: «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι». Ὁ Χριστός νά δοξολογεῖται, νά λατρεύεται, νά ἀποτελεῖ τό κέντρο τῆς ζωῆς τοῦ ποιμνίου. Ὄχι ἐμεῖς. Ὅ,τι καί νά πράττουμε, ὅ,τι καί νά λέμε, σ᾽ Αὐτόν νά καθοδηγοῦμε. Ὄχι νά δημιουργοῦμε ὀπαδούς γύρω μας, διότι κάτι τέτοιο εἶναι ἀρρωστημένη καί διεστραμμένη κατάσταση, ἔξω ἀπό τήν ὑγεία τήν πνευματική τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό νά κρατήσεις σάν στόχο τῆς ἱερατικῆς σου ζωῆς. Κριτήριο φιλοθέου ἱερατικῆς διακονίας καί αὐτοσυνειδησίας. Ὁ Κύριος νά “αὐξάνει”, νά κερδίζει ἔδαφος στίς καρδιές τῶν πιστῶν, καί ὄχι ἐμεῖς.
Βεβαίως, ὁ Κύριος καί Θεός μας δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ὀπαδούς, δέν χρειάζεται ἀριθμούς. Μιλώντας γιά τό “αὐξάνειν” δέν σημαίνει νά προσθέτουμε ὀπαδούς, ἀριθμητικά μεγέθη ὀπαδῶν στόν Θεό. Ὁ Θεός εἶναι ἀνενδεής. «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον ―λέει― ὅτι ηὐδόκησεν ὁ Πατήρ δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν». Λέγοντας λοιπόν “ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν”, στοχεύουμε σέ κάτι βαθύτερο: νά ἐνεργεῖται τό μυστήριο τῆς σωτηρίας σέ περισσότερους ἀνθρώπους διά τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν διακονία μας. Νά ἐνοικεῖ στίς καρδιές τους ὁ Θεός καί νά μεταμορφώνονται διά τῆς θείας Χάριτος σέ ἐνεργά μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό εἶναι ἡ ὑγιής διάσταση καί ὑγιής ἀπήχηση τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου.
Καί γιά νά συμβαίνει αὐτό, γιά νά ἐπευλογεῖται παρά Θεοῦ καί νά καρποφορεῖ, πρέπει ὁ ἱερεύς νά ἔχει κέντρο τῆς ζωῆς του τήν Ἁγία Τράπεζα, νά λειτουργεῖ τακτικά. Ἡ θεία λειτουργία τῆς εὐχαριστίας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀξιολογική μονάδα ὅλων τῶν ἄλλων δραστηριοτήτων. Δίχως τήν ἀξιολογική μονάδα τῆς θείας λειτουργίας, ὅλες οἱ ἄλλες δράσεις ἀπομένουν “μηδενικά” χωρίς ἀξία Πνευματική καί Χριστοφόρο καί Ἐκκλησιαστική…».
Ἐπευχόμεθα στούς δύο νέους Ἐφημερίους, ὅπως καί σέ ὅλο τό ἱερατικό δυναμικό τῆς πατρίδος μας, νά εὐαρεστοῦν τόν Κύριο καί νά ἐποικοδομοῦν τούς πιστούς.
Ἀκολουθεῖ ἡ ὁμιλία τοῦ χειροτονηθέντος:
«Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου,
Θεοφιλέστατε ἅγιε Θερμῶν,
σεβαστοί πατέρες καί διάκονοι,
ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἀπό μικρό παιδί ἀγάπησα πολύ τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, πίστεψα ὅτι τό “προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι” καί ἔτσι συνέδεσα τήν ζωή μου μέ τήν ὑπηρεσία καί τήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας.
Εὑρισκόμενος ἤδη πρό τῶν θυρῶν τοῦ ἱεροῦ βήματος καί ἀναλογιζόμενος τήν ἀξία καί τό μέγεθος τῆς Ἱεροσύνης, ἀναμετρῶ τίς λιγοστές μου δυνάμεις καί δειλιάζω γιά τό τόλμημα τοῦ ἐγχειρήματος. Φέρνω στόν νοῦ μου τά λόγια τῆς εὐχῆς: “Τό γάρ διακονεῖν σοι μέγα καί φοβερόν καί αὐταῖς ταῖς ἐπουρανίαις δυνάμεσι” καί τρέμω γιά τήν ἀναξιότητά μου. Πῶς εἶναι δυνατόν ἐγώ νά εἰσέλθω “ἐν ταῖς λαμπρότησι Ἁγίων”; “Ποίαις δέ χερσί δέ προσψαύσω τό ἀκήρατον σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ; Τό μόνο πού μπορῶ νά κάνω εἶναι νά παρακαλέσω γιά τό ἔλεος τῆς εὐσπλαχνίας Του καί νά ἐλπίσω στή θεία χάρη, ἡ ὁποία “πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ”. Ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά μου συνταράσσονται μπροστά στήν φοβερά εὐθύνη καί τή ἀποστολή πού ἀναλαμβάνω καί αὐτό, διότι πρόκειται ἐντός ὀλίγου νά καταστῶ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου. Γιά τό μεγαλεῖο τῆς Ἱερωσύνης ἔχουν ἀποφανθεῖ ὅλοι οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καθώς καί πάμπολλοι Ἅγιοι. Σταχυολογώντας ἀπό ὅλους αὐτούς τούς λόγους θά ἀναφερθῶ στόν ἱερό Χρυσόστομο ὁ ὁποῖος ὑπογραμμίζει: “Γνωρίζω τό μέγεθος αὐτῆς τῆς ὑπηρεσίας καί τήν μεγάλη δυσκολία τοῦ ἀξιώματος. Τήν ψυχή τοῦ ἱερωμένου ταράσσουν περισσότερα κύματα ἀπό τούς ἀνέμους πού ταράσσουν τήν θάλασσα”. Μπροστά στό ἐπώδυνο καί ἐπισφαλές ἱερατικό λειτούργημα διερωτᾶται ὁ ἅγιος Πατήρ: “Πράγματι πόσο ἄξιος πρέπει νά εἶναι ἐκεῖνος, πού πρεσβεύει τόν Θεό νά εἶναι εὔσπλαχνος γιά τίς ἁμαρτίες ὅλων, ὄχι μόνο τῶν ζώντων, ἀλλά καί τῶν κεκοιμημένων; Πρέπει νά διαφέρει αὐτός σέ ὅλα ἀπό ἐκείνους, ὑπέρ τῶν ὁποίων προσεύχεται, τόσο ὅσο εἶναι φυσικό νά διαφέρει ὁ προστάτης ἀπό τόν προστατευόμενο. Ἡ ψυχή τοῦ Ἱερέως πρέπει νά λάμπει ὡς φῶς καταυγάζον τήν οἰκουμένη. Οἱ ἱερεῖς πρέπει νά εἶναι τό ἁλάτι τῆς γῆς”.
Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: “ὁ Ἱερεύς πρέπει νά εἶναι καθαρός καί γνήσιος σάν τό χρυσάφι καί τό ἀσήμι, νά μήν ἔχει τίποτα πού νά ἠχεῖ σάν χαλκός. Πρέπει νά διακρίνεται γιά τίς ἀρετές του, νά προχωρεῖ διαρκῶς πρός τά ἐπάνω, νά μήν συγκρίνει τόν ἑαυτό του μέ τούς ἄλλους, ὄχι μόνο ἄν εἶναι κακοί, ἀλλά ἀκόμα καί ἄν ἔχουν φθάσει ψηλά στήν ἀρετή. Δικό του μέτρο ἀρετῆς εἶναι ὁ Χριστός, πού δημιούργησε τά πάντα καί στόν ὁποῖο ὀφείλει ἡ ἀρετή τά πάντα. Πρέπει, ἐπίσης, νά ἔχει ποιμαντική διάκριση καί νά εἶναι ἱκανός στήν διανομή καί διδαχή τοῦ θεολογικοῦ λόγου”. Τέλος, πολύ εὔστοχα χαρακτηρίζει ὁ Θεολόγος τήν Ἱερωσύνη ὡς “τέχνη τῶν τεχνῶν καί ἐπιστήμη τῶν ἐπιστημῶν”, ἐπειδή εἶναι πολύ δύσκολο νά καθοδηγεῖ κανείς τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος εἶναι “τό πολυτροπώτατον και ποικιλώτατον ζῶον θεούμενον”.
Ἀπό ὅλον αὐτόν τό θησαυρό, κρατῶ ἐπίσης καί τά λόγια τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτη: “Ἄν ὁ ἴδιος ὁ ἱερέας ἔβλεπε τόν ἑαυτό του σέ ποιά οὐράνια δόξα βρίσκεται κατά τήν τέλεση τοῦ λειτουργήματός του, τότε θά γινόταν μέγας ἀσκητής καί θά ἀγωνιζόταν νά μήν θλίψει τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ζεῖ μέσα του”. Προσεύχομαι ὁ Ἀναστάς Κύριος νά μέ στηρίζει καί νά μέ χαριτώνει, ὥστε νά μήν θλίψω ποτέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ ὁποία ἐντός ὀλίγου θά μέ ἐπισκιάσει καί νά καταστῶ ἐργάτης ἀνεπαίσχυντος στόν πνευματικό ἀμπελώνα τόν ὁποῖο ὁ Κύριος θά μοῦ ἐμπιστευθεῖ δι᾽ ὑμῶν, Σεβασμιώτατε.
Ἐπιτρέψατέ μου, Σεβασμιώτατε ἅγιε Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου, καί Θεοφιλέστατε ἅγιε Θερμῶν, νά εὐχαριστήσω: τόν ἀείμνηστο γέροντα Μητροπολίτη Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως κυρό Διονύσιο ὁ ὁποῖος ἦταν ἡ ἀφορμή γιά νά διακονήσω ἀπό μικρό παιδάκι τόν Ἅγιο Θεό ὡς ἱερόπαις στούς ναούς τῆς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως. Ἐπίσης τόν Μητροπολίτη Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως κ.κ. Βαρνάβα γιά τήν πατρική του ἀγάπη, στοργή καί φροντίδα πού ἐπέδειξε καί ἐπιδεικνύει πρός τό πρόσωπό μου καί τήν οἰκογένειά μου, τό τεράστιο φιλανθρωπικό καί ποιμαντικό του ἔργο εἶναι ἡ παρακαταθήκη του γιά τήν εὐθυνοφόρα καί δύσκολη πορεία τήν ὁποία καλοῦμαι νά διατρέξω.
Ἐπίσης θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω τούς κατά σάρκα γεννήτορές μου π. Ἀναστάσιο καί Εὐθυμία πού ἀπό μικρά παιδιά ἐμένα καί τούς κατά σάρκα ἀδελφούς μου Γεώργιο, Ἰάκωβο καί Διονύσιο μᾶς ἀνέθρεψαν μέ τό ἄδολο γάλα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί μᾶς δίδαξαν μέ τό ἦθος καί τήν εὐλάβειά τους τήν ἐκκλησιαστική παράδοση καί τήν ἑνότητα τῆς οἰκογένειας. Ἄς ἔχω τήν εὐχή τους σέ ὅλη τήν ἱερατική μου πορεία. Ὅπως, ἀκόμη, ζητῶ καί τήν εὐχή τῶν ἀπό τῆς συζύγου μου δεύτερων γονιῶν μου Σωτηρίου καί Μαρίας. Μεγάλες εὐχαριστίες ὀφείλω στά πρόσωπα τῶν παππούδων καί τῶν γιαγιάδων πού μοῦ ἔμαθαν τήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τά ἤθη καί τά ἔθιμα καί νά σέβομαι καί νά ἐκτιμῶ τούς μεγαλύτερούς μου. Αὐτοί εἶναι ὁ π. Συμεών Σταμάτης τοῦ ὁποίου τό ὄνομα φέρω, καί γιά μένα εἶναι ὑψίστη τιμή, καί τή γιαγιά Καλλιόπη. Τόν παππού Χρῆστο καί τήν γιαγιά Ἀθανασία. Σημαντικός μοχλός τῆς ζωῆς μου ἦταν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι πού ἀφιέρωσαν πολύ χρόνο ἀπό τήν ζωή τους γιά τήν ἀνατροφή μου ἀπό μικρό παιδί, ὁ παππούς Γιώργος καί ἡ γιαγιά Ἀγγελική πού σίγουρα θά εἶναι τώρα ἐδῶ κοντά μου ἀπό τήν Ἄνω Ἱερουσαλήμ καί θά συμπροσεύχονται, εἶμαι σίγουρος πώς θά τούς συναντῶ κάθε Κυριακή στό Ἅγιο Δισκάριο. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τους.
Τόν θεῖο μου καί κατά σάρκα ἀδελφό τοῦ πατρός μου π. Μάρκο Σταμάτη καί τήν οἰκογένειά του. Τούς πνευματικούς μου πατέρες ἀρχιμανδρίτη Ἰάκωβο Ἀθανασίου γεν. ἀρχ. ἐπίτροπο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, τόν πρωτοπρ. π. Ἰωάννη Φερενίδη καθώς καί τόν ἀρχιμ. Βησσαρίωνα Βάσσου, πού συνέβαλαν τά μέγιστα στήν κατά Χριστόν προκοπή μου, διδάσκοντάς με ὑπομονή, σύνεση καί ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία καί τούς Ἁγίους τῆς πίστεώς μας.
Τούς μεχρι σήμερα ἐργοδότες μου Ἀθανάσιο καί Σπυρίδωνα Μαμαδά μετά τῶν οἰκογενειῶν τους γιά τήν 10ετή γνωριμία μας καί τήν ἀγάπη πού ἔδειξαν στό πρόσωπό μου, ὅλα αὐτά τά χρόνια τῆς συνεργασίας μας. Στό πρόσωπό τους εὐχαριστῶ ὅλους τούς προϊσταμένους καί συναδέλφους πού καθημερινά ἐπί ὀκτώ ὧρες ἄκουγαν τήν ἐπιθυμία μου καί τόν πόθο μου νά γίνω κληρικός. Θά ἦταν ἐπίσης παράλειψή μου νά μήν εὐχαριστήσω τούς καθηγητές μου σέ ὅλες τίς βαθμίδες τῆς ἐκπαιδεύσεως γιά τήν ἐκκλησιαστική παιδεία καί μόρφωση πού μοῦ παρεῖχαν σέ ὅλα τά χρόνια τῶν ἐγκυκλίων σπουδῶν μου.
Ἐπιτρέψατέ μου, Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατε, νά εὐχαριστήσω ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου τήν πολυαγαπημένη μου σύζυγο Ἰωάννα, ἡ ὁποία μοῦ χάρισε πολύτιμο δώρο τά δύο παιδιά μας Ἀναστάσιο καί Σωτήριο, ἡ ὁποία ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἐνσθερνίστηκε τήν ἐπιθυμία μου νά καταστῶ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου καί δέχθηκε μέ θεῖο ζῆλο καί αὐταπάρνηση νά σηκώσει μαζί μου τόν σταυρό τῆς Ἱερωσύνης καί νά βαδίσει τήν ὁδόν τήν στενήν. Ἡ παρουσία της στό πλευρό μου εἶναι τό ἐχέγγυο γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ γάμου μας, τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μας, ἀλλά κυρίως τῆς πορείας μου ὡς κληρικοῦ τῆς καθ᾽ ὑμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως.
Σεβασμιώτατε, πρίν εἰσέλθω στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἕναν μόνο ἀπομένει νά μνημονεύσω• ἐσᾶς Σεβασμιώτατε. Τόν ἀγωνιστή τῶν καιρῶν μας, τόν ὀξύ καί βαθυστόχαστο θεολογικότατο νοῦ, τόν θεματοφύλακα τῶν παραδόσεων καί τῶν κανόνων τῆς πίστεώς μας. Ἐκ τῶν χειλέων σας ἐπιβεβαιώθηκε ἡ κλήση ἀπό τόν Θεό στήν μετοχή τοῦ θαύματος τῆς Ἱερωσύνης. Τίποτε δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἀντίδωρο τῆς προσφορᾶς σας αὐτῆς, τό ἀντίδωρό μου εἶναι ὁ λόγος καί ἡ ὑπόσχεση ὅτι μέ ὅλες μου τίς δυνάμεις θά ἀγωνιστῶ, γιά νά φανῶ ἀντάξιος τῶν προσδοκιῶν σας.
Κατακλείοντας θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Θερμῶν ὁ ὁποῖος ἱερουργεῖ τήν Σταυρική μου χαρά γιά νά εἰσοδεύσω στόν πρῶτο βαθμό τῆς Ἱερωσύνης.
Ὁλοκληρώνοντας τόν λόγο μου, στρέφω καί πάλι τόν νοῦ μου καί τήν καρδιά μου στόν Τριαδικό Θεό καί τήν Κυρία Θεοτόκο καί ἀναφωνῶ: “Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Τριάς Ἁγία, δόξα σοι!!! Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην σου”.
Ἀγαπητοί ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, σᾶς εἶμαι εὐγνώμων, πού ἤρθατε σήμερα ἐδῶ, μέ τόση πολλή ἀγάπη καί χαρά νά συμμετάσχετε στήν χαρά μου. Σᾶς παρακαλῶ νά μέ συγχωρέσετε, ἄν ποτέ σᾶς παρεπίκρανα. Νά μήν μέ ξεχνᾶτε καί νά μέ ἔχετε στήν προσευχή σας.
Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατε, νῦν ἐπέστη ὁ καιρός, ἰδού ὁ δοῦλος Κυρίου, γένοιτο μοι κατά τό ρῆμα Ὑμῶν».
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
