Ἡ ἑορτή τῆς Περιτομῆς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ μνήμη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἀλλά καί ἡ εἴσοδος στό Νέο Ἔτος 2022, γιορτάστηκαν στήν Ναύπακτο —στήν ἐν Ναυπάκτῳ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία— μέ τά παραδοσιακά κάλαντα καί πανηγυρικές ἀκολουθίες σέ ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς τῆς περιφερείας καί, ἰδιαίτερα, μέ ἀρχιερατική χοροστασία στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ ἁγίου Δημητρίου τῆς Ναυπάκτου.
Τό πρωΐ τῆς Παρασκευῆς, τελευταίας ἡμέρας τοῦ 2021, ἡ Παπαχαραλάμπειος Φιλαρμονική τοῦ Δήμου Ναυπακτίας, ἀλλά καί κάποιοι μικροί καλαντιστές ἔψαλαν τά κάλαντα στόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ἱερόθεο, ὁ ὁποῖος ἀνταποκρίθηκε μέ κέρασμα (γλυκό, εὐχές καί τόν σχετικό «μποναμά»).
Τό ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος χοροστάτησε κατά τόν πανηγυρικό Ἑσπερινό στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ ἁγίου Δημητρίου Ναυπάκτου.
Μετά τόν Ἑσπερινό ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης εὐλόγησε τήν Βασιλόπιττα γιά τούς Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως, τούς Ἐκκλησιαστικούς Συμβούλους, τούς Συνδέσμους «Ἀγάπης», τούς Ἱεροψάλτες, τούς Νεωκόρους, τούς Κατηχητάς, καί γενικά ὅλους τούς συνεργάτες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἀλλά καί τούς παρόντας στόν Ἱερό Ναό.
Εἶπε ὅτι ἄλλοτε γινόταν ἡ εὐλόγηση τῆς Βασιλόπιττας τήν παραμονή τό μεσημέρι, σέ πανηγυρική ἀτμόσφαιρα, ἀλλά αὐτό δέν ἦταν δυνατό νά γίνη ἐφέτος, καί εὐχήθηκε ὁ Θεός νά μᾶς δίνη ὅλον τόν νέο χρόνο ὑγεία σωματική καί πνευματική, ἀλλά καί μετάνοια.
Ὑπενθύμισε ἕναν στίχο τοῦ 118ου Ψαλμοῦ τοῦ Δαυΐδ: «Σός εἰμί ἐγώ σῶσόν με ὅτι τά δικαιώματά σου ἐξετήτησα». Νά ἀνήκουμε στόν Χριστό, νά τηροῦμε τά δικαιώματά Του, τίς ἐντολές Του, ἀφοῦ ὁ Θεός ἔχει δικαιώματα ἐπάνω σέ μᾶς, ἐπειδή μᾶς δημιούργησε καί δέν ἔχουμε ἐμεῖς δικαιώματα ἐπάνω σέ Αὐτόν, καί νά ἔχουμε τό θάρρος καί τήν παρρησία νά Τοῦ λέμε: Σῶσε με ἀφοῦ εἶμαι δικός Σου.
Κατέληξε ὅτι σήμερα περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά χρειαζόμαστε μετάνοια καί προσευχή, καί ἔτσι τό νέο ἔτος θά εἶναι σωτήριο.
Τήν κυριώνυμο ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, Σάββατο, 1η Ἰανουαρίου 2022, ὁ Σεβ. Ἱερόθεος χοροστάτησε στόν Ὄρθρο καί τέλεσε τήν θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ ἁγίου Δημητρίου Ναυπάκτου, συμπαραστατούμενος ἀπό τούς ἐφημερίους τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ π. Θωμᾶ Βαμβίνη καί π. Παναγιώτη Χαντζῆ καί τόν Διάκονο Ἀντώνιο Ἀντωνιάδη. Στά ἀναλόγια ἔψαλαν τούς θεολογικούς καί κατανυκτικούς ὕμνους τῆς ἑορτῆς ὁ Πρωτοψάλτης τοῦ Ἱ. Ναοῦ κ. Παντελῆς Ἀναστασόπουλος καί ὁ Β΄ ἱεροψάλτης κ. Δημήτριος Καλογερῆς. Παρών στήν θεία Λειτουργία καί στήν Δοξολογία πού ἀκολούθησε ἦταν ὁ ἑορτάζων Δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Βασίλειος Γκίζας.
Κατά τήν ὥρα τοῦ κοινωνικοῦ ἀναγνώστηκε ἡ Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας γιά τήν Πρωτοχρονιά.
Ἡ Ἐγκύκλιος τῆς Πρωτοχρονιᾶς ἀναφερόταν στό Νέο Ἔτος καί στήν ἑορτή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.
Στήν ἀρχή τόνισε ὅτι «μέ τήν νέα αὐτή χρονιά ἀφήνουμε πίσω μας τά λυπηρά τῆς προηγούμενης χρονιᾶς καί ἀρχίζουμε μέ νέες καί χρηστές ἐλπίδες γιά τήν νέα χρονιά, τόσο γιά μᾶς, ὅσο καί γιά τήν Ἐκκλησία, τήν Πατρίδα μας καί ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη».
Στήν συνέχεια ἀναφέρθηκε σέ ἕνα καταπληκτικό χωρίο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γιά τό «τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί ποιός εἶναι ὁ προορισμός του». Στό χωρίο αὐτό φαίνεται «μιά μεγαλόπνοη θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Μέγα Βασίλειο, πού εἶναι διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μέρος τοῦ παρόντος κόσμου, δέν εἶναι ἐξάρτημα τῆς φύσεως, ἀλλά δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά εἶναι ἄρχοντας τῆς φύσεως καί νά πορεύεται σέ Αὐτόν. Ἡ ἀποστολή του ἐδῶ στόν κόσμο εἶναι νά σκιαγραφῆ στήν γῆ “τήν ἐν οὐρανοῖς εὐταξίαν”».
Τόνισε ὅτι ὁ λόγος αὐτός εἶναι ἐπίκαιρος γιατί «οἱ σύγχρονοι Χριστιανοί ἔχουμε κατεβάσει πολύ τό ἐπίπεδο τῆς ζωῆς μας καί ἀσχολούμαστε ὁλοκληρωτικά μέ τήν καθημερινότητα, ἡ ὁποία μᾶς καταβροχθίζει». Ὅμως, «ὁ νέος χρόνος μᾶς δίνει ἀφορμή νά σκεφθοῦμε τί εἴμαστε καί πῶς πρέπει νά ζοῦμε», ὅτι «πρέπει νά ζοῦμε κατά Θεόν καί θά δώσουμε λόγο σέ Αὐτόν γιά ὅσα κάνουμε ἐδῶ στήν γῆ στό σύντομο χρονικό διάστημα πού θά ζήσουμε».
Πρίν ἀπό τήν ἀπόλυση τῆς θείας Λειτουργίας τελέσθηκε Δοξολογία «ἐπί τῇ εἰσόδῳ εἰς τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου», στό τέλος τῆς ὁποίας ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στόν μεγάλη προσωπικότητα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τήν κρισιμότητα τῆς ἐποχῆς στήν ὁποία ἔζησε καί πῶς, ὡς γνώστης τῆς ἀνθρώπινης ἀλλά καί τῆς θείας σοφίας, μποροῦσε ὡς ποιμένας νά ἰσορροπῆ ἀνάμεσα στά ἄκρα καί νά ὀρθοτομῆ τόν λόγο τῆς ἀληθείας. Τέτοιους ποιμένες ἔχει ἀνάγκη καί σήμερα ἡ Ἐκκλησία.
