Την Κυριακή 20 Νοεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής Λουτρού Ημαθίας.
Στη διάρκεια της θείας Λειτουργίας τέλεσε την εις πρεσβύτερο χειροτονία του Ιεροδιακόνου π. Νέστορος Μπαρλακοπούλου.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:
«Καθελῶ μου τάς ἀποθήκας καί μείζονας οἰκοδομήσω».
Πρίν ἀπό μερικές Κυριακές εἴχαμε ἀκούσει στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου καί εἴχαμε δεῖ, μέσα ἀπό τήν ἀφήγηση τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τήν τραγική κατάληξη στήν ὁποία ὁδήγησε τόν πλούσιο ἡ ἀσπλαγχνία καί τή σκληροκαρδία του, δηλαδή στή βάσανο τῆς κολάσεως.
Μέ τή σημερινή παραβολή, τήν ὁποία ἀκούσαμε πρό ὀλίγου, ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς ὑπενθυμίζει τήν περίπτωση ἑνός ἄλλου πλουσίου. Τά κτήματά του «εὐφόρησαν», λέγει, σέ ὑπερβολικό βαθμό καί ἔδωσαν πολλούς καρπούς, ὥστε δέν χωροῦσαν πλέον στίς ἀποθῆκες του. Ἡ πλούσια αὐτή ἐσοδεία, ἀντί νά κάνει τόν πλούσιο χαρούμενο, τόν ἔκανε νά ἀνησυχεῖ. Προβληματιζόταν καί ἀνησυχοῦσε ὁ πλούσιος πῶς θά μποροῦσε νά διαφυλάξει τόν πλοῦτο του, χωρίς νά σκέφτεται ὅτι θά μποροῦσε νά βοηθήσει κάποιους πού εἶχαν ἀνάγκη καί οἱ ὁποῖοι, ἀντίθετα πρός αὐτόν, προβληματιζόταν πῶς θά μπορέσουν νά ἐξοικονομήσουν τά ἀπαραίτητα γιά νά ἀνταπεξέλθουν στίς δυσκολίες τῆς ζωῆς τους.
Δέν σκεπτόταν ὁ πλούσιος ὅτι τόν πλοῦτο τόν ὁποῖο ἀπέκτησε, δέν τόν ἀπέκτησε μέ τόν κόπο του, δέν τόν ἀπέκτησε μόνο μέ τή δική του προσπάθεια, ἀλλά ἦταν δωρεά τοῦ Θεοῦ. Καί ἔτσι ἀντί ὁ πλοῦτος νά γίνει ἀφορμή εὐχαριστίας καί εὐγνωμοσύνης πρός τόν δοτῆρα παντός ἀγαθοῦ Θεό, νά γίνει ἀφορμή καλῶν λογισμῶν καί καλῶν πράξεων, ἔγινε ἀφορμή μεριμνῶν καί φροντίδων ὑλικῶν, ἔγινε ἀφορμή τελικά ἐπιτιμήσεως καί τιμωρίας ἀπό τόν Θεό.
«Ἄφρων» χαρακτηρίζεται ὁ πλούσιος στό ἱερό Εὐαγγέλιο. Δέν ὀνομάζεται κακός ἤ πονηρός, ἄπιστος ἤ ἁμαρτωλός, γιατί αὐτό πού ὑπερτερεῖ καί τόν ὁδηγεῖ καί στά ὑπόλοιπα εἶναι ἡ ἀφροσύνη του, εἶναι ἡ ἀνοησία του. Αὐτή εἶναι πού δέν τοῦ ἐπιτρέπει νά κατανοήσει τήν ἀλήθεια, νά κατανοήσει ὅτι ὅλα τά πράγματα στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν μία σημασία καί ὅτι οἱ δωρεές τοῦ Θεοῦ προσφέρουν στόν ἄνθρωπο τήν εὐκαιρία νά βοηθήσει καί τούς συνανθρώπους του.
Θά ἔπρεπε νά γνωρίζει ὁ πλούσιος ὅτι ἡ μεγάλη εὐφορία τῆς γῆς του δέν εἶναι κάτι πού συμβαίνει κάθε χρόνο, διαφορετικά θά εἶχε ἤδη τίς κατάλληλες ἀποθῆκες, καί ἀκόμη ὅτι ἐφόσον ἡ κανονική συγκομιδή τοῦ ἦταν ἀρκετή γιά νά ζεῖ ἄνετα καί νά εὐημερεῖ, θά μποροῦσε μέ αὐτή τήν ἔκτακτη νά συνδράμει καί τούς ἐνδεεῖς ἀδελφούς του. Θά ἔπρεπε νά ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ Θεός, πού τοῦ χάρισε πλουσιοπάροχα τά ἀγαθά του, περίμενε καί ἀπό αὐτόν νά τόν μιμηθεῖ.
Ὅμως ἡ ἀφροσύνη τοῦ πλουσίου, τόν ὁδηγεῖ σέ ἄλλες σκέψεις. Ἐπαναπαύεται στόν πλοῦτο, γιατί πιστεύει ὅτι τοῦ ἐξασφαλίζει ἕνα μέλλον χωρίς κόπο καί χωρίς ἐργασία, στό ὁποῖο θά μποροῦσε νά ἀπολαμβάνει τά ἀγαθά γιά τά ὁποῖα δέν κοπίασε στή ζωή του, χωρίς νά ὑπολογίσει ὅτι δέν εἶναι αὐτός ὁ κύριος τῆς ζωῆς του, καί ἔτσι τελικά χάνει τή δυνατότητα νά ἀπολαύσει τόν πλοῦτο γιά τόν ὁποῖο τόσο πολύ φρόντιζε.
Ὁ πλούσιος ὅμως τῆς σημερινῆς παραβολῆς δέν εἶναι μόνος του στίς σκέψεις καί τούς ὑπολογισμούς πού ἀκούσαμε πρό ὀλίγου. Ἀπό τόν ἴδιο πειρασμό κινδυνεύουμε καί ἐμεῖς. Γιατί μπορεῖ νά μήν ἔχουμε ὅλοι τά ὑλικά ἀγαθά πού ἀπέκτησε ὁ ἄνθρωπος τοῦ εὐαγγελίου, ἀλλά ὅλοι ἀπολαμβάνουμε χαρίσματα καί δωρεές τοῦ Θεοῦ, τίς ὁποῖες ἔχουμε χρέος νά τίς διαχειριζόμεθα ὄχι μόνο γιά τό προσωπικό μας ὄφελος ἀλλά καί γιά τήν ὠφέλεια καί τή στήριξη τῶν ἀδελφῶν μας, ἐργαζόμενοι γι᾽ αὐτό μέ ὅλη μας τή διάθεση καί τόν ζῆλο.
Μία τέτοια μεγάλη δωρεά λαμβάνεις καί σύ σήμερα. Τή δωρεά τῆς ἱερωσύνης καί τόν πλοῦτο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο θά σοῦ ἐμπιστευθεῖ σέ λίγο ἡ Ἐκκλησία διά τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου σου καί τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
Πλοῦτος εἶναι ἡ χάρη τῆς ἱερωσύνης καί μάλιστα ἀπείρως ἀνώτερος καί πολυτιμότερος ἀπό κάθε ὑλικό πλοῦτο, ἀπό κάθε ἐπίγειο ἀγαθό, γιατί εἶναι αὐτή ἡ θεία χάρη, τήν ὁποία μεταδίδει ὁ ἱερεύς στούς ἀνθρώπους καί ἀπό τήν ὁποία πηγάζουν καί τά ὑλικά καί τά πνευματικά ἀγαθά.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἱερεύς ἔχει ὑποχρέωση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τοῦ τήν δίδει διά τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ταμειοῦχος τῆς θείας χάριτος, νά μήν τήν κρατᾶ γιά τόν ἑαυτό του, νά μήν τήν ἔχει μόνο γιά νά ἀπολαμβάνει τόν σεβασμό καί τήν τιμή τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά νά τήν προσφέρει στούς ἀνθρώπους μέ τή θυσιαστική διακονία του, μέ τή συνέπεια στά ἱερατικά του καθήκοντα, μέ τήν ἀφοσίωσή του στήν τάξη καί τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν προσπάθειά του νά ἀποτελεῖ πρότυπο καί παράδειγμα πίστεως καί εὐσεβείας γιά τούς ἀνθρώπους πού θά τοῦ ἐμπιστευθεῖ ἡ Ἐκκλησία.
Ὅλα αὐτά ἔχε τα καί σύ κατά νοῦν, καθώς σέ λίγο θά λάβεις αὐτή τήν ὑψίστη δωρεά, πού συνοδεύει τόν δεύτερο βαθμό τῆς ἱερωσύνης.
Μήν λησμονήσεις ποτέ ὅτι ἡ ἱερωσύνη δέν εἶναι ἀνάπαυση, ἀλλά θυσία, εἶναι σταυρός καθημερινός, ἐφόσον θέλεις νά ἀκολουθεῖς πραγματικά τόν δι᾽ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν σταυρωθέντα ἀρχηγό καί τελειωτή τῆς πίστεώς μας, τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό.
Εἶναι θυσία πού δέν γίνεται ἀπό ἀνάγκη ἀλλά ἀπό ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους, στούς ὁποίους ὀφείλεις νά μεταδίδεις τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία θά λάβεις σέ λίγο. Καί ἔχε ὑπόψη σου ὅτι ὅσο μεταδίδεις τή χάρη τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους μέ ἀγάπη καί ταπείνωση, ὅσο ἀγωνίζεσαι γιά νά εὐαρεστεῖς τόν Θεό μέ τήν καθαρότητα τῆς ζωῆς σου καί τήν ὑπακοή σου στήν Ἐκκλησία καί στόν Ἐπίσκοπο, τόσο θά αὐξάνει καί θά πολλαπλασιάζεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή σου καί θά σέ βοηθᾶ νά προάγεσαι στήν ἀρετή, ἀλλά καί νά ἐπιτελεῖς τή διακονία σου ἐν φόβῳ Θεοῦ καί ἐν καθαρῷ τῷ μαρτυρίῳ τῆς συνειδήσεως, ὥστε νά μήν ἀκούσεις ἀπό τόν Θεό τήν ἐπιτίμηση τοῦ ἄφρονος πού ἄκουσε ὁ πλούσιος τῆς σημερινῆς παραβολῆς, ἀλλά τό «εὖ δοῦλε, ἀγαθέ καί πιστέ, ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός ἐπί πολλῶν σε καταστήσω».
Καί εὔχομαι πατρικά καί ἀπό καρδίας νά ἀξιωθεῖς ὄντως, διακονώντας τόν Χριστό καί τούς ἀνθρώπους ὡς πιστός οἰκονόμος τῶν μυστηρίων τῆς χάριτος μέ ὑπομονή, μέ ὑπακοή, μέ ταπείνωση καί ἔχοντας τή συμπαράσταση καί τίς προσευχές καί τίς δικές μου, καί τοῦ ἱερατείου καί τοῦ π. Γεωργίου, ἀλλά καί ὅλων ὅσων συμπροσεύχονται στή μεγάλη αὐτή ἡμέρα τῆς ζωῆς σου, καί ἰδιαιτέρως τῶν οἰκείων καί τῶν φίλων σου πού χαίρονται σήμερα μέ τή χαρά σου.
«Εἴσελθε», λοιπόν, «χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου», γιά νά λάβεις τόν δεύτερο βαθμό τῆς ἱερωσύνης.
