Την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Ράχης Βεροίας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων χειροθέτησε Αρχιμανδρίτη τον εφημέριο του Ιερού Ναού π. Θεόδωρο Αναγνώστου.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται».
Δέν εἶναι σπάνιες οἱ ἐκμυστηρεύσεις τοῦ ἀποστόλου Παύλου στίς ἐπιστολές του. Συχνά ἀποκαλύπτει στούς ἀναγνῶστες του, τέκνα του πνευματικά, τά ὁποῖα ἐκεῖνος ἀνεγέννησε ἐν Χριστῷ, τίς μύχιες σκέψεις καί τά αἰσθήματά του. Συχνά δέν διστάζει νά ἀποκαλύψει καί ποιά εἶναι αὐτά πού τόν κάνουν νά καυχᾶται.
Κάθε ἄνθρωπος ἔχει στή ζωή του αὐτά πού τόν κάνουν νά καυχᾶται. Ἀλλά ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος ξεχωρίζει, ὄχι γιατί ἔχει πολλά γιά τά ὁποῖα μπορεῖ νά καυχᾶται, ἀλλά γι᾽ αὐτά τά ὁποῖα ἐπιλέγει ἐκεῖνος ὡς καύχημά του. Δέν καυχᾶται, λοιπόν, οὔτε γιά τήν καταγωγή του ἀπό μία σπουδαία πόλη, τήν Ταρσό τῆς Κιλικίας, οὔτε γιά τίς ἐξαιρετικές σπουδές του παρά τούς πόδας τοῦ Γαμαλιήλ, οὔτε καυχᾶται γιά τήν ἐπιλογή του ὡς ἀποστόλου τοῦ Κυρίου καί μάλιστα μέ θαυμαστό τρόπο, οὔτε γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ ἀποστολικοῦ του ἔργου οὔτε ἀκόμη καί γιά τήν οὐράνια ἀποκάλυψη πού ἔζησε, ὅταν ἀνῆλθε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ καί «ἡρπάγη εἰς τόν παράδεισον» καί «ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα» καί εἶδε ὅσα δέν εἶναι δυνατόν νά περιγράψει κανένας ἄνθρωπος. Γιά ὅλα αὐτά, τό δηλώνει ἀπερίφραστα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καυχᾶσθαι οὐ συμφέρει», δέν τόν συμφέρει νά καυχᾶται. Γιατί, λοιπόν, καυχᾶται;
Ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ τό δηλώνει μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα πρός τούς χριστιανούς τῆς Γαλατίας καί πρός ὅλο τόν κόσμο. «Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Δέν ὑπάρχει ὁτιδήποτε ἄλλο οὔτε πρόκειται νά ὑπάρξει γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο παρά μόνο ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου.
Ποιός ἄλλος θά μποροῦσε νά καυχᾶται γιά τό τόσο ἀτιμωτικό αὐτό μέσο καταδίκης στό ὁποῖο ἀνέβασαν τόν Χριστό οἱ Ἰουδαῖοι; Ποιός ἄλλος θά μποροῦσε νά καυχᾶται γιά τόν Σταυρό, ὅταν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἀποκαλοῦσαν τόν Χριστό περιπαικτικά καί χλευαστικά «Ἐσταυρωμένο» καί εἰρωνευόταν τούς χριστιανούς γιατί πίστευαν σέ ἕναν «Ἐσταυρωμένο»;
Καί ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος τό δηλώνει κατηγορηματικά καί τό ζεῖ. Καυχᾶται ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ, γιατί χωρίς αὐτόν ὅλα τά ἄλλα δέν θά ὑπῆρχαν. Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι γιά τόν μεγάλο ἀπόστολο τό μέσο μέ τό ὁποῖο ἀλλάζει ὁ κόσμος, ἀλλάζει καί ὁ δικός του κόσμος. Καυχᾶται γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, γιατί εἶναι τό ὄργανο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Καυχᾶται γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, γιατί δι᾽ αὐτοῦ «ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται, κἀγώ τῷ κόσμῳ». Μέ τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ σταυρώνεται γιά ἐκεῖνον ὁ κόσμος καί ὁ ἴδιος γιά τόν κόσμο.
Τί σημαίνει ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου; Σημαίνει ὅτι μέ τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ὅλα τά πράγματα τοῦ κόσμου παίρνουν τή σωστή τους θέση στή ζωή του, ἀλλά καί ὁ ἴδιος λαμβάνει τή σωστή θέση ἀπέναντί τους. Σημαίνει ὅτι ὅλα τά πράγματα τοῦ κόσμου πού συγκινοῦν καί ἐνθουσιάζουν τούς ἀνθρώπους, πού τούς ἑλκύουν ὥστε νά ἐπιδιώκουν νά τά κατακτήσουν, ὅλα αὐτά πού τούς κρατοῦν δεσμίους τῆς ὕλης, τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν τους καί δέν τούς ἀφήνουν νά ζήσουν τήν ἐν Χριστῷ ζωή, νά ζήσουν τή σωτηρία καί τή λύτρωση πού προσφέρει μέ τή θυσία του ὁ Χριστός, ὅλα αὐτά δέν ὑπάρχουν γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο. Γι᾽ αὐτό τά θεωρεῖ ὅλα σκύβαλα, γι᾽ αὐτό δέν καυχᾶται γιά ὅλα αὐτά παρά μόνο γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.
Καί ἀκόμη καυχᾶται γιά τόν Σταυρό, γιατί δι᾽ αὐτοῦ δέν σταυρώθηκε μόνο ὁ κόσμος, ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος γιά τόν κόσμο. Μέ τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ἐπιτυγχάνει νά νεκρώσει μέσα του τόν κόσμο μέ τίς ἀδυναμίες καί τίς ἐπιθυμίες του, ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἐμποδίζουν πολλές φορές τόν ἄνθρωπο νά προσεγγίσει τόν Θεό, ὅλα αὐτά τά ὁποῖα συσκοτίζουν τήν ψυχή του καί τόν κάνουν νά ἐνεργεῖ καί νά κινεῖται μέ ταπεινά καί ὑλικά κίνητρα. Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο τό μέσο τό ὁποῖο τόν ἀπελευθερώνει ἀπό τά πάντα καί τοῦ δίδει τή δυνατότητα νά ἀγαπήσει καί νά ἐπιθυμήσει μόνο τόν Χριστό, τόν σωτήρα καί λυτρωτή του, καί νά ζήσει παρά τίς δυσκολίες καί τίς ταλαιπωρίες πού ὑφίσταται στή ζωή του μαζί μέ τόν Χριστό ἀπό τή γῆ· νά ζήσει τή χαρά καί τήν εὐφροσύνη πού Ἐκεῖνος χαρίζει, ἀκόμη καί ὅταν πάσχει, ἀκόμη καί ὅταν ἀσθενεῖ, ἀκόμη καί ὅταν βρίσκεται στή φυλακή.
«Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ἀκούοντας σήμερα τόν ἀπόστολο Παῦλο, ἄς σκεφθοῦμε ποιά εἶναι ἡ δική μας σχέση μέ τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, ποιός εἶναι ὁ ρόλος του στή ζωή μας. Καυχώμεθα ἄραγε γιά τή σωτηρία πού μᾶς προσέφερε, ἀξιοποιώντας την στή ζωή μας, ἤ συνεχίζουμε νά καυχώμεθα μόνο γιά ὑλικά καί γήινα πράγματα, γιά τά χρήματά μας, γιά τά κτήματά μας, γιά τίς ἐπιτυχίες μας, γιά τίς ἱκανότητές μας ἤ ἀκόμη καί γιά τίς ἀδυναμίες μας;
Ἄς τά σκεφθοῦμε ὅλα αὐτά καί ἄς τά ἀξιολογήσουμε, ἀλλά κυρίως ἄς ἱεραρχήσουμε τά πράγματα γιά τά ὁποῖα καυχώμεθα, συνειδητοποιώντας ὅτι ὄντως δέν ὑπάρχει τίποτε ὑψηλότερο γιά τό ὁποῖο μποροῦμε νά καυχώμεθα ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, διότι δι᾽ αὐτοῦ ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔγινε «κατάρα», προκειμένου νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία.
Γι᾽ αὐτό, ἄς ἀξιοποιήσουμε τή θυσία του καί ἄς ἔχουμε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ πάντοτε ὡς καύχημα ἀλλά καί ὡς ὅπλο κραταιό ἐναντίον παντός ἐχθροῦ καί ἰδιαίτερα ἐναντίον τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος τρέμει καί φοβᾶται τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ. Αὐτή τή δύναμη καί τή χάρη τοῦ Σταυροῦ ἄς τήν ἔχουμε μαζί μας καί σέ δύο ἡμέρες θά ἑορτάσουμε τή μεγάλη ἑορτή τῆς Ὑψώσεώς του.
