Την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου το βράδυ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στην Ιερά Αγρυπνία που τελέστηκε επί τη εορτή του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης.
Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στον εορτάζοντα ιερατικό προιστάμενο του Ιερού Ναού και Γραμματέα της Ιεράς Μητροπόλεως μας Αρχιμανδρίτη Αρσένιο Χαλδαιόπουλο για την ονομαστική του εορτή και του προσφερε έναν Ιερατικό Σταυρό.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Αγρυπνία :
«Εἰζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καί στοιχῶμεν».
Ἀγρυπνοῦμε ἀπόψε πρός τιμήν ἑνός ἀπό τούς νεωτέρους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, πρός τιμήν τοῦἁγίου Ἀρσενίου τοῦΚαππαδόκου, ὁὁποῖος, ἐάν καί ἔζησε πολλούς αἰῶνες μετά τούς μεγάλους πατέρες καί τούς πνευματοφόρους ἁγίους καί ὁσίους τῆς Καππαδοκίας, ἔζησε τίς ἴδιες ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες μέ ἐκείνους καί ἀναδείχθηκε εὐρύχωρο δοχεῖο τοῦΠαναγίου Πνεύματος.
Καί τό ἐπέτυχε αὐτό, διότι ἔζησε σύμφωνα μέ τήν προτροπή τοῦοὐρανοβάμονος ἀποστόλου Παύλου: «εἰζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καί στοιχῶμεν». Ἐάν ζοῦμε πνευματικά, λέγει ὁἀπόστολος, πρέπει καίἡζωή μας νά ἀνταποκρίνεται στό ἅγιο Πνεῦμα καί νά εἶναι σύμφωνη μέ αὐτό. Θά πρέπει, δηλαδή, νά ἀγωνιζόμεθα γιά νά ἔχουμε καί ἐμεῖς τούς καρπούς τοῦἁγίου Πνεύματος, τούς ὁποίους ἀνέφερε ὁἀπόστολος Παῦλος. Καί αὐτοί εἶναι ἡἀγάπη, ἡχαρά, ἡεἰρήνη, ἡμακροθυμία, ἡχρηστότης, ἡἀγαθωσύνη, ἡπίστη, ἡπραότης, ἡἐγκράτεια. Καί αὐτούς τούς καρπούς διακρίνει κανείς καί στή ζωή τοῦἑορταζομένου καί τιμωμένου σήμερα ἁγίου Ἀρσενίου.
Διακρίνει τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Ἀγάπη πού δέν ἀποδεικνύεται μόνο ἀπό τήν ἀφιέρωση τοῦἑαυτοῦτου στόν Θεό, ἀλλά καί ἀπό τήν ἀγάπη πού προσέφερε πλούσια στούς ἀνθρώπους οἱὁποῖοι τόν πλησίαζαν ἀλλά καί στούς ἀνθρώπους τούς ὁποίους ὁἴδιος ἐπισκεπτόταν καί θεράπευε τίς ἀσθένειές τους, χωρίς νά κάνει διακρίσεις ἀνάμεσα σέ χριστιανούς καί μουσουλμάνους, καί τούς συμπαρίστατο μέ κάθε τρόπο.
Διακρίνει ἀκόμη κανείς τήν εἰρήνη καί τήν πραότητα μέ τήν ὁποία ἀντιμετώπιζε τίς δυσκολίες πού συνάντησε στή ζωή του, ζώντας ἀνάμεσα στούς Τούρκους, ἀλλά καί στή συνέχεια, ὅταν ἀναγκάσθηκε μαζί μέ τούς συμπατριῶτες του νά ἐγκαταλείψει τήν πατρίδα του καί νά ἔρθει πρόσφυγας στήν Ἑλλάδα.
Καί ἀκόμη βλέπει κανείς τήνἐγκράτειά του, πούἐκφραζόταν μέ τή νηστεία καί τό λιτότατο καί ἀσκητικότατό του τρόπο τῆς ζωῆς του, ἀλλά καί τή μεγάλη πίστη καί ἐμπιστοσύνη του στόν Θεό, πού ἔκανε τούς ἀνθρώπους νά προστρέχουν σ᾽αὐτόν γιά νά στηριχθοῦν καί νά παρηγορηθοῦν, γιά νά τόν συμβουλευθοῦν καί νά πάρουν τήν εὐχή του.
Ἡζωή του καί ἡὕπαρξή του ἦταν πλήρης ἀπό τό ἅγιο Πνεῦμα, πλήρης ἀπό τούς καρπούς του. Γι᾽αὐτό καί ὁΘεός τοῦἔδωσε καί τήν χάρη τῶν θαυμάτων καί τῶν οὐρανίων ἀποκαλύψεων καί ἀξιώθηκε ἡἴδια ἡΠαναγία μας, τρεῖς ἡμέρες πρίν ἀπό τήν ἐκδημία του. νά τοῦδείξει τό Ἅγιο Ὄρος καί τίς μονές του, πού τόσο ἐπιθυμοῦσε νά ἐπισκεφθεῖκαί δέν εἶχε μπορέσει, καί νά τόν πληροφορήσει γιά τήν ἡμέρα τῆς ἀναχωρήσεώς του ἀπό τόν κόσμο.
Αὐτή ἡχάρη τοῦἁγίου Πνεύματος συνεχίζει νά ἐνεργεῖδιά τῶν ἱερῶν του λειψάνων καί διά τῶν πρεσβειῶν του καί μετά τήν κοίμησή του καί νά θαυματουργεῖγιά ὅλους ὅσους ζητοῦν τή χάρη καί τή μεσιτεία του.
Ἡζωή ὅμως τοῦἁγίου Ἀρσενίου μᾶς ὑπενθυμίζει σήμερα,ἀδελφοί μου, τόν λόγο καί τήν προτροπή τοῦἀποστόλου Παύλου. «Εἰζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καί στοιχῶμεν».
Μιλοῦμε πολλές φορές γιά τήν πνευματική ζωή, γιά τήν ἐν Χριστῷζωή, καί ἀγωνιζόμεθα γι᾽αὐτήν. Ὅμως συχνά δέν ἀντιλαμβανόμεθα τό νόημα καί τό περιεχόμενό της. Νομίζουμε ὅτι ἐκπληρώνοντας κάποιες τυπικές ὑποχρεώσεις, νομίζουμε ὅτι πηγαίνοντας στήν ἐκκλησία, μετέχοντας στά μυστήρια ἤνηστεύοντας, ζοῦμε πνευματική ζωή καί ἐπαναπαυόμεθα σέ αὐτό.
Δέν ἀρκοῦν ὅμως αὐτά, γιατί δέν νοεῖται πνευματική ζωή χωρίς τούς καρπούς τοῦἁγίου Πνεύματος, χωρίς τήν προσπάθεια καί τόν συνεχῆἀγώνα νά τούς ἀποκτήσουμε μέ τή χάρη τοῦΘεοῦ. Δέν μποροῦμε νά νομίζουμε ὅτι ἔχουμε πνευματική ζωή, ἐάν ἡζωή μας δέν ἔχει τούς καρπούς τοῦἁγίου Πνεύματος καί, ἀκόμη χειρότερα, ἐάν τήν χαρακτηρίζουν οἱἀντίθετες ἀπό αὐτούς ἀδυναμίες ἤκακίες. Ἐάν ἀντί γιά τήν εἰρήνη καί τήν πραότητα, μᾶς κυριεύει ὁθυμός καί ἡὀργή καί μᾶς λείπει ἡὑπομονή. Ἐάν ἀντί γιά τήν πίστη καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, ἐμεῖς ἔχουμε τήν ἀμφιβολία καί τήν ἀνησυχία. Ἐάν ἀντί γιά τήν ἐγκράτεια, ἐμεῖς ἔχουμε τήν πλεονεξία, τή λαιμαργία ἤτήν περιέργεια. Ἐάν ἀντί γιά τή μακροθυμία καί τήν ἀγαθωσύνη, μᾶς χαρακτηρίζει ἡἔλλειψη συγχωρητικότητος καί ἀνοχῆς πρός τούς ἀδελφούς μας.
Βεβαίως ἡἀπόκτηση τῶν καρπῶν τοῦἁγίου Πνεύματος, ἡἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση, χρειάζεται προσπάθεια καί ἀγώνας πολύς, σάν αὐτόν πού ἔκανε καί ὁἑορταζόμενος ἅγιος Ἀρσένιος, ἀλλά εἶναι ἀνάγκη νά κάνουμε αὐτή τήν προσπάθεια καί αὐτόν τόν ἀγώνα. Εἶναι ἀνάγκη νά βιάζουμε τόν ἑαυτό μας, διότι, ὅπως λέει καί ὁΧριστός, «ἡβασιλεία τοῦΘεοῦβιάζεται, καί οἱβιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν».
Ἄς μιμηθοῦμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς τόν ἑορταζόμενο σήμερα ἅγιο καί ἄς ἀγωνιζόμεθα νά ἀποκτήσουμε στή ζωή μας μέ τή χάρη τοῦΘεοῦτούς καρπούς τοῦἁγίου Πνεύματος, ὥστε νά ζοῦμε πνευματική ζωή στοιχοῦντες τῷΠνεύματι καί νά ἀξιωθοῦμε μέ τίς πρεσβεῖες τοῦἁγίου Ἀρσενίου τοῦΚαππαδόκου καί ἐμεῖς τῆς βασιλείας τοῦΘεοῦ.
