Κατά το διήμερο 24 και 25 Ιανουαρίου πανηγύρισε ο ιερός Ναός Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στη Νέα Καρβάλη Καβάλας.
Κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις συμμετείχαν οι σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Βεροίας κ. Παντελεήμων, ο οποίος προεξήρχε πολυαρχιερατικού συλλείτουργου και κήρυξε το θείο λόγο, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος χοροστάτησε στον όρθρο της κυριωνύμου ημέρας, Εδέσσης κ. Ιωήλ, Γρεβενών κ. Δαβίδ, ο οποίος χοροστάτησε στον πανηγυρικό εσπερινό, Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, ο οποίος κήρυξε το θείο λόγο κατά τον εσπερινό και ο επιχώριος Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανος.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΒΕΡΟΙΑΣ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
«Τῷ τῆς σοφίας κρατῆρι προσπελάσας τό τίμιον στόμα σου … θεολογίας ἐξήντλησας τό θεῖον νᾶμα, πάτερ Γρηγόριε».
Μέ μία τολμηρή μεταφορά ἐγκωμιάζει ὁ ἱερός ὑμνογράφος τόν μέγα ἱεράρχη καί φωστήρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἐπώνυμο τῆς θεολογίας, ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, τοῦ ὁποίου τή μνήμη σεμνοπρεπῶς καί εὐσεβοφρόνως τιμοῦμε ἀπό χθές στό Ἱερό αὐτό Προσκύνημα τῆς Νέας Καρβάλης, τό ὁποῖο ἀνήγειραν εὐλαβῶς τά τέκνα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ξερριζωμένοι ἀπό τήν Καππαδοκική Καρβάλη, ἔφθασαν ἐδῶ, μεταφέροντας τά ἱερά θησαυρίσματα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τά ὁποῖα ἐπί αἰῶνες εἶχαν διατηρήσει ἀλώβητα ἀπό τίς ἐχθρικές ἐπιδρομές οἱ πατέρες τους, γιά νά τά ἔχουν ὡς προστασία καί καταφυγή καί σκέπη, ὅπως καί στή γενέθλια γῆ.
Ἡ μεταφορά ὅμως τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου δέν ἔχει ἁπλῶς σκοπό νά ἐπαινέσει καί νά ἐγκωμιάσει τόν ἑορταζόμενο σοφό ἱεράρχη. Προσπαθεῖ νά περιγράψει καί νά ἑρμηνεύσει πῶς ἔλαβε τόσο πλούσια τή χάρη τῆς Θεολογίας, ὥστε νά εἶναι αὐτός ὁ δεύτερος, μετά τόν ἠγαπημένο μαθητή τοῦ Κυρίου καί ἐπιστήθιο φίλο του, τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο, ὁ ὁποῖος πρῶτος ἀξιώθηκε αὐτῆς τῆς τιμῆς.
Γι᾽ αὐτό καί ἀναφέρεται σέ κρατήρα σοφίας, γι᾽ αὐτό καί ὁμιλεῖ γιά τό θεῖο νάμα τῆς θεολογίας. Διότι, ἐάν ὁ πρῶτος, ὁ Ἰωάννης, ἔλαβε τή χάρη «ἀναπεσών ἐπί τό στῆθος τοῦ διδασκάλου», σκύβοντας, δηλαδή, ἐπάνω στό στῆθος τοῦ Κυρίου, τό βράδυ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ἔχοντας μεταλάβει ἀπό τό ποτήριο «τῆς καινῆς διαθήκης», ὁ δεύτερος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, προσεγγίζοντας τόν κρατήρα τῆς θείας σοφίας μέ τήν προσευχή, τήν ἄσκηση καί τήν καθαρότητα τοῦ βίου του, μετέλαβε ὡς θεῖο νάμα τό σύνολο τῆς θεολογίας, καί ἀξιώθηκε νά κατανοεῖ καί νά ἑρμηνεύει ὀρθά τά δόγματα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καί ἰδιαιτέρως αὐτά πού ἀφοροῦν τό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό Πανάγιο Πνεῦμα, ὑπέρ τοῦ ὁποίου ἀγωνίσθηκε σθεναρά κατατροπώνοντας τούς αἱρετικούς Πνευματομάχους καί συμβάλλοντας καθοριστικά στόν θρίαμβο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.
Προασπιστής καί ὑπέρμαχος τῆς πίστεως ὑπῆρξε σέ ὅλη του τή ζωή ὁ ἑορταζόμενος ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀλλά καί ἡ δύναμη τῆς πίστεώς του ἦταν αὐτή ἡ ὁποία τόν ἐνίσχυε γιά νά ἀντιμετωπίζει τίς δυσκολίες καί τίς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς.
Γι᾽ αὐτό καί ἐάν, ἀδύναμοι ἐμεῖς καί ταπεινοί ἄνθρωποι, δέν μποροῦμε νά μιμηθοῦμε τίς μεγάλες ἀρετές καί τά ὑπέροχα χαρίσματα τοῦ μεγίστου αὐτοῦ Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας καί προστάτου τοῦ Ἱεροῦ αὐτοῦ Προσκυνήματος καί τῆς περιοχῆς σας, ἄς μιμηθοῦμε τό παράδειγμα τῆς πίστεώς του, πού τόν ἔσωσε ἀπό τούς φυσικούς καί νοητούς κλύδωνες, τούς ὁποίους συνήντησε στή ζωή του.
Μέ συγκλονιστικό τρόπο περιγράφει ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Γρηγόριος τήν πρώτη μεγάλη τρικυμία τῆς ζωῆς του, ὅταν νέος φοιτητής ταξίδευε ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου στήν Ἀθήνα γιά νά συνεχίσει τίς σπουδές του. Καί μέσα στό πέλαγος τρικυμία φοβερή συγκλόνισε τό πλοῖο του. Ἔντρομοι ὅλοι οἱ συνταξιδιῶτες του φώναζαν καί χτυπιόταν, γιατί δέν εἶχαν σέ ποιόν νά καταφύγουν καί ἀπό ποῦ νά ζητήσουν βοήθεια, καθώς ἦταν ὅλοι εἰδωλολάτρες. Ἐκεῖνος γονατιστός προσευχόταν μέ πίστη καί θέρμη καί ἐπικαλεῖτο τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ γιά νά τόν σώσει, ὅπως εἶχε σώσει ἄλλοτε καί τούς μαθητές του, ὅταν κινδύνευαν ἀπό τά κύματα τῆς θαλάσσης, ἀναθέτοντας ἀπολύτως τήν ἐλπίδα του στά χέρια τοῦ Χριστοῦ καί λέγοντας: «Δικός σου εἶμαι καί πρίν καί τώρα … γιά χάρη σου θά ζῶ, ἄν διαφύγω τόν κίνδυνο».
Καί ὁ ἄνεμος κόπασε, γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος, καί ἡ θάλασσα ἠρέμησε, καί τό πλοῖο συνέχισε τό ταξίδι του. Καί αὐτό ἦταν τό ἀποτέλεσμα τῆς προσευχῆς μου, γιατί ὅλο τό πλήρωμα τοῦ πλοίου, μετά ἀπό αὐτό τό θαυμαστό γεγονός, πίστευσε στόν Χριστό καί ἔλαβε διπλῆ τή σωτηρία, τῆς ζωῆς καί τῆς ψυχῆς του.
Ἄν ὅμως μέ τήν πίστη του ἀντιμετώπισε ὁ ἅγιος Γρηγόριος τήν τρικυμία τῆς θαλάσσης, πού κινδύνευε νά βυθίσει τό πλοῖο μέ τό ὁποῖο ταξίδευε, καί σώθηκε, μέ τήν ἴδια καί ἀκόμη μεγαλύτερη πίστη ἀντιμετώπισε τήν τρικυμία πού κινδύνευσε ἀρκετά χρόνια ἀργότερα νά καταποντίσει τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας.
Ἦταν τότε πού, παρά τή θέλησή του, κλήθηκε νά στηρίξει τούς Ὀρθοδόξους στήν Κωνσταντινούπολη οἱ ὁποῖοι κινδύνευαν ἀπό τούς Ἀρειανούς καί τούς Πνευματομάχους, καί εἶχαν ἀπομείνει χωρίς ναούς σέ ὁλόκληρη τήν πόλη.
Ποιός θά τολμοῦσε νά τό ἐπιχειρήσει ὑπό αὐτές τίς συνθῆκες, παρά μόνο ἕνας ἄνθρωπος τόσο μεγάλης πίστεως ὅσο αὐτῆς τήν ὁποία διέθετε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος;
Γιατί ἡ πίστη του στόν Θεό ἦταν αὐτή πού τοῦ ἔδωσε τή δύναμη νά ἀγωνισθεῖ καί νά μεταστρέψει τούς αἱρετικούς στήν ὀρθόδοξη πίστη. Μόνο ἡ πίστη του ἦταν αὐτή πού τόν ἔκανε νά σταθεῖ ὡς ἱκανός οἰακοστρόφος αὐτή τή φορά, καί μέ τόν λόγο του καί μέ τήν προσευχή του νά κρατήσει τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας ὄρθιο, ὥστε νά γράφει, λίγα χρόνια ἀργότερα, ὁ ἄλλος μέγας ἱεράρχης καί διάδοχός του στόν θρόνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Ἡ Ἐκκλησία … κλυδωνίζεται, ἀλλ᾽ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλά ναυάγιον οὐχ ὑπομένει».
Αὐτή τήν πίστη τοῦ ἑορταζομένου μεγάλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἄς προσπαθήσουμε καί ἐμεῖς στό μέτρο τῶν ἀσθενῶν μας δυνάμεων νά μιμηθοῦμε. Διότι ἡ πίστη μας στόν Θεό εἶναι ἡ μόνη ἡ ὁποία μπορεῖ νά μᾶς σώσει ἀπό τούς ποικίλους κλύδωνες πού ἀντιμετωπίζουμε στή ζωή μας.
Καί εἶναι πολλοί καί μᾶς ταλαιπωροῦν καί ὡς ἄτομα καί ὡς Ἐκκλησία καί ὡς Ἔθνος, ἰδιαιτέρως στίς ἡμέρες μας, κατά τίς ὁποῖες ἡ τρικυμία καί ἡ ταραχή εἶναι μεγάλη ἐξαιτίας καί ὅσων συμβαίνουν μέ τή Μακεδονία μας, ἐξαιτίας ὅσων κάποιοι ἀπεργάσθηκαν ἐρήμην τῆς ἀληθείας, ἐρήμην τῆς ἱστορίας, ἐρήμην τοῦ λαοῦ, πού θέλει καί ἀπαιτεῖ νά μήν παραχωρηθεῖ τό ὄνομα καί ἡ ταυτότητα τῆς Μακεδονίας μας σέ ἕνα κράτος πού δέν τοῦ ἀνήκει καί πού ἐπί τόσα χρόνια τό σφετερίζεται ἄδικα.
Ἄς μήν ἀπογοητευόμεθα ὅμως. Ἄς ἔχουμε πίστη καί ἄς ζητοῦμε μέ θέρμη τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς Παναγίας μας καί τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά καταπαύσει καί αὐτός ὁ κλύδωνας, γιά νά κοπάσει καί αὐτή ἡ τρικυμία, καί νά ἐξέλθουμε «εἰς ἀναψυχήν», ἔχοντας σώσει, διά πρεσβειῶν καί τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τό ὄνομα καί τήν τιμή τοῦ ἡρωικοῦ καί μαρτυρικοῦ αὐτοῦ τόπου, τῆς γῆς τῆς ἁγιοτόκου καί ἡρωοτόκου Μακεδονίας μας.
Κατακλείοντας τίς ταπεινές αὐτές σκέψεις, αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσω θερμότατα τόν Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη σας καί ἀγαπητό ἐν Χριστῷ ἀδελφό κύριο Στέφανο, ὁ ὁποῖος εὐγενῶς μέ προσεκάλεσε γιά νά ἑορτάσουμε μαζί καί μέ τούς ἄλλους ἁγίους Ἀρχιερεῖς τή μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Γρηγορίου, ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Θεολόγου καί τήν πανήγυρη τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ Προσκυνήματος, καί μοῦ παρεχώρησε σήμερα τιμητικῶς τό βῆμα.
Τόν εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας καί εὔχομαι ταπεινῶς ὁ ἑορταζόμενος ἅγιος Γρηγόριος νά τόν ἐνισχύει στήν ποιμαντορία του καί νά πρεσβεύει ἀδιαλείπτως στόν Θεό καί γιά ὅλους ἐσᾶς πού τόν τιμᾶτε καί τόν εὐλαβεῖσθε.
