Θεόκλητος οὖν

«Ήσουν πάντα διπλά μας και στα καλά και στα κακά, σήμερα ήμασταν όλοι εκεί. Όχι άπλα για να φωνάξουμε ΑΞΙΟΣ, γιατί άξιος ήσουν, είσαι και θα είσαι, άλλα να ανταποδώσουμε με τα δάκρυα χαράς, όλα αυτά που έχεις κάνει εσύ για εμάς».

Με αυτή την ανάρτηση σε τόπο κοινωνικής δικτύωσης ένας νεαρός άνδρας από την Μεσσηνία, εκφράζεται για τον Θεόκλητο Λαμπρινάκο. Τον άνθρωπο που την Κυριακή 8 Οκτώβρη του 2017, ως Επίσκοπος και Μητροπολίτης, θα υπαντήσει την Παναγία την Υπαπαντή, στον ναό της στη Καλαμάτα. Θα είναι εκεί για να της πει τα εσώψυχα του και να τελέσει την πρώτη του αναίμακτη θυσία με πεπληρωμένη την ιερωσύνη του.

Θα εισέλθει στο ναό με δόξα και τιμή.

Οι καμπάνες θα διαλαλούν την έλευση του.

Ιεροφορεμένος με τον μανδύα της αρχιεροσύνης και κρατώντας το σκήπτρο της ποιμαντορίας, θα στραφεί στο εικόνισμα της Παναγίας, να προσκυνήσει και να της ζητήσει την ευλογία της.

Θα ανέβει στον αρχιερατικό θρόνο του έως χθες επισκόπου του, για να ψάλει με την ηδύτητα της φωνής του προς την Μάνα Παναγιά, το «Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος και λόγον ερεύξομαι τη βασιλίδι μητρί και οφθήσομαι φαιδρώς πανηγυρίζων και άσω γηθόμενος ταύτης τα θαύματα».

Θα τον ακούσουν και θα σκιρτήσουν οι ψυχές της μάνας του και του πατέρα του, όπου και οι δύο έφεραν το όνομα της Παναγιάς.

Θα λάβει καιρό, για να ευλογήσει ανθρώπους με τους οποίους έζησε για χρόνια. Ανθρώπους που θα μείνουν με την πικρή γεύση του αποχωρισμού. Αποχωρισμού που θα τους κάνει να υγράνουν τις παρειές τους, όπως τόνισε μία κοπέλα, σχολιάζοντας την απουσία της από το μεγάλο γεγονός της χειροτονίας του. Έγραψε: “Δάκρυα χαράς από όλους μας. Απ΄ όσους ήταν κοντά του, αλλά και από εμάς που είμαστε μακριά του, αλλά δίπλα του με τη σκέψη μας και την αγάπη μας, για τον ΆΝΘΡΩΠΟ που ήταν πάντα δίπλα μας ΠΑΝΤΑ!!!”

Από το μοναστήρι της Παναγιάς του Βουλκάνου, όπου καλογεράκι την υπηρέτησε, και την εικονογράφησε.

Από τα χωριά της Μεσσηνιακής υπαίθρου και την πρωτεύουσα του νομού, την Καλαμάτα, όπου έλεγε το «Ειρήνη πάσι».

Από το εξομολογητάρι του ναού Ταξιαρχών πόλεως, αλλά και το γραφείο της Μητροπόλεως, όπου αφουγκραζόταν τον λόγο του λαού.

Παντού ο πατήρ Θεόκλητος, στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους, στη χαρά και στη λύπη τους. Σωστός καλόγερος, σκεπτόμενος πάντα τους άλλους, στην προσευχή και στα έργα του.

Κληρικός, έγραψε για το νέο Μητροπολίτη: «Να τον χαριτώνει ο Θεός, να απολαύσει την αρχιερωσύνη του και να παραμείνει απλός κ γλυκύς όπως τον ξέρουμε»

Ναι αυτός που εξελέγη από την Ιεραρχία για να σταλεί στους Σταγούς, δεν ήταν ένας «καριερίστας» που κατάφερε και ανέβηκε ψηλά, αλλά ένας καλόγερος.

Ένας καλόγερος, ο οποίος γνώρισε το μοναχισμό δίπλα στην κατά σάρκα θεία του, μοναχή Ειρήνη, στην Μονή Καλογραιών Καλαμάτας.

Ένας καλόγερος, ο οποίος έζησε την καλογερική τρία χρόνια στην Βουλκανιώτισσα, αλλά ακόμα και στο Άγιον Όρος δίπλα στους κοινοβιάτες πατέρες, όπου έμαθε κοντά τους να αγιογραφεί την εικόνα του Χριστού και των κατ΄ εικόνα Εκείνου Αγίων.

Ένας καλόγερος ο οποίος πέρασε μέρες και μέρες με τους κελλιώτες πατέρες του Ιερού Άθωνα, ώρες προσευχής και πνευματικής ανάτασης και που έλαβε το Μεγάλο και Αγγελικό Σχήμα, όχι για να το φορά, αλλά για να του θυμίζει το σταυρό του.

Ναι, αυτός πάει επίσκοπος στην Καλαμπάκα.

Ο συμμοναστής των μοναχών των ιερών Μετεώρων και των άλλων Μονών.

Ο πατέρας των πατέρων της πόλεως και των χωριών.

Ο υπηρέτης των αναγκεμένων εν τω λαώ, αλλά και του λαού.

Ευλογημένος από τον Θεό για να ποιμάνει τον αγαθό λαό, της κληρωθείσας εις αυτόν επαρχίας.

Ναι, ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος, ο Λαμπρινάκος, φεύγει από την Μάνη και ανεβαίνει στην Θεσσαλία, για να μείνει για πάντα εκεί.

Θα είναι εκεί, δίπλα στους μοναχούς και στις μοναχές τις επαρχίας του και των Ιερών Μετεώρων, ένας μεγαλόσχημος μοναχός ο επίσκοπος τους.

Θα είναι εκεί, ένας άνθρωπος που έχει χαρά και που διδάσκει την αγάπη στην πράξη.

Θα είναι εκεί, όντας η ανοιχτή αγκαλιά του Ιησού, για τον άνθρωπο της δικής του εποχής, της εποχής μας.

Ναι, θα χαιρετίσει το νομό Μεσσηνίας και θα φτάσει στο νομό Τρικάλων, γιατί τον περιμένουν.

Τον περιμένουν τα Ιερά Μετέωρα να περάσει τις πόρτες των μοναστηριών όπως θα περάσει και τις πόρτες των οικιών των ανθρώπων στα χωριά.

Το περιμένουν «μοναστές και μιγάδες» για ν΄ αγρυπνήσουν με το κομποσκοίνι, αιτούμενοι το έλεος το Θεού υπέρ των ανθρώπων οι οποίοι κρατούν, παρά την εγκατάλειψη των ισχυρών, αναμμένες τις εστίες στα χωριά.

Τον περιμένουν οι νέοι σαν νέο και οι γέροντες σαν γέροντα, αλλά και οι παπάδες του, για να σταθεί με τις παπαδιές και τα παιδιά τους, με όλους, όχι σαν δεσπότης, αλλά σαν αδελφός.