Ἀγαπητοί μου,
Ἡμέρα χαρᾶς, ἡμέρα πανηγύρεως, ἡμέρα θριάμβου ἡ σημερινή. Τό «Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ», ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων προβάλλει πάλι γεμάτη μηνύματα, γεμάτη συναισθήματα, γεμάτη Χάρη.
Τί παράδοξο ἀλήθεια! Ἡ Κυρία Θεοτόκος ἐξέρχεται τοῦ κόσμου αὐτοῦ, πεθαίνει, καταθέτει τό κοινό χρέος τῶν ἀνθρώπων κι ἐμεῖς πανηγυρίζουμε! Ἡ Εἰκόνα Της ἀποτυπώνει Ἐξόδιο Ἀκολουθία, Κηδεία μεγαλοπρεπῆ καί συνάμα σεμνή καί εἰρηνική, κι ἐμεῖς χαιρόμαστε! Τί ἀντίφαση εἶναι αὐτή; Πῶς δικαιολογεῖται ἐκκλησιαστικά; Γιατί γιορτάζουμε τό θάνατο;
Τῆς τό λέμε τῆς Μεγαλόχαρης: «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν σοί Παρθένε Ἄχραντε»! Ἔχουν ξεπεραστεῖ, δέν ἰσχύουν στό πρόσωπό Σου, ἔχουν νικηθεῖ οἱ φυσικοί ὅροι Πανάσπιλε Παρθένε. Ἔχουμε ὄχι ἀνατροπή, ἀλλά ὑπέρβαση τῆς φυσικῆς τάξεως, ἀκριβῶς ἐπειδή ἡ Παναγία μας, ἔχοντας κατακτήσει τό μέγιστο τῆς Ἁγιότητας, τό μεγαλύτερο δυνατό πού θά μποροῦσε ποτέ νά ἀποκτήσει ἄνθρωπος, κινεῖται μέ ὅρους Θεώσεως καί ὁ Ἅγιος Θεός τήν ἀντιμετωπίζει μέ ὅρους τῆς μέγιστης δυνατῆς Δόξας πού ἀπένειμε ποτέ σέ ἄνθρωπο!
Δέν πανηγυρίζουμε τήν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεώς της, ὅπως κάνουμε μέ τούς λοιπούς Ἁγίους, ἐπειδή πλέον διασφαλίστηκε καί παγιώθηκε στήν Ἁγιότητα. Οὔτε πάλι τήν τιμοῦμε ἐπειδή ἔχουμε ἕναν προστάτη στόν οὐρανό, τόν ἄνθρωπο μέ τή μεγαλύτερη δυνατή παρρησία. Αὐτά ὅλα εἶναι οὐσιαστικά, συνάμα ὅμως δευτερεύοντα.
Πανηγυρίζουμε, χαιρόμαστε, γιορτάζουμε γιατί τά ὅσα γίνονται μέ τήν Ἑορτή τῆς Κοιμήσεως καί τῆς εἰς οὐρανούς Μεταστάσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀποδεικνύουν τήν πρόνοια τοῦ Ἁγίου Θεοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Ὑπογραμμίζουν τό γεγονός ὅτι ὁ θάνατος εἶναι ἕνας νικημένος ἐχθρός πού προσωρινά μόνον μπορεῖ νά ἔχει ἀποτελέσματα ἐπάνω μας, καθώς προορισμός μας εἶναι ἡ Κοινή Ἀνάσταση. Τονίζουν τήν πραγματικότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς μέσα στήν ἀτελεύτητη χαρά τοῦ Παραδείσου. Ἀναδεικνύουν τό ὅτι ἕνας ἄνθρωπος, συνεργαζόμενος μέ τόν Ἅγιο Θεό, μπορεῖ νά γίνει Θεάνθρωπος κατά Χάρη. Νά πραγματοποιήσει αὐτό γιά τό ὁποῖο πλάστηκε, νά εἶναι δηλαδή ἀθάνατος, ἔνδοξος, εὐτυχής στήν ἀτέρμονη αἰωνιότητα τοῦ Ἄπειρου Θεοῦ!
Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας, στό σπουδαιότερο τροπάριο τῆς ἡμέρας, τό Ἀπολυτίκιο τῆς Ἑορτῆς ψάλλει: «μετέστης πρός τήν ζωήν Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς καί ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη ἐκ θανάτου τάς ψυχάς ἡμῶν». Δηλαδή, Παναγία μου πεθαίνοντας μετακινήθηκες πρός τή ζωή, ἐπειδή ὑπάρχεις ἡ μητέρα τῆς ζωῆς καί ἐπειδή μπορεῖς καί λυτρώνεις μέ τίς παρακλήσεις σου πρός τόν Ἅγιο Θεό τίς ψυχές μας ἀπό τόν πνευματικό θάνατο.
Αὐτῆς Ἁγίαις Πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν. Ἀμήν.
Μέ πατρικές εὐχές.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος
