Την Κυριακή 5 Νοεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νάουσης, όπου τιμάται ιδιαιταίρως η μνήμη του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη και αποθησαυρίζεται απότμημα των ιερών λειψάνων του.
Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μή ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Δέν εἶναι δυνατόν νά καυχηθῶ γιά ὁτιδήποτε ἄλλο, παρά μόνο γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀκούσαμε νά διακηρύσσει στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος.
Τί εἶναι ὅμως αὐτό πού ὁδηγεῖ τόν μεγάλο ἀπόστολο νά διακηρύξει τήν καύχησή του γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου;
Εἶναι ἕνα θέμα πού εἶχε ἀνακύψει μεταξύ τῶν χριστιανῶν πού προερχόταν ἀπό τούς Ἰουδαίους καί ἐκείνων πού προερχόταν ἀπό τούς ἐθνικούς, καθώς ὑπῆρχαν κάποιοι χριστιανοί ἐξ Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ὑποστήριζαν ὅτι θά ἔπρεπε οἱ ἐξ ἐθνικῶν χριστιανοί, πρίν νά γίνουν δεκτοί ἀπό τήν Ἐκκλησία, νά ἀκολουθοῦν τίς Ἰουδαϊκές συνήθειες καί τήν Ἰουδαϊκή τελετουργία.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, παρότι προερχόταν καί ὁ ἴδιος ἐξ Ἰουδαίων, δέν διστάζει νά πεῖ τήν ἀλήθεια. Νά πεῖ δηλαδή ὅτι μία τέτοια ἀπαίτηση δημιουργοῦσε μόνο ἐμπόδια καί προσέθετε βάρη στούς μή Ἰουδαίους πού ἤθελαν νά γίνουν μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί εἶχε σκοπό νά ἱκανοποιήσει ἰδιοτελῆ συμφέροντα κάποιων ἀνθρώπων, πού δέν ἤθελαν νά διώκονται ἀπό τούς Ἑβραίους ἐξ αἰτίας τοῦ κηρύγματος γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.
Ἀντίθετα πρός αὐτούς, ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος Παῦλος τολμᾶ νά ὁμολογήσει ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό καύχημά του, γιατί ὁ Σταυρός εἶναι τό μέσον τῆς σωτηρίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου, εἶναι τό μέσον καί τῆς δικῆς μας σωτηρίας. Αὐτό, ἄλλωστε, τονίζει καί ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος στή συνέχεια τοῦ λόγου του, ὅπου ἐξηγεῖ τόν ρόλο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας στή ζωή ὅλων τῶν πιστῶν, ἐξηγεῖ τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐπιτυγχάνουμε δι᾽ αὐτοῦ τή σωτηρία μας.
Τί λέγει ὁ ἀπόστολος; Καυχᾶται γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου, «δι᾽ οὗ κόσμος ἐσταύρωται κἀγώ τῷ κόσμῳ».
Μέ τόν Σταυρό θανατώνεται καί συντρίβεται ὁ κόσμος. Ὄχι ὁ κόσμος τόν ὁποῖο ἔπλασε ὁ Θεός «καλόν λίαν», ἀλλά αὐτόν πού διεστράφη ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν κακία, τίς ὁποῖες εἰσήγαγε στόν κόσμο ὁ διάβολος, σέ τέτοιο μάλιστα βαθμό, ὥστε ἡ λέξη κόσμος νά ἔχει καταστεῖ ἤδη συνώνυμη τῆς ἁμαρτίας.
Καί δέν συνέτριψε ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μόνο τήν ἁμαρτία γύρω μας, ἀλλά συνέτριψε καί συντρίβει καί τήν ἁμαρτία στήν ψυχή τοῦ καθενός μας. Νεκρώνει τόν παλαιό ἄνθρωπο, ὥστε νά μπορέσει νά γεννηθεῖ μέσα μας μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ νέος ἄνθρωπος, ὁ κατά Χριστόν ἄνθρωπος.
Γι᾽αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας θεωρεῖ τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας «ὅπλον κατά τοῦ διαβόλου» ἀλλά καί καύχημα τῶν πιστῶν. Διότι αὐτό πού ὑπῆρξε τό ἀτιμωτικό μέσο, μέ τό ὁποῖο ὁ Χριστός θυσιάσθηκε γιά νά πληρώσει μέ τό αἷμα του τό λύτρο τῆς δικῆς μας σωτηρίας, αὐτό γίνεται αἰτία τῆς δικῆς μας καυχήσεως, γιατί μᾶς βοηθᾶ νά ἐπιτύχουμε τόν σκοπό καί τόν προορισμό τῆς ζωῆς μας.
Γι᾽ αὐτό καυχᾶται ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί καυχῶνται καί ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας πού μέ τή δύναμή του νικοῦν τόν ἀντικείμενο διάβολο καί τόν συντρίβουν στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, νικοῦν ἀκόμη καί τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους καί ὑπερβαίνουν καί τήν ὀδύνη τοῦ μαρτυρίου καί τήν ἀγάπη γιά τή ζωή καί τήν ἀγάπη γιά τά ὑλικά ἀγαθά καί τήν ἀγάπη γιά ὅ,τι ἀναπαύει καί παρηγορεῖ τήν ἀνθρώπινη φύση.
Μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου ἐνίσχυσε ὁ προστάτης τῆς ἐνορίας σας, ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, τή μνήμη τοῦ ὁποίου ἑορτάσαμε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες τόν μαθητή του Νέστορα, ἀλλά καί ὑπέμεινε καί ὁ ἴδιος τό μαρτύριο.
Μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ κατόρθωσε καί ὁ χθές ἑορταζόμενος ὅσιος Γεώργιος ὁ Καρσλίδης, τόν ὁποῖο τιμᾶτε ἰδιαιτέρως στόν ναό σας καί ἔχετε καί τήν εὐλογία νά κατέχετε τμῆμα τοῦ ἱεροῦ καί χαριτοβρύτου λειψάνου του, ὄχι μόνο νά ἀνθέξει ὅλες τίς ταλαιπωρίες καί τούς πόνους μιᾶς ζωῆς μέσα σέ τραγικά δύσκολες συνθῆκες καί διωγμούς καί ἀσθένειες, ἀλλά καί νά ὑπομείνει τούς κόπους καί τούς πόνους τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, νά νεκρωθεῖ ὁλοκληρωτικά γιά τόν κόσμο καί νά φθάσει σέ ὕψη ἁγιότητος, ὥστε νά τιμηθεῖ ἀπό τόν Θεό καί νά τιμᾶται καί νά γεραίρεται καί ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀπό ὅλους τούς πιστούς.
Καί μπορεῖ ἐμεῖς νά μήν ἀντιμετωπίζουμε τίς ἴδιες δυσκολίες καί τούς ἴδιους πειρασμούς πού ἀντιμετώπισε ὁ ὅσιος Γεώργιος, δέν θά πρέπει νά ξεχνοῦμε ποτέ στή ζωή μας ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου μας εἶναι καί γιά μᾶς ὅπλο ἀήττητο ἐναντίον τῶν ὁρατῶν καί τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν καί ἀποτελεῖ καί γιά μᾶς τό μέσο τῆς σωτηρίας μας, τήν ὁποία μποροῦμε νά ἐπιτύχουμε μέ τή χάρη του Θεοῦ, νεκρώνοντας τόν ἑαυτό μας γιά τόν κόσμο μέ τή δύναμη του, νεκρώνοντας ὅ,τι προσπαθεῖ νά μᾶς παρασύρει στήν ἁμαρτία καί μακριά ἀπό τόν Θεό.
Καί αὐτό εὔχομαι νά ἐπιτύχουμε ὅλοι μας μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ ἀλλά καί μέ τίς πρεσβεῖες καί τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου καί τοῦ ὁσίου Γεωργίου τοῦ Καρσλίδη
