Εξαιρετική τιμή επεφύλαξε στην Τοπική μας Εκκλησία, ο Σύνδεσμος Ιεροψαλτών Περιφερείας Αττικής, ο οποίος το απόγευμα της Τετάρτης 3/9 τίμησε στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών τον Προστάτη του Όσιο Ρωμανό τον Μελωδό.
Στον Μέγα Πανηγυρικό Εσπερινό χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβας, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, συγχοροστούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου. Παρέστησαν εκπρόσωποι της Κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου και πλήθος φιλόμουσων πιστών. Στο Δεξιό αναλόγιο έψαλε η Χορωδία του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Περιφερείας Αττικής, υπό την δ/νση του Προέδρου της κ. Σπυρίδωνος Παυλάκη, Πρωτοψάλτου και στο Αριστερό Αναλόγιο έψαλε η Χορωδία του Συνδέσμου Ιεροψαλτών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος «Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης», υπό την δ/νση του Πρωτοψάλτου του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου κ. Δημητρίου Χατζηγεωργίου. Αμφότεροι οι Χοροί απέδωσαν εξαιρετικά τους ύμνους της Ακολουθίας του Οσίου Ρωμανού, δημιουργώντας μία καθηλωτική, αλλά και κατανυκτική μουσική πανδαισία.
Τον Πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Δ/ντής της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου, με θέμα «ΟΣΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ: Ο ποιητής του Ουρανού και ο προστάτης των Ιεροψαλτών».
Ο ομιλητής ευχαρίστησε υιικώς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο για την παρασχεθείσα άδεια και τον Σύνδεσμο Ιεροψαλτών Αττικής για την τιμητική πρόσκληση και αφού αναφέρθηκε ακροθιγώς στον βίο του Οσίου Ρωμανού και στο αξεπέραστο υμνογραφικό του έργο, με έμφαση στην δημιουργία των Κοντακίων, τόνισε τα μηνύματα και διδάγματα που αποστέλλει ο Όσιος στους σύγχρονους Ιεροψάλτες, που είναι η ταπείνωση, η μαθητεία, η μελέτη, η συναίσθηση της διακονίας της Θείας Λατρείας: «Ο Ρωμανός μας διδάσκει ότι η ψαλμωδία δεν είναι επίδειξη· δεν είναι φιλοδοξία· δεν είναι καλλιτεχνικό εγχείρημα, αποκομμένο από τη Λατρεία· δεν είναι απλώς μία υψηλή μορφή μουσικής έκφρασης. Η ψαλμωδία είναι διακονία· είναι προσευχή και θεολογία, που γίνεται μέλος· είναι η ανθρώπινη φωνή που παύει, έστω για λίγο, να ομιλεί για τον άνθρωπο και ομιλεί για τον Θεό».
Ο π. Επιφάνιος επεσήμανε, επίσης, την μεγάλη πρόκληση που έχουν να αντιμετωπίσουν οι Ψάλτες της εποχής μας: «Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο ήχους, μουσική, εικόνες, πληροφορίες. Ο άνθρωπος της εποχής μας ακούει ασταμάτητα. Αλλά, όλο και λιγότερο ακούει πραγματικά. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο ο ψάλτης έχει μία μοναδική αποστολή. Να προσφέρει έναν ήχο διαφορετικό· έναν ήχο που δεν διεκδικεί την προσοχή, αλλά οδηγεί στη σιωπή· έναν ήχο που δεν κάνει τον άνθρωπο να θαυμάζει τον ψάλτη, αλλά να στρέφει την καρδιά του προς τον Θεό. Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας. Να μη χάσουμε την παράδοση. Αλλά, ταυτόχρονα, να μην αφήσουμε την παράδοση να γίνει απλώς μία ανάμνηση του παρελθόντος».
Στο τέλος του Εσπερινού, χαιρετισμό απηύθυνε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Περιφερείας Αττικής κ. Σπυρίδων Παυλάκης, ο οποίος αναφέρθηκε στον αγώνα για την επανεκκίνηση του Συνδέσμου σε νέα βάση και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο, ο οποίος ετέθη επικεφαλής του Ιεροψαλτικού κλιμακίου εκ Βόλου, αλλά και τον έπαινό του για την πρόοδο της Ψαλτικής Τέχνης στην Μητρόπολή μας, καθώς και τον κεντρικό ομιλητή για την διδακτική ομιλία του.
Ακολούθως, ο Θεοφιλέστατος κ. Βαρνάβας μετέφερε προς όλους τις πατρικές ευλογίες και ευχές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθ8ηνών & Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και συνεχάρη τους δύο χορούς και όλους τους συντελεστές του φετινού εορτασμού.
Τον τελευταίο λόγο είχε ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας κ. Ιγνάτιος, ο οποίος ευχαρίστησε για την τιμητική πρόσκληση, εξήρε το ιεροψαλτικό έργο ως διακονία λατρευτική και προσευχητική και αναφέρθηκε στην σπουδή της ψαλτικής μας μουσικής παράδοσης και από πολλά νέα παιδιά, έργο που επιτελείται, με συνέπεια και αγάπη και στην Σχολή Βυζ. Μουσικής της Τοπικής μας Εκκλησίας, η οποία, όπως επεσήμανε, συμπληρώνει φέτος 80 χρόνια ιστορίας. Αναφέρθηκε, επίσης, στα πλεονεκτήματα της γνώσης της Βυζαντινής Μουσικής, όπως είναι η απόκτηση εκκλησιαστικού και λειτουργικού ήθους, η διακονία μιας μακράς και ζωντανής παραδόσεως, αλλά και η γνωριμία με την αρχαία Ελληνική γλώσσα, την γλώσσα της Αγίας Γραφής και της Λατρείας, που παραμένει διαρκώς ζωντανή μέσα στο Εκκλησιαστικό γεγονός.
