Την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον υπαίθριο πανηγυρικό εσπερινό και κήρυξε το θείο λόγο στην Ιερά Μονή Παναγίας Καλλίπετρας, επί τη εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου.
Ο Σεβασμιώτατος στο τέλος τέλεσε Χειροθεσία δύο Αναγνωστών.
Μετά το πέρας του Εσπερινού ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τα εγκαίνια της Μοναστηριακής Τράπεζας, του πρώτου χώρου που ολοκληρώθηκε μετά την πυρκαγιά του 2010.
Πλήθος κόσμου προσήλθε για να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Καλλιπετρίτισσας καταθέτοντας μπροστά στο εικόνισμά της τα προβλήματα αλλά και τις ευχαριστίες του για την βοήθειά της.
Ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό :
«Σήμερον στειρωτικαί πύλαι ἀνοίγονται, καί πύλη παρθενική θεία προέρχεται», ψάλλει πανηγυρικά στό ἰδιόμελο τῆς ἑορτῆς ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ἑορτάζοντας μαζί μέ ὅλη τήν πλάση τή γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκο.
Γιατί δέν εἶναι μόνο τό θαῦμα τῆς διανοίξεως τῶν στειρωτικῶν πυλῶν τῆς προμήτορος Ἄννης πού πραγματοποιεῖται σήμερα μέ τή γέννηση τῆς Πανάγνου Κόρης· δέν εἶναι μόνο ὅτι λύονται τά δεσμά τῆς ἀτεκνίας καί προέρχεται καρπός εὐκλεής ἡ κεχαριτωμένη Κόρη. Ἀνοίγει μαζί καί ἡ κεκλεισμένη ἡ πύλη τῆς Ἐδέμ, πού εἶχε σφραγισθεῖ ἐξαιτίας τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων. Ἀνοίγει, γιατί ὁ Θεός θέλησε νά δείξει τήν εὐαρέσκειά του στό εὐσεβές ζεῦγος τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης καί ὄχι μόνο νά τούς χαρίσει τόν καρπό τῆς κοιλίας πού ἐπιθυμοῦσαν καί γιά τόν ὁποῖο προσηύχοντο, ἀλλά νά τούς χαρίσει αὐτήν ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νά γίνει ἡ ἀπαρχή τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· νά τούς χαρίσει αὐτήν πού θά ἄνοιγε καί πάλι γιά τούς ἀνθρώπους τόν δρόμο πρός τόν Θεό, δανείζοντας στόν Υἱό του τήν ἀνθρώπινη φύση· νά τούς χαρίσει αὐτήν πού θά γινόταν ἡ πύλη ἀπό τήν ὁποία ὄχι μόνο θά διόδευε ὁ Χριστός γιά νά ἔρθει ὡς λυτρωτής τοῦ κόσμου, ἀλλά καί «ἡ πύλη ἡ μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν».
Αὐτό τό διπλό θαῦμα ἑορτάζουμε, ἀδελφοί μου, σήμερα μέ τή γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Αὐτό τό διπλό θαῦμα, τό ὁποῖο ὑποδεικνύει καί σέ μᾶς τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά ἀνοίξουμε τίς στειρωτικές πύλες τῆς ψυχῆς μας καί νά δεχθοῦμε τή χάρη τοῦ Θεοῦ πού τελεσιουργεῖ μέσα της θαύματα. Διότι πιό δυσάρεστη καί πιό ἐπώδυνη ἀπό τή φυσική στειρότητα εἶναι, ἀδελφοί μου, ἡ πνευματική στειρότητα. Καί πνευματική στειρότητα εἶναι αὐτή ἀπό τήν ὁποία ὑποφέρει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν στερεῖται τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.
Ἡ στέρηση αὐτή τόν κάνει νά θλίβεται, νά ἀπογοητεύεται καί νά ἀπελπίζεται, γιατί δέν μπορεῖ νά προοδεύσει στόν πνευματικό του ἀγώνα, γιατί δέν μπορεῖ νά δεῖ καρπούς ἀρετῆς, γιατί δέν μπορεῖ νά αἰσθανθεῖ τή γλυκύτητα τῆς θείας παρουσίας στήν ψυχή του καί στή ζωή του.
Καί ἐάν ἡ στειρότητα γιά τό εὐσεβές ζεῦγος τῶν ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης ἦταν μία δοκιμασία τοῦ Θεοῦ γιά νά ἀποδειχθεῖ ἡ πίστη τους ἀλλά καί ἡ δύναμή του, ἡ δική μας πνευματική στειρότητα εἶναι, ἀδελφοί μου, συχνά ἀποτέλεσμα τοῦ ἐγωισμοῦ μας καί τῆς ἀνυπακοῆς μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Διότι πολλές φορές ἔχουμε λανθασμένη εἰκόνα γιά τόν ἑαυτό μας· νομίζουμε ὅτι εἴμαστε εὐσεβεῖς, πιστοί, συνεπεῖς ἔναντι τοῦ Θεοῦ, κάποτε καί ἅγιοι, ἀλλά στήν πραγματικότητα δέν εἴμαστε τίποτε ἀπό αὐτά, γιατί αὐτό πού κάνουμε εἶναι νά ἀκολουθοῦμε τόν δικό μας δρόμο, νά δικαιώνουμε τόν ἑαυτό μας μόνοι μας, κατακρίνοντας τούς ἄλλους, ὅπως ἔκανε καί ὁ Φαρισαῖος τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς, νά μήν κάνουμε ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί στήν Ἐκκλησία, ἀλλά στό δικό μας θέλημα, γιατί πιστεύουμε ὅτι ἔχουμε δίκαιο καί πρεσβεύουμε τό ὀρθό. Ὅμως ὁ Θεός εἶναι κατηγορηματικός: «ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν».
Καί ὅποιος στερεῖται ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφανίας του τή χάρη τοῦ Θεοῦ, αὐτός βιώνει τήν πνευματική στειρότητα, βιώνει τήν ἀπουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἀπό τήν ψυχή του, χωρίς τό ὁποῖο δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποκτήσει κανείς ὁποιαδήποτε ἀρετή, διότι οἱ ἀρετές εἶναι καρποί τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἀντίθετα ὅποιος ζεῖ μέ ταπείνωση, ὅποιος ζεῖ τήν ὑπακοή, αὐτός ἔχει τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί βλέπει στήν ψυχή του τά ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βλέπει νά αὐξάνονται οἱ ἀρετές μέσα στήν ψυχή του καί δοξάζει τόν Θεό.
Χρειάζεται, λοιπόν, ταπείνωση, ἀδελφοί μου, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν πνευματική στειρότητα, ταπείνωση σάν αὐτή πού διέθεταν οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς τῆς Παναγίας μας, οἱ ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα, οἱ ὁποῖοι παρά τή φαινομενική ἄρνηση τοῦ Θεοῦ νά ἀνταποκριθεῖ στά αἰτήματά τους, ὑπέμεναν τή δοκιμασία.
Χρειάζεται καί ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, σάν αὐτή τῶν ἁγίων Θεοπατόρων, πού δέν ἀντιδροῦσαν στό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά τή ζωή τους, γιατί ἡ ὑπακοή εἶναι ἡ μητέρα τῆς ταπεινώσεως καί αὐτή πού ἑλκύει στήν ψυχή μας τή θεία χάρη.
Χρειάζεται ἀκόμη, ἀδελφοί μου καί ἡ προσευχή, προσευχή μέ ἐπιμονή καί ἐγκαρτέρηση, ὅπως ἔκαναν καί οἱ γονεῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, διότι αὐτή ἀνοίγει γιά ὅλους μας τή θύρα τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, κατά τήν ὑπόσχεσή του, «αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, κρούετε καί ἀνοιγήσεται».
Εὔχομαι, ἀδελφοί μου, διά πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στόν οἶκο τῆς ὁποίας ἑορτάζουμε ἀπόψε τό Γενέσιό της, νά χαρίσει σέ ὅλους μας ὁ Χριστός τή χάρη του καί νά μᾶς ἀνοίξει διάπλατα τήν πύλη τῆς σωτηρίας μας.
