Ὁ Σεβασμώτατος Μητροπολίτης Καστορίας, στήν εἰσαγωγή τοῦ ἐνθρονιστήριου λόγου του εἶπε ὅτι ὡς Ἐπίσκοπος ἀποστέλλεται ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τήν ἀποστολική παράδοση καί διαδοχή γιά νά ποιμάνει τήν Ἱερά Μητρόπολη Καστορίας.
Ἡ Ἱερά Μητρόπολη Καστορίας εἶναι ἁγιοτόκος καί ἁγιοσκέπαστη, εἶναι ἱστορική, βυζαντινή, ἡρωϊκή καί καλλιεργημένη ἀπό τούς προκατόχους Μητροπολίτες καί μέ φυσικό κάλλος. Εἶναι τμῆμα τῆς Μακεδονίας, τήν ὁποία χαρακτήρισε «κιβωτό τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ».
Ἔκανε ἰδιαίτερη ἀναφορά στούς ἑορτάζοντες ἁγίους Πατέρες Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο καί Γρηγόριο Παλαμᾶ, στόν ἐλευθερωτή ἅγιο Μηνά καί τούς ὑπολοίπους Ἁγίους τῆς Καστοριᾶς, στόν ἅγιο Γεράσιμο Παλλαδᾶ Μητροπολίτη Καστορίας, στόν ἥρωα Μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη καί στόν μεγάλο ἥρωα Παῦλο Μελᾶ, καί στούς προκατόχους του Μητροπολίτες, ἰδιαιτέρως στόν μακαριστό Μητροπολίτη Σεραφείμ.
Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι «μάρτυς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, διάδοχος τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, φορεύς τῆς μαρτυρικῆς Ἀρχιερωσύνης τοῦ Χριστοῦ» καί δέν εἶναι αὐτόνομος.
Στήν συνέχεια διάρθρωσε τόν λόγο του σέ δέκα σημεῖα, ἐξειδικεύοντας τούς ὅρους ἀποστολή καί παράκληση, στό πλαίσιο τῆς ποιμαντορίας.
–Ὡς Μητροπολίτης ἀποστέλλεται ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἔλαβε τίς εὐχές τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος, καί ὀφείλει νά ἔχει τήν ἀναφορά του στήν Ἱεραρχία. –Ἡ ἐνθρόνιση συμπίπτει μέ τήν Σύναξη πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Καστοριᾶς, καί ἐπικαλέσθηκε τήν εὐλογία τους. –Ἡ ποιμαντική συνδέεται ἄρρηκτα μέ τήν θεολογία καί τό ἀντίστροφο, καί τά Μυστήρια μέ τόν ἡσυχασμό γι’ αὐτό καί ὀφείλει ὡς Ἐπίσκοπος νά ποιμαίνει θεολογικά. –Ἡ ἀφιέρωση καί ἡ Ἱερωσύνη εἶναι θεμελιώδεις ἔννοιες τῆς ποιμαντικῆς καί πρέπει νά γίνονται στήν προοπτική τῆς ἐκκλησιοποίησης τῶν χαρισμάτων. –Τό ἔργο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιμαντικῆς εἶναι ἑνοποιητικό καί θεραπευτικό. Ὁ χῶρος ἐξάσκησής της εἶναι οἱ Ἐνορίες καί οἱ Ἱερές Μονές. –Ὡς Ἐπίσκοπος ὀφείλει νά στηρίζεται στόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί τήν Ἀλήθεια καί νά πολεμᾶ τό ψεῦδος καί τά ἔκγονά του. –Θά στηρίζει καί θά εὐλογεῖ τό κοινωνικό ἔργο, τό ὁποῖο στήν Ἐκκλησία γίνεται μέσα ἀπό τήν προοπτική τῆς αἰωνίου ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. –Ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀκολουθεῖ τήν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας περί μή συγκρούσεως πίστεως καί ἐπιστήμης, ἀλλά συνυπάρξέως τους. Σεβόμαστε τούς ἐπιστήμονες κάθε τομέα, καί ἐπιστήμονες τῆς θεογνωσίας εἶναι οἱ Ἅγιοι. –Ἐξέφρασε τόν σεβασμό του στό Συνταγματικό πολίτευμα τῆς Πατρίδος μας, στούς ἐκλεγμένους ἄρχοντες καί στούς ἐκπροσώπους τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καί λειτουργιῶν, καί εἶπε ὅτι καί ἡ Δημοκρατία καί ἡ Ἐκκλησία χρειάζονται τόν σεβασμό ὅλων μας. –Τέλος μίλησε γιά τήν ζωή τοῦ Χριστιανοῦ ὡς συνεχῆ μαθητεία καί ἀναφέρθηκε ἰδιαιτέρως στήν παιδική καί νεανική ἡλικία καί ἀπεύθυνε γενική πρόσκληση γιά πλαισίωση καί στήριξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς κατήχησης καί παιδείας.
«Σᾶς ἄνοιξα ἕνα μεγάλος μέρος τῆς καρδιᾶς μου, ὅσο ἡ περίσταση καί ἡ ὥρα τό ἐπιτρέπει», εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, καί ὅτι «αὐτά πού προανάφερα εἶναι ὁ ἑαυτός μου, δέν εἶναι τίποτε ξένο πού δέν τό πιστεύω».
Διαβεβαίωσε ὅτι σκοπός του εἶναι ἡ ὁλοκληρωτική ἀφιέρωση στήν Μητρόπολή του, ἀκολουθώντας κατά τό δυνατόν τόν παράδειγμα τοῦ ἁγίου Καλλινίκου Ἐδέσσης καί ζώντας ὡς Ἱεράρχης ἡσυχαστικά καί θυσιαστικά.
Καί ἀπευθυνόμενος στόν Δήμαρχο, τούς ἄρχοντες καί τόν λαό τῆς Καστοριᾶς, κατέκλεισε τόν λόγο του: «Ἦρθα στό σπίτι μου! Εἶμαι πλέον Καστοριανός! Ὡς Ἐπίσκοπος ἀνοίγω τά χέρια μου πρός ἐσᾶς σέ σχῆμα σταυροῦ καί ἐπικαλοῦμαι τούς ἀποστολικούς λόγους…».
