Την Κυριακή μετά τα Φώτα 9 Ιανουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στην Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής Λουτρού.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Καί αὐτός ἔδωκεν τούς μέν ἀποστόλους, τούς δέ προφήτας, τούς δέ εὐαγγελιστάς, τούς δέ ποιμένας καί διδασκάλους, πρός καταρτισμόν τῶν ἁγίων … μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως».
Κυριακή μετά τά Φῶτα, Κυριακή μετά τή βάπτιση τοῦ Κυρίου μας, καί λίγο πρίν νά καλέσει ὁ Χριστός τούς 12 μαθητές καί ἀποστόλους του, αὐτούς πού θά τόν συνόδευαν κατά τήν τριετῆ δημόσια ζωή του καί θά τούς ἀνέθετε νά κηρύξουν τό εὐαγγέλιό του σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, ἀκούσαμε σήμερα στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τόν ἀπόστολο Παῦλο νά μᾶς ἐξηγεῖ τή σημασία καί τόν ρόλο πού ἔχει ὁ κάθε ἕνας μέσα στήν Ἐκκλησία, μέσα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Καί ὅπως ὁ Θεός, ὅταν δημιούργησε τόν κόσμο, δέν δημιούργησε τίποτε τυχαῖα ἤ κατά λάθος, ἀλλά ὅλα τά δημιουργήματα, ἔμψυχα καί ἄψυχα, μικρά καί μεγάλα, ἔχουν τή δική τους θέση καί τόν δικό τους ρόλο μέσα στό σύμπαν καί κανένα δέν εἶναι ἄχρηστο, τό ἴδιο συμβαίνει καί μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὁ κάθε ἕνας ἀπό μᾶς ἔχει μία θέση, ἔχει ἕναν ρόλο, καί ἡ ζωή του καί ἡ διακονία του ἀποβλέπουν σέ κάτι συγκεκριμένο. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός ἔδωσε διαφορετικό ρόλο σέ κάθε ἄνθρωπο. Ἄλλους τούς ἔκανε ἀποστόλους, ἄλλους προφῆτες, ἄλλους εὐαγγελιστές, ἄλλους ποιμένες καί διδασκάλους γιά νά συμβάλουν ὅλοι στόν κοινό σκοπό.
Καί ποιός εἶναι ὁ κοινός σκοπός; Εἶναι ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ Ἐκκλησία μας ἀποτελεῖ τήν ἀνά τούς αἰῶνες παρατεινόμενη παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, καί σκοπός της εἶναι νά πραγματοποιεῖ τόν σκοπό τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ χάριν τῶν ἀνθρώπων, νά μᾶς ὁδηγεῖ δηλαδή στή σωτηρία. Αὐτήν, λοιπόν, τή σωτηρία διακονεῖ ὁ κάθε ἕνας μέ τόν δικό του τρόπο μέσα στήν Ἐκκλησία, καί σέ αὐτήν πρέπει νά ἀποβλέπουμε ὅλοι, ὅσοι εἴμεθα μέλη τῆς Ἐκκλησίας, διότι διαφορετικά δέν ἔχει νόημα ἡ συμμετοχή μας στήν Ἐκκλησία, δέν ἔχει νόημα νά εἴμεθα μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.
Τί σημαίνει ὅμως σωτηρία; Σημαίνει τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ἁμαρτία μέ τή βίωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἡ παρακοή τοῦ θελήματος καί τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἁμαρτία καί στήν ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό ἀλλά καί τή σωτηρία μας. Ἀντίθετα, ἡ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ μᾶς φέρνει κοντά του, μᾶς κάνει νά τόν ὁμοιάζουμε, μᾶς κάνει νά ζοῦμε μέ τόν Χριστό, νά ζοῦμε «ἐν Χριστῷ» καί νά βιώνουμε ἀπό αὐτή τή ζωή, ἀπό ἐδῶ στή γῆ, τήν ἐμπειρία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, γιά τήν ὁποία καί καθημερινά τόν παρακαλοῦμε στήν Κυριακή προσευχή λέγοντας: «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς».
Ποιό εἶναι ὅμως τό κριτήριο, βάσει τοῦ ὁποίου μποροῦμε νά ἐλέγξουμε ἄν βρισκόμαστε στόν σωστό δρόμο, ἄν βαδίζουμε στόν δρόμο ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στή σωτηρία;
Μᾶς τό ἀποκαλύπτει σήμερα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος, περιγράφοντας τόν σκοπό τόν ὁποῖο διακονοῦν ὅσους ὅρισε ὁ Χριστός στήν Ἐκκλησία ὡς ἀποστόλους, εὐαγγελιστές, ποιμένες καί διδασκάλους τῶν ἀνθρώπων. Καί αὐτός δέν εἶναι μόνο νά διδάξουν τήν πίστη καί τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἤ νά διδάξουν στούς ἀνθρώπους τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Δέν εἶναι μόνον ὁ «καταρτισμός τῶν ἁγίων», ὅπως τόν ὀνομάζει ὁ οὐρανοβάμων ἀπόστολος. Αὐτός εἶναι τό μέσο, εἶναι τό ἐνδιάμεσο στάδιο γιά τόν τελικό προορισμό τῶν πιστῶν καί τόν τελικό σκοπό τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἑνότητα τῶν πάντων. «Μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Μέχρι πού νά γίνουμε ὅλοι ἕνα, νά εἴμεθα ἑνωμένοι μεταξύ μας ἀλλά καί μέ τόν Θεό.
Καί ὅπως ἡ διάσπαση τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ συνέπεια τῆς παρακοῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἁμαρτίας, ἔτσι ἡ ἑνότητα εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀναιρέσεως τῆς ἁμαρτίας καί ὁ καρπός τῆς ὑπακοῆς στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό κριτήριο ὅτι βρισκόμαστε στόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στή σωτηρία. Ἄλλωστε, αὐτή τήν ἑνότητα ζήτησε καί ὁ Χριστός στήν ἀρχιερατική του προσευχή νά δώσει στούς μαθητές του, σέ ὅλους ἐμᾶς, ὁ Πατέρας του, «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν … καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν».
Ὅπου, λοιπόν, δέν ὑπάρχει ἑνότητα, ὅπου ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν διασπᾶται, ὅπου ὁρισμένοι δέν ἀκολουθοῦμε τόν λόγο καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτό ἐκφράζεται μέσα στήν Ἐκκλησία, τότε νά γνωρίζουμε ὅτι ὁ δρόμος πού ἀκολουθοῦμε δέν εἶναι ὁ σωστός. Εἶναι αὐτός πού ὄχι μόνο δέν μᾶς ὁδηγήσει στή σωτηρία, ἀλλά εἶναι πιθανόν, ἄν δέν τό συνειδητοποιήσουμε ἐγκαίρως, νά μᾶς ὁδηγήσει στήν πλάνη καί τήν ἀπώλεια.
Ἄς ἀκοῦμε, λοιπόν, ὅσους ἔθεσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στήν Ἐκκλησία του γιά νά τήν κατευθύνουν καί νά κατευθύνουν ὅλους μας στήν ἑνότητα τῆς πίστεως, ὥστε καί νά εἴμαστε ἀσφαλεῖς καί νά ἀξιοποιοῦμε τήν εὐκαιρία τῆς σωτηρίας, πού χάρισε σέ ὅλους μας ὁ δι᾽ ἡμᾶς ἐνανθρωπήσας καί βαπτισθείς Κύριος.
