Ἀπευθυνόμενος πρός τὸν εὐαγῆ κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς καθ’ ἠμᾶς θεοσώστου Μητροπόλεως Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου, ἔχω νὰ συστήσω τὰ κάτωθι, παρακαλῶντας γιὰ τὴν ὑλοποίησή τους:
Ὁ καλὸς Ποιμένας μᾶς προσκαλεῖ ὅλους μας σὲ μιὰ συστράτευση ἀλληλεγγύης γιὰ ἀνακούφιση τῶν δεινῶς ταλαιπωρημένων ἀπὸ τὴν ἐνεστῶσα κατάσταση. Εἰδικότερα, μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ ποὺ εἰσέβαλε στὴν πατρίδα μας εἴμαστε ὑποχρεωμένοι, γιὰ νὰ φέρουμε ἐπάξια τὸ ὄνομα χριστιανὸς, νὰ μεριμνήσουμε γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας. Ἐκείνων ποὺ εἶναι ἀνήμποροι νὰ αὐτοεξυπηρετηθοῦν καὶ εἶναι ἐγκαταλελειμμένοι. Τί σημαίνει αὐτό; Ἂν καὶ εἴμαστε ἀπὸ ἀνάγκη ἀπομονωμένοι, δὲν πρέπει ὅμως νὰ μείνουμε ἀποξενωμένοι. Ἡ ὅποια ἐπικοινωνία θὰ ἔχει νόημα καὶ περιεχόμενο οὐσιαστικό, ἐὰν κι ἐφόσον ἀπευθύνεται μὲ γνήσια αἰσθήματα ἀγάπης καὶ φιλαδελφίας στὶς εὐπαθεῖς ὁμάδες ποὺ αἰσθάνονται πολλὲς φορὲς περιφρονημένες, τηρώντας πάντοτε ὅλα τα μέτρα προφύλαξης ποὺ ὁρίζουν οἱ ἐπιστήμονες. Ἡ ἀλληλεγγύη μας πρέπει ἀφειδώλευτα νὰ ἐκδηλώνεται εἴτε μὲ τὸν καλό μας τὸ λόγο, εἴτε μὲ τὸ ἀδιάπτωτο ἐνδιαφέρον, εἴτε μὲ τὴ χριστοτερπὴ ἀλληλοβοήθεια καὶ τὴν προσευχή μας στὸν ἐν Τριάδι Θεὸ ἠμῶν καὶ τὴν Παναγία μας. Μὲ αὐτὴ τὴ στάση ζωῆς ἀπέναντί του ἀφυδατώνεται ὁ παραπικρασμὸς τῆς ἐγκατάλειψης καὶ ἐπανθεῖ ὁ γλυκασμὸς τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης μας ποῦ τόσο ἀνάγκη τὸν ἔχουν. Εἶναι σκόπιμο νὰ ἀναφερθῶ στὴν θεοφιλῆ προτροπὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὑπενθυμίζοντας τὸ χρέος καὶ τὴν ὀφειλή μας ἀπέναντι στοὺς πάσχοντας: «Τοῦ πεινῶντος ἐστιν ὁ ἄρτος, ὃν σὺ κατέχεις· τοῦ γυμνηνεύοντος τὸ ἱμάτιον, ὁ σὺ φυλάσσεις ἐν ἀποθήκαις· τοῦ ἀνυποδήτου το ὑπόδημα, ὁ παρὰ σοῖ κατασήπεται· τοῦ χρήζοντος τὸ ἀργύριον, ὁ κατορύξας ἔχεις. Ὥστε τοσούτους ἀδικεῖς, ὄσοις παρέχειν ἐδύνασο», δηλαδή: τοῦ πεινασμένου εἶναι τὸ ψωμὶ ποὺ ἔχεις· τοῦ γυμνοῦ τα ροῦχα ποὺ φυλάγεις στὶς ἱματιοθῆκες· τοῦ ξυπόλητου τὰ ὑποδήματα ποὺ τὰ ἔχεις καὶ σαπίζουν· τοῦ ἀναγκημένου τὰ χρήματα ποὺ τὰ ἔχεις παραχωμένα. Τόσους πολλοὺς ἀδικεῖς ὅσους θὰ μποροῦσες νὰ βοηθήσεις.
Τὸ ζητᾶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ ὅλους μας. Μὴν τοῦ τὸ ἀρνηθοῦμε. Γιατί τότε κι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς ἀρνηθεῖ ἐνώπιον του Πατρὸς Του τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Δὲν πρέπει νὰ διαφεύγει τῆς προσοχῆς μας ὅτι στὰ πρόσωπα τῶν ἀναξιοπαθούντων καὶ ἀνημπόρων ἀδελφῶν μας πάντοτε ἀντικατοπτρίζεται ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας καὶ ὁ Θεὸς μας. Καὶ ὅπως λέει ἡ πατερικὴ παράδοση, «εἶδες τὸν ἀδελφὸν σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεὸν σου». Μὴ λησμονοῦμε λοιπὸν ὅτι «ὁ ἐλεῶν πτωχόν, δανείζει Θεῷ» (Πάρ. ιθ, 17).
Χρόνια πολλὰ, εὐλογημένα καὶ χαριτωμένα!
†Ο Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος
