Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.
Την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Σάββα Κυριωτίσσης Βεροίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾽ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾽ ἐμοῦ ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν».
Μία διπλῆ πρόσκληση ἀπευθύνει ὁ Χριστός πρός τούς «κοπιῶντας καί πεφορτισμένους» ἀνθρώπους, πρός ὅλους αὐτούς πού εἶναι κουρασμένοι καί ἐπιβαρυμένοι ἀπό τίς φροντίδες καί τίς ἀγωνίες τῆς ζωῆς, ἀπό τά προβλήματα καί τίς δυσκολίες πού ἀντιμετωπίζουν. Καί ποιός ἄνθρωπος μπορεῖ νά πεῖ ὅτι δέν εἶναι «κοπιῶν καί πεφορτισμένος»; Ποιός δέν αἰσθάνεται τό βάρος τῆς καθημερινότητος, τῆς οἰκογενείας, τοῦ ἐπαγγέλματος, τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως, τῶν ποικίλων προβλημάτων νά βαραίνει τούς ὤμους του, νά τοῦ στερεῖ τή χαρά, νά δοκιμάζει τήν ἀντοχή του;
Κανείς, ἀσφαλῶς. Γιατί ὅλοι, ἄλλοι λιγότερο καί ἄλλοι περισσότερο, αἰσθανόμασθε κάποτε τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς νά μᾶς πιέζουν καί νά μᾶς κουράζουν.
Μᾶς καλεῖ, λοιπόν, ὁ Χριστός κοντά του γιά νά μᾶς ἀναπαύσει. «Δεῦτε πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ἐλᾶτε κοντά μου, μᾶς λέγει, καί ἐγώ θά σᾶς ξεκουράσω. Δέν σταματᾶ ὅμως ἐδῶ ὁ Χριστός, συνεχίζει μέ μία δεύτερη πρόσκληση. Καί τί μᾶς μᾶς καλεῖ νά κάνουμε; Μᾶς καλεῖ νά σηκώσουμε τόν ζυγό σας καί νά μάθουμε ἀπό Ἐκεῖνον ὅτι εἶναι πρᾶος καί ταπεινός στήν καρδιά. «Ἄρατε τόν ζυγό μου ἐφ᾽ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾽ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ».
Πῶς εἶναι ὅμως δυνατόν νά ζητᾶ ὁ Χριστός ἀπό κουρασμένους καί ταλαιπωρημένους ἀνθρώπους πού ζητοῦν τήν ἀνάπαυση νά σηκώσουν ἕνα τέτοιο βάρος; Πῶς εἶναι δυνατόν νά βρεῖ κανείς τήν ἀνάπαυση κάτω ἀπό τέτοιες συνθῆκες;
Ὁ Χριστός δέν σφάλλει, ἀδελφοί μου, οὔτε μᾶς ἐξαπατᾶ προσκαλώντας μας κοντά του γιά νά μᾶς ξεκουράσει καί συγχρόνως καλώντας μας νά σηκώσουμε τόν ζυγό μας. Ἀντίθετα μᾶς λέει τήν ἀλήθεια καί μᾶς δείχνει τόν τρόπο τῆς πραγματικῆς ἀναπαύσεως.
Πολλοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού μᾶς προτείνουν διαφόρους τρόπους γιά νά ξεκουρασθοῦμε ἀπό τούς κόπους καί τά βάρη τῆς ζωῆς. Καί μπορεῖ πράγματι νά μᾶς ξεκουράζουν προσωρινά, ἀλλά στή συνέχεια μᾶς ἀπογοητεύουν καί ἀφήνουν κενό στήν ψυχή μας.
Ἡ ἀνάπαυση πού μᾶς προτείνει ὅμως ὁ Χριστός εἶναι διαρκής καί δέν βασίζεται σέ ψεύτικες ὑποσχέσεις. Συνίσταται στήν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς μέ τόν δικό του τρόπο, πού χαρίζει τήν ἀνάπαυση ὅσο βάρος καί ἄν κληθεῖ ὁ ἄνθρωπος νά σηκώσει, ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι ὁ ζυγός του.
Ὁ Χριστός δέν μᾶς ὑπόσχεται ὅτι θά ἐξαφανίσει τά προβλήματα καί τούς κόπους τῆς ζωῆς μας. Αὐτά ὑπάρχουν καί θά ὑπάρχουν πάντοτε. Μᾶς ὑπόσχεται ὅμως τήν ἀνάπαυση, καί μᾶς ὑποδεικνύει τόν τρόπο πού χαρίζει τήν ἀνάπαυση. Τί μᾶς λέει, λοιπόν; «Μάθετε ἀπ᾽ ἐμοῦ ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσεσθε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν».
Ἡ πραότητα καί ἡ ταπείνωση τήν ὁποία μᾶς καλεῖ νά διδαχθοῦμε ἀπό Ἐκεῖνον ὁ Χριστός, εἶναι τό μέσο γιά νά βροῦμε τήν πραγματική ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς μας. Καί εἶναι κάτι τό ὁποῖο δέν μποροῦμε οὔτε νά διδαχθοῦμε οὔτε νά βροῦμε κοντά σέ κανένα ἄλλο παρά μόνο κοντά στόν Χριστό.
Ὅποιος ἔχει τήν πραότητα καί τήν ταπείνωση, αὐτός δέν ταράζεται, δέν θίγεται, δέν ἐνοχλεῖται. Ὑπομένει, συγχωρεῖ, μακροθυμεῖ, ἔχει ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, καί ἔτσι τό βάρος τῶν προβλημάτων, τό βάρος τῶν πειρασμῶν καί τῶν δοκιμασιῶν, τῆς κακίας καί τῆς σκληρότητος τῶν ἀνθρώπων, οἱ δυσκολίες καί οἱ ἀντιξόοτητες τῆς ζωῆς δέν βαρύνουν τήν ψυχή του, δέν τήν κουράζουν, δέν τήν ἀπογοητεύουν. Ὁτιδήποτε καί ἄν συμβεῖ στή ζωή του, εἶναι εἰρηνικός, γαλήνιος, ἀναπαυμένος, ἔστω καί ἄν σηκώνει τό μεγαλύτερο βάρος, ἔστω καί ἄν ἀντιμετωπίζει τίς μεγαλύτερες δυσκολίες.
Ἀπόδειξη τῆς ἀναπαύσεως πού χαρίζει ὁ Χριστός εἶναι, ἀδελφοί μου, καί ὁ ἑορταζόμενος σήμερα μέγας ὅσιος τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ὁποῖο τιμοῦμε στή Βέροια στόν παλαιό καί ἱστορικό αὐτόν ναό, ὁ ὅσιος Σάββας ὁ ἡγιασμένος.
Πόσο βαρύς ἦταν ὁ ζυγός πού σήκωνε ὁ ὅσιος! Πόσο δύσκολη ἦταν ἡ ἐπιλογή του νά ζήσει ὡς ἀσκητής στήν ἀπαράκλητη ἔρημο τῆς Παλαιστίνης, μέ αὐστηρή νηστεία, μέ ἀγρυπνίες, μέ ἄσκηση πολλή, μέ ἀγῶνες πνευματικούς, μέ κόπους σωματικούς, μέ πειρασμούς, μέ δοκιμασίες, γιατί τίποτε δέν ἦταν εὔκολο στή ζωή του! Καί ὅμως ὁ ὅσιος δέν αἰσθανόταν οὔτε κουρασμένος, οὔτε ἀποκαμωμένος, οὔτε ταλαιπωρημένος. Αἰσθανόταν ἀναπαυμένος ψυχικά, γιατί βρισκόταν κοντά στόν Χριστό, γιατί ζοῦσε τήν πραότητα καί τήν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ καί σήκωνε μέ χαρά τόν χρηστό ζυγό τοῦ Κυρίου, σύμφωνα μέ τήν προτροπή του: «ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾽ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾽ ἐμοῦ ὅτι πρᾶός εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν».
Ἑορτάζοντας, λοιπόν, σήμερα, ἀδελφοί μου, τή μνήμη τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου, ἄς φροντίσουμε καί ἐμεῖς νά ἀνταποκριθοῦμε στή διπλῆ πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τό ἔκανε καί ὁ τιμώμενος ὅσιος, καί ἄς σηκώσουμε τόν ζυγό του, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό ὅσα ἐπιτρέπει Ἐκεῖνος νά ἀντιμετωπίσουμε προσπαθώντας νά ζήσουμε τήν ἐν Χριστῷ ζωή, καί ἄς ἀσκηθοῦμε στήν πραότητα καί τήν ταπείνωση, ὥστε νά ζοῦμε χωρίς ἄγχος, χωρίς ἀγωνία, χωρίς στενοχώρια, ἀλλά ἀναπαυμένοι στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, μέχρι νά ἀξιωθοῦμε, διά πρεσβειῶν καί τοῦ ὁσίου Σάββα, νά βρεθοῦμε κοντά του στήν οὐράνιο βασιλεία του.
