Ὄρθρος καὶ θεία Λειτουργία ἐτελέσθησαν καὶ σήμερα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Τὸ μεσημέρι στὶς 12:00 ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Ἰσίδωρο Πηλουσιώτη, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμᾶται σήμερα.
Οἱ ἀπογευματινὲς ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν στὶς 5:00 μ.μ. μὲ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μὲ τὸν π. Γεώργιο Καλποῦζο, ἐνῶ στὶς 6:00 ἐψάλη Ἑσπερινὸς καὶ ἀκολούθως ἐτελέσθη Ἱερὸ Εὐχέλαιο χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ρωγῶν κ. Φιλοθέου, συμπαραστατουμένου ἀπὸ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ. Οἱ παρευρισκόμενοι, στοὺς ὁποίους διενεμήθη λάδι ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Εὐχέλαιο, εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ προσκυνήσουν τὴν φανέλα τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, τὴν ὁποία προσεκόμισε πρὸς εὐλογίαν ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος κ. Φιλόθεος.
Στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Θεοφιλέστατος στὸ πλαίσιο τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ 2026 ὁμίλησε στοὺς πιστοὺς μὲ θέμα: «Οἱ ἐμπειρίες μου μὲ τὸν Ἅγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη».
Τὴν ὁμιλία προλόγισε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου ἐκφράζοντας τὴν χαρά του γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Θεοφιλεστάτου καὶ τὴν τιμὴ νὰ μιλήσει στὴν ἐνορία στὸ πλαίσιο τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ, τὰ ὁποῖα τελοῦνται μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄.
Στὴν συνέχεια ἔλαβε τὸν λόγο ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος ἐκφράζοντας τὴν χαρά του ποὺ βρίσκεται στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο, ὅπου αἰσθάνεται πολὺ οἰκεῖα καὶ συνδέεται μὲ δεσμοὺς ἐν Χριστῷ ἀγάπης μὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ. Ἀναφέρθηκε στοὺς μακροχρόνιους δεσμοὺς ποὺ τὸν συνδέουν μὲ τὸν π. Θεμιστοκλῆ, γεγονὸς ποὺ συντέλεσε νὰ χαρῆ, ὅταν ὡς ἐπίσκοπος ἀνέλαβε τὴν περιοχή, στὴν ὁποία ὑπάγεται καὶ ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου.
Τὸν Ἅγιο Πορφύριο τὸν γνώρισε ἀργά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν προλάβη νὰ ἔχη πολλὲς ἐπαφὲς μαζί του. Ὡστόσο καὶ στὶς λίγες αὐτὲς φορὲς ποὺ τὸν ἐπισκέφθηκε, ὁ Ἅγιος τὸν βοήθησε, τὸν στήριξε, τοῦ ἄνοιξε ἕνα δρόμο, στὸν ὁποῖο βρῆκε μεγάλη εὐλογία, ὅπως ἀνέφερε. Στὴν ζωή μας, εἶπε ὁ Θεοφιλέστατος, τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν εὐσπλαχνία καὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Χριστοῦ μας ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Μεγαλώνοντας ὁ Θεοφιλέστατος σὲ μιὰ οἰκογένεια μὲ εὐσεβεῖς γονεῖς, γρήγορα συνδέθηκε μὲ πνευματικὲς προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ κυρίως μὲ τὸν π. Ἄγγελο Νησιώτη, ποὺ ἦταν καὶ πνευματικός του. Ὡς μαθητὴς τῆς Γ΄ Λυκείου, ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅπου γνώρισε τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ τῆς Μονῆς Φιλοθέου. Πολὺ νωρίς, τελειώνοντας τὸ Λύκειο, ὁ Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας τὸν χειροτόνησε διάκονο τοποθετώντας τον στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγ. Ἀναργύρων Νέας Ἰωνίας. Ἡ πρώτη του ἐπαφὴ μὲ τὸν Ἅγιο Πορφύριο ἔγινε μὲ τρόπο θαυμαστό. Ἐπειδὴ ὡς παιδὶ ἔπαιζε στὸ ἐφηβικὸ τμῆμα τῆς ΑΕΚ, ὅταν ἔγινε διάκονος καὶ ἔβλεπε τοὺς συμμαθητές του νὰ συνεχίζουν νὰ παίζουν, ἐκεῖνος ἐστενοχωρεῖτο ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι μαζί τους στὴν ἀγαπημένη του ὁμάδα. Τότε ὁ Μητροπολίτης τὸν ἔστειλε στὸν Ἅγιο Πορφύριο γιὰ νὰ τὸν συμβουλεύση. Στὴν συνάντηση αὐτὴ ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Ἅγιος τοῦ ἔδειξε μεγάλη στοργή. Τοῦ μίλησε γιὰ διάφορα περιστατικὰ τῆς ζωῆς τοῦ Θεοφιλεστάτου, κάνοντάς τον νὰ ἀπορήση. Κάποια φορὰ ποὺ τοῦ ἔπιασε τὸ χέρι στὸ σημεῖο ποὺ ψηλαφεῖται ὁ σφυγμός, ἔφυγαν ὅλοι οἱ λογισμοὶ τοῦ νεαροῦ διακόνου σχετικὰ μὲ τὸ ποδόσφαιρο καὶ τὴν ΑΕΚ. Κοντὰ στὸν Ἅγιο Πορφύριο γνώρισε καὶ τὸν δικαστικὸ κ. Γεώργιο Ἀρβανίτη, τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος συμπάθησε τὸν διάκονο Φιλόθεο καὶ τοῦ ἑρμήνευε τὴν σκέψη τοῦ Ἁγίου, ὅταν ὁ τότε διάκονος ρωτοῦσε νὰ μάθη τὸ βαθύτερο νόημα κάποιων λόγων τοῦ Ἁγίου.
Στὸν Ἅγιο Πορφύριο προσέτρεχαν πλήθη ταλαιπωρημένων καὶ βασανισμένων ἀνθρώπων. Σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση, οἱ ἄνθρωποι περιμένοντας νὰ δοῦν τὸν Ἅγιο Πορφύριο συζητοῦσαν μεταξύ τους γιὰ κάποιον π. Εὐμένιο Σαριδάκη. Ἄκουσε τὴν συζήτηση ὁ Θεοφιλέστατος και, ὅταν εἶδε τὸν Ἅγιο, τὸν ρώτησε ἄν γνώριζε κάποιον ἱερέα Εὐμένιο Σαριδάκη. Ὅ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι τὸν γνώριζε καὶ τὸν προέτρεψε νὰ πάει νὰ τὸν γνωρίσει καὶ νὰ τὸν βοηθήσει γιατὶ «ἦταν ἅγιος καὶ μάλιστα κρυφός ἅγιος». Ὁ Θεοφιλἐστατος στενοχωρέθηκε νομίζοντας ὅτι ὁ Ἅγιος Πορφύριος τὸν ἔδιωχνε ἀπὸ κοντά του. Ὁ Ἅγιος κατάλαβε τὴν αἰτία τῆς στενοχώριας του καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν σὲ διώχνω. Θὰ ἔρχομαι καὶ θὰ σοῦ ὑπενθυμίζω ὅτι σὲ ἔχω ὑπόψη μου, ὅτι προσεύχομαι γιὰ σένα». Αὐτὸ τὸ διαπίστωσε ἀργότερα ὁ Θεοφιλέστατος μέσα ἀπὸ διάφορα περιστατικὰ τῆς ζωῆς του καὶ μάλιστα ὅταν γνώρισε τὴν ἀδελφὴ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Φοιτώντας στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ ὁ Θεοφιλέστατος δυσκολευόταν μὲ τὰ μαθήματα, διότι εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις ὡς κληρικὸς καὶ δὲν πρόφθαινε νὰ μελετήσει. Τὸ εἶπε στὸν Ἅγιο καὶ ἐκεῖνος τοῦ ζήτησε τὰ βιβλία. Ὁ Θεοφιλέστατος μὴ μπορώντας νὰ καταλάβη τί ἤθελε τὰ βιβλία ὁ Ἅγιος δὲν τοῦ τὰ πῆγε ποτέ. Ὁ Ἅγιος ὅμως τὰ ἤθελε γιὰ νὰ τοῦ ὑποδείξη τὰ θέματα, Ὅπως τοῦ ἐξήγησε ἀργότερα ὁ κ. Γιῶργος, πρᾶγμα ποὺ ὁ Θεοφιλέστατος δὲν εἶχε καταλάβει.
Στὴν συνέχεια ὁ Θεοφιλέστατος ἀναφέρθηκε στοὺς δεσμούς του μὲ τὸν Ἅγιο Παΐσιο, ὁ ὁποῖος τὸν βοήθησε καὶ νὰ τελειώση τὸ Πανεπιστήμιο καὶ τοὺς πειρασμοὺς του νὰ ἀντιμετωπίση.
Κάποτε ὁ Θεοφιλέστατος ρώτησε τὸν κ. Γιῶργο πῶς ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀπέκτησε τὴν χάρη. Αὐτὸ συνέβη στὸν Ἅγιο Πορφύριο, ὅταν παιδί ἀκόμα πῆγε στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ ὑπετάγη στοὺς Γέροντες Ἰωαννίκιο καὶ Παντελεήμονα στὰ Καυσοκαλύβια. Κάποια μέρα οἱ Γέροντες ἔφυγαν γιὰ νὰ λειτουργήσουν κάπου μακριὰ. Ὁ Ἅγιος ἔμεινε πίσω κάνοντας ὅσα τοῦ ὑπέδειξαν οἱ Γέροντες. Τὸ βράδυ περιμένοντας τους Γέροντες, στὸν νάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ ἔφτασε ὁ Γερο-Δημᾶς ποὺ κατεῖχε τὴν νοερὰ προσευχὴ καὶ ἄρχισε νὰ κάνη στρωτὲς μετάνοιες. «Τότε» λέει ὁ Ἅγιος «αἰσθάνθηκα ὅτι κάτι ἔφυγε ἀπὸ τὴν νοερὰ καρδιακὴ προσευχὴ τοῦ Γέρο-Δημᾶ καὶ ἦρθε καὶ σκήνωσε μέσα στὴν καρδιά μου καὶ ἄρχισα νὰ ἔχω συνεχῆ ροὴ δακρύων. Αὐτὸ συνδεόταν μὲ μία ἕλξη καὶ μία κατάνυξη πρὸς τὸν Χριστό». Ἔκτοτε ἔμπλεως τῆς θείας Χάριτος ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀπέκτησε ὅλα ἐκεῖνα ποὺ τὸν ἔκαναν νὰ βλέπη καὶ νὰ ἀκούη πέρα ἀπὸ τὸν ὁρατὸ κόσμο, νὰ ὑπερβαίνη τὸν χῶρο καὶ τὸν χρόνο καὶ δι’ αὐτῶν νὰ ὠφελῆ πολὺν κόσμο.
Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Θεοφιλέστατος ἔκλεισε τὴν ἀφήγησή του εὐχόμενος ὁ Ἅγιος Πορφύριος νὰ πρεσβεύη γιὰ ὅλον τὸν κόσμο.
Ἀκολούθησε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχή.
