Την Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως 19 Δεκεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναούσης.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων χειροθέτησε Αναγνώστη τον κ. Ιωάννη Μακρή, κατά σάρκα υιό του Αρχιερατικού Επιτρόπου Βεροίας Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου π. Στυλιανού Μακρή, Δρος. Θεολογίας.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Καί οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περί ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου».
Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ γεννήσεως καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει γιά νά ἑορτάσουμε τό μεγαλύτερο θαῦμα ὅλων τῶν ἐποχῶν, τό θαῦμα τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, τό θαῦμα τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ-Λόγου, τελώντας συγχρόνως τή μνήμη «πάντων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων, ἀπό Ἀδάμ ἄχρις Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος».
Γιά ποιόν ὅμως λόγο τούς μνημονεύει ὅλους αὐτούς εἰδικά σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας; Τήν ἀπάντηση μᾶς τήν δίδει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού ἀκούσαμε πρό ὀλίγου.
Ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν πρίν ἀπό τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί εὐαρέστησαν στόν Θεό, εἶχαν ἕνα κοινό γνώρισμα. Τό κοινό τους γνώρισμα ἦταν ἡ πίστη, ἡ πίστη στόν Θεό, ἡ πίστη ὅτι ὁ Θεός θά πραγματοποιοῦσε τήν ὑπόσχεσή του καί θά ἔστελνε στόν κόσμο τόν Μεσσία, γιά νά λυτρώσει τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά ἀποκαταστήσει τή σχέση τους μέ τόν Θεό.
Αὐτή ἡ πίστη τούς κράτησε κοντά στόν Θεό καί τούς ἔκανε νά ἀντέξουν τίς δυσκολίες καί τούς διωγμούς, τούς πειρασμούς καί τίς προκλήσεις τῆς ἁμαρτίας πού ἀντιμετώπιζαν, ζώντας μέσα σέ ἕναν κόσμο στόν ὁποῖο ὑπερπλεόναζε ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀσωτία.
Καί παρότι πολλοί ἀπό αὐτούς γιά νά μείνουν σταθεροί καί ἀκλόνητοι στήν πίστη τους στόν ἀληθινό Θεό ἔφθασαν μέχρι τό μαρτύριο, «οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν», δέν πρόλαβαν νά δοῦν τόν Μεσσία πού προσδοκοῦσαν, δέν πρόλαβαν νά δοῦν τήν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ νά ἐκπληρώνεται. Καί ὅμως· συνέχιζαν νά πιστεύουν σέ ἕνα θαῦμα πού δέν ἔβλεπαν, συνέχιζαν νά πιστεύουν ὅτι ὁ Θεός θά κάνει τό θαῦμα, γιατί ἡ πίστη, ὅπως ἐπαναλαμβάνει συχνά ὁ Χριστός πρίν ἀπό κάθε θαῦμα, εἶναι ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά νά γίνει ἕνα θαῦμα. Ὄχι βέβαια γιά νά κάνει ὁ Χριστός τό θαῦμα, ἀλλά γιά νά τό ἀντιληφθοῦμε ἐμεῖς, οἱ χοϊκοί ἄνθρωποι.
Καί ἐάν ἡ πίστη ἦταν ἀπαραίτητη γιά τά θαύματα πού ἔκανε ὁ Χριστός κατά τήν ἐπίγεια ζωή του ἤ γιά τά θαύματα πού κάνει μέχρι σήμερα μέ τή χάρη του καί τή χάρη τῶν ἁγίων του, δέν εἶναι δύσκολο νά σκεφθοῦμε πόσο περισσότερο ἀναγκαία εἶναι ἡ πίστη γιά νά κατανοήσουμε τό μεγαλύτερο θαῦμα ὅλων τῶν ἐποχῶν, τή γέννησή του.
Χωρίς πίστη εἶναι ἀδύνατον νά καταλάβουμε καί νά ζήσουμε τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀδύνατον νά καταλάβουμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι καί γιά μᾶς σωτήρας καί λυτρωτής, εἶναι αὐτός πού μπορεῖ νά μᾶς ἀπελευθερώσει ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώνιο ζωή, γιά τήν ὁποία μᾶς ἔπλασε ὁ Θεός.
Ἄν δέν πιστεύσουμε ὅμως ὅτι ὁ Χριστός ἐνανθρώπησε γιά χάρη μας, ἐνανθρώπησε ἀπό ἀγάπη γιά μᾶς καί ἦρθε στή γῆ γιά νά μᾶς δείξει πῶς πρέπει νά ζοῦμε, ὥστε νά ἐπιστρέψουμε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ-Πατέρα, ὥστε νά ἀποδεσμευθοῦμε ἀπό ὅ,τι μᾶς κρατᾶ δεμένους μακριά του, τότε ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα ἁπλό ἱστορικό γεγονός, πού μπορεῖ νά ἄλλαξε τή ροή τῆς ἱστορίας, ἀλλά δέν ἀλλάζει τίποτε στή ζωή μας καί στήν ψυχή μας.
Ἄν δέν πιστεύουμε ὅτι ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς δείξει τόν δρόμο πού μᾶς ἐπαναφέρει κοντά στόν Θεό, γιά νά μᾶς δώσει τίς ἐντολές του, δηλαδή τίς ὁδηγίες πού πρέπει νά ἀκολουθήσουμε, γιά νά ζήσουμε καί ἐμεῖς, ὅπως ἔζησε καί Ἐκεῖνος, καί νά εὐαρεστήσουμε στόν Θεό, τότε τά Χριστούγεννα εἶναι μία ἑορτή χωρίς νόημα καί πνευματικό περιεχόμενο, εἶναι μία ἡμέρα πού δέν διαφέρει σέ τίποτε ἀπό τίς ἄλλες καί δέν ἔχει νά μᾶς προσφέρει κάτι ἰδιαίτερο.
Ἄν δέν πιστεύουμε ὅτι ὁ Χριστός μπορεῖ νά μᾶς σώσει σέ ὅποια κατάσταση καί ἄν εὑρισκόμεθα, ὅσο μακριά καί ἄν εἴμεθα ἀπό τόν Θεό, ὅσο μπλεγμένοι στά δίκτυα τῆς ἁμαρτίας καί ἀπελπισμένοι ἀπό τίς ἀδυναμίες καί τίς πτώσεις μας καί ἄν αἰσθανόμεθα, ἀρκεῖ ἐμεῖς νά μετανοήσουμε, τότε ἡ μεγάλη ἑορτή πού σέ λίγες ἡμέρες θά ἑορτάσει ἡ Ἐκκλησία μας, ἄν δέν ἔχουμε αὐτή τήν πίστη, δέν ἔχει καμία σημασία γιά μᾶς.
Ἄς μήν μείνουμε ὅμως μακριά ἀπό τήν πίστη. Ἄς μήν χάσουμε τήν εὐκαιρία νά ζήσουμε τά φετινά Χριστούγεννα καί νά αἰσθανθοῦμε τόν Χριστό νά γεννᾶται καί στή δική μας ψυχή. Ἄς μιμηθοῦμε τό παράδειγμα τῶν ἑορταζομένων δικαίων καί ἄς προσέλθουμε νά προσκυνήσουμε τόν Χριστό μέ πραγματική πίστη, μέ πίστη πού ἐκφράζεται μέ ἔργα ἀγάπης καί ἀρετῆς, πού ἐκφράζεται μέ τήν ἐφαρμογή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά καί ἄν δέν τήν διαθέτουμε, ἄς προσέλθουμε ζητώντας ἀπό τόν Χριστό νά μᾶς προσθέσει πίστη, νά μᾶς βοηθήσει νά ἀποτινάξουμε τήν ἀπιστία μας, ὥστε νά μπορέσουμε ὅλοι νά τόν αἰσθανθοῦμε νά γεννᾶται στήν ψυχή μας καί νά χαρίζει καί σέ μᾶς τή λύτρωση ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό τά πάθη μας, νά μᾶς χαρίζει τήν εὐλογία πού ἔφερε μέ τή γέννησή του σέ ὅλο τόν κόσμο καί τή σωτηρία.
Ἄς τόν παρακαλοῦμε, ἀδελφοί μου, νά μᾶς δώσει αὐτόν τόν φωτισμό τῆς πίστεως, καί νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό ὅλες τίς δυσκολίες πού συναντοῦμε καί ἰδιαίτερα ἀπό τόν πειρασμό, τόν ὁποῖο ζοῦμε ἐδῶ καί δύο χρόνια, καί δέν ξέρουμε μέχρι πότε θά τόν ζοῦμε, νά ἀπαλλάξει τήν ἀνθρωπότητα, γιατί δυστυχῶς καί ἡ ἀνθρωπότητα τόν ἔχει ἐγκαταλείψει, τόν ἔχει ἀρνηθεῖ. Τό ζοῦμε καθημερινά. Ἐνδιαφερόμεθα γιά ὅλα τά ἄλλα ἐκτός ἀπό τό νά γεννηθεῖ μέσα στήν ψυχή μας ἡ πίστη στόν γεννηθέντα Χριστό.
Γι᾽ αὐτό, λοιπόν, ἄς ἐπιστρατεύσουμε ὅλες μας τίς δυνάμεις καί ἄς μήν ἀφήσουμε τά πάθη μας, τίς ἀδυναμίες μας νά σταθοῦν ἐμπόδιο νά συναντήσουμε καί νά προσκυνήσουμε τόν Χριστό μας. Ἀμήν.
