Την Κυριακή 24 Δεκεμβρίου το πρωί, Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βεροίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός».
Παραμονή τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προετοιμάζει καί πάλι γιά τό μεγάλο γεγονός τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀποκαλύπτοντάς μας τό προαιώνιο σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.
Καί τό σχέδιο αὐτό δέν εἶναι ἕνα πρόχειρο καί βιαστικό σχέδιο. Ὁ Θεός μεριμνᾶ γιά τήν κάθε λεπτομέρειά του μέ πολλή ἀγάπη, ὥστε νά εἶναι ὅσο τό δυνατόν πιό ἀποτελεσματικό. Αὐτό ἀποδεικνύει καί ἡ ἐπιλογή τοῦ ὀνόματος πού ἐπρόκειτο νά λάβει ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί τό ὁποῖο προεῖπε ὁ προφήτης Ἡσαΐας. «Καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός».
Τό ὄνομα δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο ἤ συμπτωματικό. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ γίνεται ἄνθρωπος καί ἔρχεται στή γῆ γιά νά προσφέρει στόν ἄνθρωπο αὐτό πού στερήθηκε μέ τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τόν παράδεισο τῆς Ἐδέμ ἐξαιτίας τῆς παρακοῆς του. Ἔρχεται γιά νά τοῦ προσφέρει τή δυνατότητα νά βρίσκεται καί πάλι κοντά στόν Θεό, νά ζεῖ μέσα στήν παρουσία του, νά ἀπολαμβάνει τή χάρη του ἀπαλλαγμένος ἀπό τόν μεσότοιχο τῆς ἔχθρας πού εἶχε δημιουργήσει ἡ ἁμαρτία.
Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ γίνεται ἄνθρωπος γιά χάρη τοῦ ἀνθρώπου, καί τό ὄνομα πού παίρνει ὡς ἄνθρωπος εἶναι αὐτό πού περιγράφει τήν ἀποστολή του στόν κόσμο, αὐτό πού ἐκφράζει τή δωρεά τοῦ Θεοῦ στό πλάσμα του, αὐτό πού θυμίζει καί θά ὑπενθυμίζει διαρκῶς στούς ἀνθρώπους ὅτι ὁ Χριστός ἦρθε στόν κόσμο γιά νά φέρει καί πάλι τόν Θεό ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους.
«Μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός». Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός πού θά προσκυνήσουμε αὔριο, ἀδελφοί μου, ὡς βρέφος ἐσπαργανωμένο στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἀνεξάρτητα ἀπό τό ἐάν κάποιοι τόν ἀμφισβητοῦν, τόν ἀρνοῦνται, τόν συκοφαντοῦν, τόν εἰρωνεύονται. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού εἶναι μαζί μας, ἀνεξάρτητα ἀπό τό ἐάν κάποιοι θέλουν νά τόν βγάλουν ἀπό τή ζωή μας καί ἀπό τή ζωή τοῦ κόσμου. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού εἶναι μαζί μας, καί μᾶς προσφέρει τή δύναμή του, ὥστε νά μποροῦμε νά τόν πλησιάσουμε, νά ζήσουμε μαζί του, νά ἀντιμετωπίσουμε ὅλα αὐτά πού θέλουν νά μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό κοντά του, ὅλους ἐκείνους πού ἀμφισβητοῦν τή δύναμή του καί τήν παρουσία του στή ζωή μας, ὅλους ἐκείνους πού ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή του καί προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν νά τούς ἀκολουθήσουμε.
«Καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός».
Ἀδελφοί μου, κανένας ἀπό ἐμᾶς δέν θέλει νά εἶναι μόνος του. Ὅλοι ἐπιθυμοῦμε καί ἐπιδιώκουμε νά βρισκόμασθε μαζί μέ ἄλλους ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως μαζί μέ ἀνθρώπους πού μᾶς ἀγαποῦν, μέ ἀνθρώπους πού μποροῦν νά μᾶς προσφέρουν ἀσφάλεια, προστασία καί στήριξη στή ζωή μας. Ὅλοι θέλουμε νά βρισκόμασθε κοντά σέ ἀνθρώπους πού ἐκτιμοῦμε καί ἀγαποῦμε, νά βρισκόμασθε κοντά σέ προσφιλῆ καί οἰκεῖα μας πρόσωπα, ἰδιαίτερα αὐτές τίς ἑόρτιες ἡμέρες.
Ὅμως συχνά ξεχνοῦμε τή μεγάλη δυνατότητα πού μᾶς δίδει ὁ Θεός καί τήν τεράστια προσφορά τῆς ἀγάπης του. Γιατί ὁ Θεός μᾶς δίδει τή δυνατότητα νά εἴμασθε μαζί του καί νά εἶναι μαζί μας. Μᾶς προσφέρει τή θαλπωρή καί τήν ἀσφάλεια τῆς παρουσίας του στή ζωή μας καί στήν ψυχή μας. Μᾶς προσφέρει τήν ἐγγύηση ὅτι, ἐάν μείνουμε κοντά του, δέν θά εἴμασθε ποτέ μόνοι μας, ὄχι μόνο αὐτές τίς ἡμέρες ἀλλά «πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν».
Καί μᾶς δίδει ὁ Θεός αὐτή τή δυνατότητα ὑπό μία καί μόνο προϋπόθεση: νά ἀποδεχθοῦμε τήν προσφορά του καί νά θελήσουμε νά εἴμασθε κοντά του, ζώντας σύμφωνα μέ τό θέλημά του καί ἀκολουθώντας τίς ἐντολές του στή ζωή μας.
Ἄς μήν καθυστερήσουμε, ἀδελφοί μου, ἀλλά ἄς σπεύσουμε νά ἀξιοποιήσουμε αὐτή τήν προσφορά τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μέ μεγαλύτερο ζῆλο καί μέ μεγαλύτερη προθυμία ἀπό αὐτήν μέ τήν σπεύδουμε νά ἀξιοποιήσουμε τίς κάθε εἴδους ἀνθρώπινες προσφορές. Ἄς σπεύσουμε νά ἐκμεταλλευθοῦμε τήν εὐκαιρία πού μᾶς δίδει ἡ αὐριανή μεγάλη ἑορτή τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, γιά νά ὑποδεχθοῦμε, προετοιμασμένοι μέ τά μέσα πού θέτει στή διάθεσή μας ἡ Ἐκκλησία μας, μέ τή μετάνοια, μέ τήν ἐξομολόγηση, μέ τήν ταπείνωση καί μέ τήν ἀγάπη, τόν Χριστό στήν ψυχή μας, γιά νά αἰσθανθοῦμε τή χαρά καί τήν ἀνάπαυση πού προσφέρει ἡ παρουσία του στή ζωή μας, ἀλλά καί γιά νά νιώσουμε τό μέγεθος τῆς δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος, πού ἔγινε τό ταπεινό βρέφος τῆς Βηθλεέμ πού θά προσκυνήσουμε αὔριο, προκειμένου νά μᾶς καταστήσει τέκνα τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμους τῆς βασιλείας του, καί νά τοῦ ἐκφράσουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας μέ τήν ὑπακοή μας.
