«Ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν». (Ἑβρ. ια΄, 9-10, 32-40)
Μέ τό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί ἡ Ἐκκλησία μας θέλουν νά μᾶς δώσουν τήν δυνατότητα νά θυμηθοῦμε κι ἐμεῖς τούς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι περίμεναν τόν Λυτρωτή καί τήν ἀπολύτρωση. Νοστάλγησαν τόν Σωτῆρα καί τή σωτηρία τους καί προετοίμασαν τίς καρδιές τους γιά τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεανθρώπου στή γῆ.
Δέν ξεχνᾶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νά μᾶς μιλήσει γιά τόν ἄνθρωπο πού ἀποξενώθηκε μετά τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἀλλοτριωμένος ἀπό τήν ἁμαρτία ὑποδουλώθηκε στά εἴδωλα καί στήν ποικιλόμορφη εἰδωλολατρία. Ὡστόσο μᾶς θυμίζει πώς ὑπῆρξε καί ἕνα ἐκλεκτό κι ἐλάχιστο τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητος πού ἔμεινε πιστό στήν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἀναμενόμενο Μεσσία καί Λυτρωτή. Στήν κατηγορία αὐτή ἀνήκουν οἱ Προφῆτες καί οἱ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι ἀξιώθηκαν νά δοῦν τόν Χριστό διά τῆς πνευματικῆς των ἐνοράσεως καί τῶν συμβολικῶν ἀποκαλύψεων πού Ἐκεῖνος τούς ἐχάρισε. Κι εἶναι ἀλήθεια καί διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι καί οἱ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀνήκουν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι τό μυστήριο τῆς ἔνσαρκης παρουσίας Του καί τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας ἐνεργοῦσε καί στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀφοῦ ὅλα αὐτά ἀνήκουν στήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ πού σώζει τούς ἀνθρώπους.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει χαρακτηριστικά ὅτι: «ὁ Λόγος ἐπαρρησιάσθη μὲν ὕστερον καιροῖς ἰδίοις, ἐγνωρίσθη δὲ καὶ πρότερον τοῖς καθαροῖς τὴν διάνοιαν».
Ὅπως ὅλοι οἱ Προπάτορες ἀγωνίσθηκαν καί μόχθησαν, συνεχίζει νά λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γιά νά προετοιμάσουν τό ἔδαφος γιά τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μας, ἔτσι κι ἐμεῖς πρέπει νά προετοιμασθοῦμε γιά νά γιορτάσουμε ἐπάξια τήν γιορτή τῆς Γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος μας. Καί ἡ προετοιμασία μας αὐτή, ἄν θέλουμε νά εἶναι ἀληθινή καί γνήσια, πρέπει νά ἔχει ὅλα τά στοιχεῖα καί τίς ἀρετές πού κοσμοῦσαν τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τῶν Προπατόρων. Τό πρῶτο πού εἶχαν οἱ Προπάτορες ἦταν ἡ τέλεια πίστη πρίν ἀκόμη ἀξιωθοῦν νά δεχθοῦν τήν τέλεια ἀπολύτρωση. Καί ἡ πίστη αὐτή δέν ἦταν ἀνεξάρτητη ἀπό τό γεγονός τῆς προσωπικῆς τους μετανοίας. Γιατί κανείς, ἄν δέν μετανοήσει, δηλαδή ἄν δέν ἀλλάξει τρόπο ζωῆς, τρόπο σκέψης, ἄν δέν παύσει νά σκέπτεται ἐγωιστικά δέν μπορεῖ νά πλησιάσει τό μεγάλο μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, μέσῳ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος καί εἶναι ἀνίκανος καί ἀκατάλληλος γιά νά πλησιάσει τόν Θεό καί νά δεχθεῖ τήν εὐλογημένη παρουσία Του.
Ἡ μετάνοια θεράπευσε τήν ἀρρωστημένη ψυχή μας πού γίνεται ἐμπόδιο καί φραγμός καί δέν ἀφήνει τόν ἄνθρωπο, ὄντας στήν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας, νά αἰσθανθεῖ τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ.
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, ἄς φροντίσουμε νά μετανοήσουμε μέ ὅλη τή σημασία τῆς λέξεως, ὅπως οἱ Προπάτορες, πρίν ἔλθει ὁ Χριστός μας καί οἱ Ἅγιοι πού ἔζησαν μετά Χριστόν, γιά νά μπορέσουμε νά αἰσθανθοῦμε, ὅπως ἐκεῖνοι, τό μεγαλεῖο της σωτηρίας, πού ἔφερε ὁ Σαρκωθείς Θεός στή γῆ καί τό θεολογικό νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Τότε θά βρεθοῦμε μέσα στό μυστικό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας τήν Ἐκκλησία, σέ ἀληθινή κοινωνία μέ τούς Ἁγίους Πατέρες καί Προπάτορες, γιά νά ἐπιτύχουμε, ὅπως ὑπόσχεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «κρείττονος ἀναστάσεως». ΑΜΗΝ.
