Το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Οσίου Δαβίδ και της Αγίας Άννης στα Ριζώματα.
Στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση η τιμία κάρα του Οσίου Δαβίδ από την Εύβοια, την οποία μετέφερε όπως κάθε χρόνο ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ Αρχιμ. Γαβριήλ.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος».
Σάββατο πρό τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς εἰσάγει ἀπό σήμερα μέ τά ἱερά ἀναγνώσματα στό νόημα τῆς μεγάλης ἑορτῆς, στό νόημα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου μας.
Τί εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι ἡ κατάληξη τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, μιᾶς ζωῆς, ἡ ὁποία θά μποροῦσε νά περιγραφεῖ συνοπτικά μέ δύο ἀλληλένδετες μεταξύ τους λέξεις: μέ τή λέξη ἀγάπη καί τή λέξη θυσία.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐκείνη πού ἔφερε στόν κόσμο τόν Υἱό του τόν μονογενῆ, τόν Χριστό. Καί ἡ κίνηση αὐτή τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐξαρχῆς θυσία. Ἦταν κένωση ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν θυσία γιά χάρη τῶν ἀνθρώπων, γιά χάρη κάθε ἀνθρώπου ξεχωριστά. Χωρίσθηκε ὁ Χριστός ἀπό τόν πατέρα του, γιά νά ἑνώσει τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο μαζί του. Διώχθηκε, συκοφαντήθηκε, σταυρώθηκε, γιά νά ὑψώσει τόν πεπτωκότα ἄνθρωπο καί νά τόν λυτρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία.
«Τοσοῦτον γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον», γράφει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος καί ἱδρυτής τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, «ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν».
Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ γιά τόν ἄνθρωπο ἐκφράζονται μέ τή θυσία, μέ τόν Σταυρό. Ὅμως ἡ ἀγάπη πού ζητᾶ ὁ Χριστός ἀπό τόν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἀνταπόδοση τῆς ἀγάπης του, εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά γίνει κοινωνός τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ γιά τή σωτηρία του.
Ἔτσι, ὅταν ὁ Χριστός ἀπευθυνόμενος πρός τόν κάθε ἄνθρωπο, ὅπως ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, λέγει ὅτι «ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος». Αὐτός πού ἀγαπᾶ τόν πατέρα ἤ τή μητέρα του περισσότερο ἀπό μένα δέν εἶναι ἄξιός μου.
Ὁ Χριστός δέν ἀνταγωνίζεται τήν ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τούς γονεῖς του, γιατί ἡ ἀγάπη αὐτή εἶναι ἀγάπη φυσική, εἶναι ἀγάπη σαρκική. Ἐκεῖνος ζητᾶ ἀπό τόν ἄνθρωπο τήν ἀπόλυτη ἀγάπη, γιατί μόνο μέ αὐτήν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό, πού εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ αὐτοαγάπη. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ὑψωθεῖ ἀπό τή γῆ καί νά φθάσει στόν Θεό μόνο ὅταν δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπολύτως πού νά μπαίνει ἀνάμεσα σ᾽ αὐτόν καί τόν Θεό.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός ἀναφέρεται στήν ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν πατέρα καί τή μητέρα του, θέλοντας νά δώσει ἕνα μέτρο τῆς ἀπολύτου ἀγάπης πού ζητᾶ.
Ἀσφαλῶς δέν ἀπαγορεύει τήν ἀγάπη μας πρός τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ζητᾶ ἡ ἀγάπη αὐτή νά μήν γίνεται ἐμπόδιο στήν ἀγάπη μας πρός Ἐκεῖνον, δίδοντάς μας συγχρόνως τή δυνατότητα νά ἐξαγιάσουμε τήν ἀγάπη μας πρός τούς ἀνθρώπους περνώντας την μέσα ἀπό τή δική του ἀγάπη, πού γίνεται τότε πιό δυνατή.
Ὑπόδειγμα τῆς ἀγάπης πού ζητᾶ ὁ Χριστός ἀπό τούς μαθητές του μᾶς δίδει μέ τή ζωή του ὁ ὅσιος Δαβίδ ὁ Γέρων, ὁ ἐν Εὐβοίᾳ, τοῦ ὁποίου τή χαριτόβρυτο καί σεπτή κάρα εἴχαμε τήν εὐλογία νά μᾶς μεταφέρει σήμερα, ὅπως κάθε χρόνο στήν ἀρχή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ὁ πανοσιολογιώτατος καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ ὁσίου Δαβίδ, ὁ π. Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος μέ πολλή ἀγάπη πάντοτε καί παρά τίς ὑποχρεώσεις του μᾶς φέρνει αὐτόν τόν οὐράνιο θησαυρό, γιά νά ἐνισχύσει καί τήν ἀγάπη μας ἀλλά καί τήν πίστη μας πρός τόν Θεό καί πρός τούς ἁγίους, ἰδιαιτέρως αὐτή τή δύσκολη περίοδο τῆς πανδημίας πού διερχόμεθα.
Ἡ ἀγάπη τοῦ ὁσίου Δαβίδ πρός τόν Θεό ἦταν τόσο μεγάλη, ὥστε τόν παρακίνησε, παιδί ἀκόμη, σέ χρόνια δύσκολα, σέ χρόνια σκλαβιᾶς, νά ἐγκαταλείψει τήν πατρική ἀγάπη, νά ἐγκαταλείψει καί τήν πατρίδα του καί τούς γονεῖς του, γιά νά ἀφιερωθεῖ στόν Θεό καί νά γίνει μοναχός. Καί ἀπό τότε ἔκανε καί ὑπέμεινε τά πάντα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀνταπέδωσε τήν ἀφοσίωση καί τήν ἀγάπη του χαριτώνοντάς τον καί ἀξιώνοντάς τον νά ἐπιτελεῖ πλῆθος θαυμάτων γιά ὅσους ἐπικαλοῦνται τίς πρεσβεῖες καί τή βοήθειά του.
Καί αὐτό εἶναι μία πραγματικότητα τήν ὁποία διαπιστώσαμε ὅλοι, μάλιστα πρόσφατα, κατά τίς μεγάλες καί καταστροφικές πυρκαγιές τῆς Εὐβοίας, ὅταν, παρότι ἡ φωτιά εἶχε κάψει τά πάντα καί εἶχε φθάσει μέχρι τό μοναστήρι του ὁσίου Δαβίδ καί τοῦ ὁσίου Ἰακώβου, σταμάτησε καί ἄλλαξε πορεία, καί δέν ἔπαθε ἡ μονή καμία ζημιά καί καμία καταστροφή.
Ποιός μπορεῖ νά μήν τό πιστέψει ἤ ποιός νά ἀμφισβητήσει τό θαῦμα τοῦ ὁσίου Δαβίδ, τό θαῦμα τοῦ Θεοῦ, πού εἴδαμε ὅλοι στίς ὀθόνες τῶν τηλεοράσεών μας;
Ἔχοντας, λοιπόν, σήμερα αὐτή τή μεγάλη εὐλογία νά προσκυνήσουμε γιά μία ἀκόμη φορά τή θαυματουργό κάρα τοῦ ὁσίου Δαβίδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, εὐλογία πού ὀφείλουμε στόν Ἅγιο Καθηγούμενο, πρός τόν ὁποῖο καί ἐκφράζω τίς εὐχαριστίες μου καί τήν εὐγνωμοσύνη μου, ὄχι μόνο τή δική μου ἀλλά καί τή δική σας, ἄς προσπαθήσουμε νά ἀγαπήσουμε καί ἐμεῖς τόν Θεό, πάνω ἀπό ὅλα τά ὑλικά καί τά χοϊκά, γιατί, ὅπως γνωρίζουμε καί διαπιστώνουμε καθημερινά, ὅλα αὐτά κάποτε χάνονται, κάποτε μᾶς ἐγκαταλείπουν. Ἡ ἀγάπη μας ὅμως πρός τόν Θεό εἶναι αὐτή πού μένει καί μᾶς ὁδηγεῖ μέ τή χάρη του στή σωτηρία, τήν ὁποία εὔχομαι, ἀδελφοί μου, νά χαρίσει ὁ Θεός σέ ὅλους μας διά πρεσβειῶν τοῦ ὁσίου Δαβίδ καί μέ τίς εὐχές τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου, ὁ ὁποῖος ἔκανε θυσία νά ἐγκαταλείψει τό μοναστήρι, καί μάλιστα σ᾽ αὐτές τίς δύσκολες στιγμές, γιά νά εἶναι κοντά μας, γιά νά μᾶς ἐνισχύσει στήν πορεία μας μέσα στή δυσκολία τήν ὁποία διερχόμεθα ὅλοι, τή δυσκολία τῆς πανδημίας, πού δυστυχῶς ἔχει χωρίσει ἀκόμη καί τούς πιστούς ἀνθρώπους. Ἄλλοι ὑπέρ τῆς μάσκας, ἄλλοι ἐναντίον τῆς μάσκας, ἄλλοι ἐναντίον τῶν ἐμβολίων, ἄλλοι ὑπέρ τῶν ἐμβολίων, πράγματα τά ὁποῖα εἶναι γιά μένα χωρίς νόημα. Ἕνα προέχει μόνο, ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς, τήν ὁποία δέν τήν ἐμποδίζει οὔτε ἡ μάσκα οὔτε τό ἐμβόλιο οὔτε τίποτε. Προσέξτε το, διότι δυστυχῶς ἀκούονται καί πολλά ἄλλα, λανθασμένα. Ρωτῆστε αὐτούς πού ἔχουν νοσήσει ἀπό τόν ἰό, καί εἶναι κάποιοι καί ἐδῶ κοντά μας, οἱ ὁποῖοι ταλαιπωρήθησαν μέσα σ᾽ αὐτή τή δοκιμασία, πού εὔχομαι νά μήν τή δοκιμάσει κανείς ἀπό σᾶς. Ὅσοι ὅμως τήν δοκίμασαν ἔχουν αὐτή τήν ἐμπειρία. Κρατεῖστε τήν ἀγάπη γιά τόν Θεό καί ὅλα τά ἄλλα εἶναι τίποτε. Νά τό ξέρετε.
Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί μας καί ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου μας, πού τόν ἔχουν ἐδῶ κοντά μας, νά μᾶς ἐνισχύει.
