Η κηδεία του δίκαιου πατέρα. Με χιόνια, βροχές, αέρα, κρύο, δεν πάτησε στην κηδεία του κανένας

Γέροντος Ιωσήφ Διονυσιάτου

Επειδή ωστόσο γνωρίζω ότι με τίς αληθινές αυτές ιστορίες πιο εύκολα διδασκόμαστε, θα μεταφέρω εδώ και εκείνη πού συνήθιζε πολύ συχνά να μας λέει ό αείμνηστος Γέροντας μου.

Λοιπόν, πριν από μερικά χρόνια, σε μία κωμόπολη ζούσε κάποιο ανδρόγυνο με ένα μοναδικό παιδί, ένα όμορφο κοριτσάκι.
Ό πατέρας ήταν πραγματικά άγιος, ή γυναίκα το ακριβώς αντίθετο.
Ό άνδρας σκοτωνόταν να μαζεύει με τον τίμιο ίδρωτα, ή γυναίκα τα σπαταλούσε σε διασκεδάσεις με εραστές.
Δεν τολμούσε ό άνδρας να πει κουβέντα.

Επέστρεφε κουρασμένος και εύρισκε το κοριτσάκι μόνο του, νηστικό και απεριποίητο.

Αναγκαστικά μαγείρευε λίγο φαγητό και συμμάζευε το σπίτι, μέχρι να εμφανιστεί ή σύζυγος, για να αρπάξει από πάνω βρισιές και, όχι σπάνια, και ξύλο.

Το παιδάκι μεγαλώνει.

Φθάνει στα 12-13 χρόνια.
Μέσα του πια ξεκινά ή κριτική.
Αρχίζουν μόλις να ξυπνούν τα νεανικά ένστικτα.
Τι καλός ό πατέρας!

Άραγε έχει δίκιο ή μητέρα πού τον λέει βλάκα, καθυστερημένο, παλαβό;

Αυτός κλείνεται στο προσκυνητάρι και προσεύχεται, εκείνη γυρνά και διασκεδάζει.
Τι να κάνει;

Ό μπαμπάς λέει να προσεύχεται.
Εκείνη τη μαλώνει:
«Όχι παλαβομάρες σαν τον πατέρα σου!
Ξύπνα, χαζή, όσο είναι νωρίς, γιατί αυτός θα παλαβώσει και σένα!»

Σε αυτά τα χάλια και με αυτούς τους προβληματισμούς, εκεί πού ή μητέρα ήταν έτοιμη να τραβήξει ξωπίσω της στο χείλος της καταστροφής το νεανικό αυτό λουλούδι, τα έφερε ό Θεός και κόπηκε το νήμα της ζωής της.

Μια μέρα, ξαφνικά, βρέθηκε σωριασμένη νεκρή.

Οί συγχωριανοί από συμπάθεια, όπως το συνηθίζουν, έτρεξαν όλοι στην κηδεία πού έγινε με πολλή μεγαλοπρέπεια κάτω από έναν ήλιο λαμπρό.

Μένει πια το κορίτσι με τον πατέρα.

Δεν προλαβαίνει όμως ό ευλογημένος να βάλει το σπλάχνο του στον σωστό δρόμο τώρα πού δεν υπήρχε αντιλογία, στον χρόνο επάνω περίπου αναχωρεί και αυτός για τα ουράνια. ‘

Αλλά χωρίς γυναίκα, χωρίς παιδιά μεγάλα, ποιος να ενδιαφερθεί για την κηδεία ενός μηδαμινού, κατά την κρίση των ανθρώπων;

Και δεν φθάνει αυτό.

Γυρίζει εκείνη την ήμερα μια κακοκαιρία με χιόνια, βροχές, αέρα, κρύο, έτσι ώστε δεν πάτησε στην κηδεία του κανένας.

Μετά και από αυτό, μένει το ορφανό μόνο και έρημο στους τέσσερις τοίχους.

Ήδη πια άγγιζε την εφηβική ηλικία. Θα έπρεπε να βγουν οι μεγάλες αποφάσεις.

Τι ζωή να κάνει, του πατέρα ή της μητέρας;

Ήταν δίκαιος ό πατέρας, βέβαια.

Αν όμως ήταν αυτός δίκαιος, τότε μήπως ό Θεός είναι άδικος, πού δεν επέτρεψε ούτε στην κηδεία του να τον τιμήσουν;

Και ή μητέρα πού παραφερόταν, ζούσε με φίλους, ξενυχτούσε σε διασκεδάσεις;

Ό πατέρας έλεγε: «Πρόσεξε, παιδί μου, μην ακολουθήσεις τον δρόμο της μάνας, γιατί θα καταστραφείς!»

Άλλα πάλι, πώς ό Θεός επέτρεψε στην κηδεία της τόσες και τόσες τιμές;
Μήπως είναι καλό σημάδι ότι έτσι πρέπει και αυτή να ζήσει;

Όμως, επί τέλους, ας ακούσει μία συμβουλή του πατέρα της, αυτήν πού της έλεγε συχνά:
«Παιδί μου, για όλα σου τα προβλήματα να προσεύχεσαι με πίστη θερμή και ό Θεός θα σου απαντήσει».

Ανάβει λοιπόν κάποιο βράδυ το καντηλάκι, όπως έμαθε από τον πατέρα, και με δάκρυα ζητά:

«Δείξε μου, Χριστούλη μου, δείξε μου, Παναγίτσα μου, ποιόν δρόμο να ακολουθήσω, του μπαμπά ή της μαμάς;»
Και δεν άργησε να εισακουστεί ή προσευχή της αθώας αυτής ψυχής.

Ενώ προσευχόταν, βλέπει σαν σε όραμα ότι ένας Άγγελος την πήρε στην αγκαλιά του και πέταξαν ψηλά μέχρι τα ουράνια.

– Θέλεις να δεις τον πατέρα σου; ρωτά ό Άγγελος.

Ναι, άπαντα το κορίτσι, πολύ σε παρακαλώ!

Μπαίνουν σε παραδεισένια μέρη πού δεν περιγράφονται, προχωρούν και φθάνουν σε ένα αστραφτερό παλάτι με τέτοια ομορφιά, πού δεν τη συναντάς εδώ κάτω στη γη.
Εκεί, μπροστά στην πύλη του παλατιού, στέκεται σαν να περιμένει ό πατέρας.

Αμέσως ή κόρη τον αναγνωρίζει, και ας ήταν τόσο όμορφος και λαμπροφορεμένος, πού ούτε ό Σολομών όταν ζούσε δεν είχε τέτοια δόξα.

-Πατερούλη μου! Πώς βρέθηκες εσύ ό φτωχός σε τέτοια δόξα, μπροστά σε αυτό το βασιλικό παλάτι;

– Αυτή τη δόξα και αυτό το παλάτι, παιδάκι μου, μου τα χάρισε ό Θεός.

– Μπαμπά, πες στον Χριστούλη μας να μείνω και εγώ μαζί σου.
Δεν θέλω να φύγω.

– Τώρα, παιδί μου, δεν μπορείς να μείνεις εδώ.

Αν όμως ακολουθήσεις τη ζωή πού ζούσα εγώ στον κόσμο, ό Χριστός λέει πώς εδώ θα φέρει και εσένα, να ευφραίνεσαι μαζί μου για πάντα.

Και με αυτά τα λόγια, χάνεται από μπροστά της.

Ή κόρη είναι ακόμη στην αγκαλιά του Αγγέλου.

– Θέλεις τώρα να δεις και τη μητέρα σου;

την ρωτά.

– Ναι, και βέβαια θέλω!

Σε λίγο, το σκηνικό αλλάζει. Εκείνος ό πανευφρόσυνος τόπος χάνεται και οί δύο μαζί βρίσκονται σε ένα σκοτεινό μέρος.

Εκεί δεν έβλεπες τίποτε.

Μόνο άκουγες βογγητά, φωνές, κλάματα.

Το κοριτσάκι άρχισε να τρομάζει.

-Πού με πάς, Άγγελε μου;

Πάμε να φύγουμε.

Δεν αντέχω.

Δεν είπαμε να δεις τη μητέρα σου;

Φθάνουν σε έναν σκοτεινό τόπο.

Και εκεί, σε χώρο πού θύμιζε καζάνι, βλέπει τη μητέρα.

Κοιτάζουν ή μία την άλλη.
Αρχίζουν να κλαίνε.

Ή μητέρα απευθύνεται στην κόρη.

Της λέει ότι υποφέρει και καιγεται.
Την παρακαλεί να την απαλλάξει.
Όποτε ή παιδούλα, από τη λύπη της, φωνάζει:

– Δώσε μου το χέρι, να σε τραβήξω έξω!

Ή μητέρα δίνει το χέρι.

Αλλά ή κόρη, μόλις το αγγίζει, αισθάνεται να καιγεται.

Αρχίζει τότε να φωνάζει από τον πόνο… και την ίδια στιγμή ξυπνά.

Βρίσκεται μόνη στο σπίτι.

Συνεχίζει ωστόσο να πονά στο χέρι και να κλαίει.

Με τίς φωνές της ξεσηκώνει τη γειτονιά.

Σε λίγο, ό πόνος πέρασε.

Ή μικρή κοπέλα όμως άρχισε να σκέφτεται με πολλή σοβαρότητα την εμπειρία της και να φιλοσοφεί τη ζωή.

Τέλος, αφού κατάλαβε τη ματαιότητα της πρόσκαιρης ζωής και ποιοι είναι οι καρποί της, εγκατέλειψε τα εγκόσμια.
Έγκαταβίωσε σε παρθενώνα γυναικών, όπου με προσευχές και νηστείες έβαλε σκοπό να φθάσει μια μέρα εκεί, στην ουράνια κατοικία του πατέρα, ενώ δεν έπαψε να παρακαλεί θερμά τον Πολυεύσπλαχνο να λυπηθεί και την ψυχή της ταλαίπωρης μητέρας της.