Την Τρίτη 12 Δεκεμβρίου το πρωί, εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου και Αγίου Σπυρίδωνος στην Κουλούρα Ημαθίας.
Μετά το τέλος της θείας Λειτουργίας ακολούθησε λαϊκή γιορτή στο προαύλιο του Ιερού Ναού με χορευτικά από τον τοπικό πολιτιστικό σύλλογο.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Ἐκ ποιμνίων προβάτων τήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ποιμαίνειν προχειρισθείς, ποιμήν θεοπρόβλητος, σύ Σπυρίδων ἀνέλαμψας».
Ἕναν ἀπό τούς τριακοσίους δεκαοκτώ πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἕνα σπουδαῖο ἱεράρχη ἀλλά καί ἕνα μεγάλο καί θαυματουργό ἅγιο, τόν ἅγιο Σπυρίδωνα, ἐπίσκοπο Τριμυθοῦντος τόν θαυματουργό, τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας καί ἰδιαιτέρως ἡ ἐνορία σας, πού τόν ἔχει προστάτη καί ἔφορο.
Καί μπορεῖ, ἀδελφοί μου, ὁ ἅγιος Σπυρίδων νά μήν εἶχε τή μόρφωση καί τή ρητορική δεινότητα ἄλλων πατέρων πού διέπρεψαν στή Σύνοδο, ἡ ὁποία κατεδίκασε τήν αἱρετική διδασκαλία τοῦ Ἀρείου πού ὑποστήριζε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι κτίσμα καί ὄχι ὁμοούσιος μέ τόν Θεό-Πατέρα του, ἀλλά διέθετε τήν ἁπλότητα τῆς πίστεως καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τόν φώτισε ὥστε νά ἀποδείξει μέ ἕνα καί μόνο παράδειγμα, μέ τό παράδειγμα ἑνός κεραμιδιοῦ, τό τριαδικό δόγμα καί τήν ἑνότητα τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Τό περιστατικό αὐτό ἀπό τή ζωή τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος ἐπιβεβαιώνει τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές του μέ τόν ὁποῖο τούς σύστηνε νά μήν φοβοῦνται τί θά ποῦν καί πῶς θά ἀπολογηθοῦν, ὅταν βρεθοῦν ἐνώπιον ἐκείνων πού θά τούς ρωτοῦν γιά τήν πίστη τους, γιατί Ἐκεῖνος θά τούς δώσει «στόμα καί σοφίαν», στήν ὁποία κανείς δέν θά μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ.
Διότι, ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία του δέν στηρίζονται στίς ἀνθρώπινες γνώσεις καί τίς ἱκανότητες, ἀλλά στή θεία δύναμη καί τή θεία χάρη. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός δέν εἶχε ἀνάγκη νά ἐπιλέξει τούς μαθητές του ἀπό τούς σοφούς καί τούς Γραμματεῖς τῆς ἐποχῆς του. Ἀντίθετα ἐπέλεξε ἀμαθεῖς ἁλιεῖς, στούς ὁποίους ὑποσχέθηκε ὅτι θά τούς μεταποιήσει σέ ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Καί ἡ ὑπόσχεση αὐτή ἐκπληρώθηκε σέ μέγιστο βαθμό, καθώς οἱ ἀπόστολοι ἐπέτυχαν νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σέ ὅλο τόν κόσμο καί κέρδισαν στήν πίστη του καί τή σωτηρία ἑκατομμύρια ἀνθρώπων.
Τό ἴδιο ἔκανε ὁ Χριστός καί μέ τόν ἑορταζόμενο ἅγιο Σπυρίδωνα. Ἦταν ποιμένας, ἦταν βοσκός προβάτων· ἦταν ὅμως ἄνθρωπος πίστεως καί ἐμπιστοσύνης στόν Θεό· ἦταν ἄνθρωπος ἁπλός καί καθαρός, ἄξιος νά διακονήσει τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός τόν διάλεξε γιά νά τόν κάνει ποιμένα τῶν λογικῶν του προβάτων, γιά νά τόν ἀναδείξει ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας του, ὅπως ἀκούσαμε καί σήμερα τόν ἱερό ὑμνογράφο νά ψάλλει πρός τιμήν του: «Ἐκ ποιμνίων προβάτων τήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ποιμαίνειν προχειρισθείς, ποιμήν θεοπρόβλητος, σύ Σπυρίδων ἀνέλαμψας». Καί ὄχι μόνο ἀνεδείχθη ὁ ἅγιος Σπυρίδων ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἔλαμψε καί μέ τήν ἁγιότητα τῆς ζωῆς του καί τή χάρη τῶν θαυμάτων πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό καί τά ὁποῖα ἐπιτελεῖ καί μέχρι σήμερα σέ ὅσους προσφεύγουν σ᾽ αὐτόν καί ζητοῦν τή βοήθειά του.
Τί ἔχει ὅμως νά διδάξει σέ μᾶς, ἀδελφοί μου, ἡ ζωή καί τό παράδειγμα τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος;
Ἔχει νά μᾶς διδάξει ὅτι ἡ ζωή μας ἀλλά καί ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ κόσμου ὁλοκλήρου βρίσκεται στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς πολλές φορές ἀγωνιοῦμε τί θά γίνει μέ τό μέλλον μας, τί θά γίνει μέ τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας ἤ τί θά γίνει μέ τό μέλλον τοῦ κόσμου μας, καί ξεχνοῦμε τόν Θεό. Ξεχνοῦμε ὅτι τά πάντα ἐξαρτῶνται ἀπό αὐτόν καί τίποτε δέν ἐξελίσσεται τυχαῖα, ἐάν καί ἐφόσον ἐμεῖς ἐμπιστευόμασθε τή ζωή μας στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἐάν αἰσθανόμασθε καί ζοῦμε τό περιεχόμενο τῆς προτροπῆς πού ἀκοῦμε σέ κάθε ἀκολουθία τῆς Ἐκκλησίας μας: «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Ἐάν, δηλαδή, ἀναθέτουμε τή ζωή μας μέ ταπείνωση στόν Θεό, τότε ὁ Θεός θά βρεῖ τόν τρόπο γιά νά μᾶς ὁδηγήσει ἐκεῖ ὅπου εἶναι συμφέρον γιά τήν ψυχή μας, ἐκεῖ πού θά εἴμασθε χρήσιμοι καί γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους γύρω μας, ὅπως ἔκανε καί μέ τόν ἑορταζόμενο ἅγιο Σπυρίδωνα. Γιατί ὁ ἅγιος Σπυρίδων δέν εἶχε ποτέ ἐπιδιώξει οὔτε διανοηθεῖ ὅτι θά γινόταν ἐπίσκοπος, καθώς γνώριζε ὅτι εἶναι ἕνας ἁπλός καί ἀγράμματος ἄνθρωπος. Καί ὅμως ὁ Θεός εἶχε τό δικό του σχέδιο. Τόν ἀνύψωσε στόν βαθμό τῆς ἀρχιερωσύνης, γιατί ὁ Θεός ἐπιβλέπει πάντοτε «ἐπί τούς ταπεινούς καί τρέμοντας τούς λόγους» του, καί τοῦ ἔδωσε ἀκόμη «λόγον καί σοφίαν», ὥστε νά ὑποστηρίξει ἀποτελεσματικότατα τήν ὀρθόδοξη πίστη καί νά στηρίξει τήν Ἐκκλησία.
Ἄς διδαχθοῦμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, ἀπό τήν ταπείνωση, τήν ἁπλότητα καί τήν πίστη τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνα καί ἄς ἐμπιστευόμασθε τόν ἑαυτό μας καί τή ζωή μας στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί νά εἴμασθε βέβαιοι ὅτι Ἐκεῖνος θά ὁδηγεῖ τή ζωή μας καί θά μᾶς δίδει τή χάρη του.
