Την Πέμπτη 30 Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής στον Πλάτανο Ημαθίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε».
Μία παράκληση ἀπευθύνει στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος, μία παράκληση πρός τούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου. Καί τί τούς ζητᾶ; Δέν τούς ζητᾶ κάποια προσωπική ἐξυπηρέτηση ἤ χάρη. Δέν τούς ζητᾶ κάτι πού θά ἦταν χρήσιμο ἤ εὐχάριστο γιά τόν ἴδιο. Τούς ζητᾶ καί τούς παρακαλεῖ νά γίνουν μιμητές του. Γιά ποιόν λόγο ὅμως τούς παρακαλεῖ νά τόν μιμηθοῦν; Καί πόσο ἐγωιστική θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ μία τέτοια παρότρυνση καί προτροπή;
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν ζητᾶ ἀσφαλῶς ἀπό τούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου νά τόν μιμηθοῦν γιά νά ἱκανοποιήσει τή ματαιοδοξία του· δέν ἔχει ἄλλωστε τέτοια. Ἀπόλυτα πλήρης καί εὐτυχής ὁ ἀπόστολος ἀπό τή ζωή του μέ τόν Χριστό, ἀπό τήν παρουσία του στήν ψυχή του, ἀπό τήν ταύτισή του μαζί του καί γεμάτος ἀπό τήν ἀγάπη καί τόν πόθο νά βρίσκεται διαρκῶς μαζί μέ τόν Χριστό μέχρι τοῦ σημείου ὄχι μόνο νά διακηρύσσει «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός», ἀλλά καί νά ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία του «ἀναλῦσαι καί σύν Χριστῷ εἶναι», νά φύγει, δηλαδή, ἀπό τόν κόσμο αὐτό, ὥστε νά βρίσκεται μαζί μέ τόν Χριστό, χωρίς νά τόν ἐμποδίζει κανένα ἀπό τά πράγματα τοῦ κόσμου, θέλει καί τά πνευματικά του τέκνα νά ζήσουν τό δικό του βίωμα, νά ζήσουν τή χαρά πού ζεῖ καί ὁ ἴδιος ἔχοντας ταυτίσει τήν ὕπαρξή του μέ τόν Χριστό, ἔστω καί ἄν ὑποφέρει ἀμέτρητους διωγμούς καί θλίψεις καί δοκιμασίες καί φυλακίσεις καί ναυάγια, προκειμένου νά παραμένει «πιστός ἄχρι θανάτου» στόν Χριστό.
Καί εἶναι τόσο πεπεισμένος ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιά τή μακαριότητα πού προσφέρει αὐτή ἡ σχέση μέ τόν Χριστό, ὥστε δέν ἀρκεῖται ἁπλῶς νά προτρέπει τούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου ἀλλά καί νά τούς παρακαλεῖ νά γίνουν μιμητές του, γιά νά μή στερηθοῦν αὐτή τή μεγάλη εὐκαιρία καί δυνατότητα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.
Τήν ἴδια προτροπή καί παράκληση, πού ἀπευθύνει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος πρός τούς Κορινθίους, ἀπευθύνει καί σέ μᾶς σήμερα, ἀδελφοί μου, ὁ ἑορταζόμενος πρωτόκλητος ἀπόστολος Ἀνδρέας.
Καί τί μᾶς προτρέπει νά μιμηθοῦμε ἀπό τή ζωή του ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας; Μᾶς προτρέπει πρωτίστως νά μιμηθοῦμε τήν προθυμία του νά ἀκολουθήσει τόν Χριστό.
Ἦταν ὁ πρῶτος τόν ὁποῖο κάλεσε ὁ Χριστός νά γίνει μαθητής του. Καί ἐκεῖνος, ἐνῶ δέν τόν γνώριζε, ἐνῶ δέν ἤξερε τί τόν περιμένει, τί θά πρέπει νά κάνει, μέ ποιές καταστάσεις θά ἔρθει ἀντιμέτωπος, χωρίς νά διστάσει, χωρίς νά σκεφθεῖ, χωρίς νά ζητήσει καμία διευκρίνιση τόν ἀκολούθησε, μέ πίστη καί ἐμπιστοσύνη. Καί ὄχι μία μόνο ἡμέρα, ἀλλά σέ ὅλη του τή ζωή.
Μᾶς προτρέπει ὅμως καί κάτι ἀκόμη ὁ ἀπόστολος. Μᾶς προτρέπει νά μιμηθοῦμε τήν ὑπομονή καί τήν καρτερία του.
Πόσες δυσκολίες, πόσες δοκιμασίες ἀντιμετώπισε ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας ἀκολουθώντας τόν Χριστό τά τρία χρόνια τοῦ δημοσίου βίου του. Πόσες φορές εἶδε τόν διδάσκαλό του νά συκοφαντεῖται ἀπό τούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους, νά διώκεται ἀπό τούς ἀνθρώπους καί τέλος νά ὁδηγεῖται στόν σταυρό καί στόν θάνατο. Ὅμως ἐκεῖνος στεκόταν πάντοτε δίπλα του, παρότι δέν γνώριζε τήν ἔκβαση τῶν πραγμάτων, παρότι ἦταν φυσικό ὡς ἄνθρωπος νά ἀνησυχεῖ καί νά ἀμφιβάλλει γιά τό δικό του μέλλον.
Καί στή συνέχεια, ὅταν ἄρχισε νά περιέρχεται τόν κόσμο γιά νά κηρύξει τό εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καί τότε ὑπέμεινε μέ καρτερία καί τίς ταλαιπωρίες καί τούς διωγμούς καί τά μαρτύρια καί τόν σταυρικό θάνατο γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Ἀδελφοί μου, ἡ προτροπή καί ἡ παράκληση τοῦ ἀποστόλου νά γίνουμε μιμητές του μᾶς δίνει σήμερα τήν εὐκαιρία νά συγκρίνουμε τή ζωή μας μέ τή ζωή του. Μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας γιά νά δοῦμε μέ πόση προθυμία ἀκολουθοῦμε ἐμεῖς τόν Χριστό. Μέ πόση προθυμία ἐναρμονίζουμε τή ζωή μας μέ τό θέλημα καί τίς ἐντολές του, παρότι ἐμεῖς βρισκόμεθα σέ πλεονεκτικότερη θέση ἀπό τόν ἀπόστολο Ἀνδρέα, γιατί γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ Χριστός, γιατί γνωρίζουμε ποιό εἶναι τό πνευματικό μας ὄφελος ἀπό τήν ὑπακοή μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Μᾶς δίνει ὅμως καί τήν εὐκαιρία νά ἐλέγξουμε τόν ἑαυτό μας ὡς πρός τήν καρτερία καί τήν ὑπομονή πού δείχνουμε στίς δοκιμασίες, στούς πειρασμούς, στίς θλίψεις καί τίς ἀσθένειες πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά δοκιμάζουμε, ἀλλά καί στίς δοκιμασίες πού τυχόν ἀντιμετωπίζουμε στό περιβάλλον μας, ἐπειδή πιστεύουμε στόν Χριστό, ἐπειδή θέλουμε νά εἴμασθε ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας.
Μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας μέ πόση πίστη καί ἐμπιστοσύνη συνεχίζουμε τόν ἀγώνα μας, χωρίς νά δειλιάζουμε, χωρίς νά ἀπογοητευόμεθα, χωρίς νά πτοούμεθα καί χωρίς νά διαμαρτυρόμεθα στόν Θεό, γιατί ἐπιτρέπει νά ζήσουμε κάποιες δοκιμασίες.
Μᾶς δίνει ὅμως καί τή μεγάλη εὐκαιρία νά κάνουμε μία νέα ἀρχή καί νά προσπαθήσουμε νά μιμηθοῦμε τή ζωή τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ πρωτοκλήτου, ὥστε καί διά τῶν πρεσβειῶν του νά ἀξιωθοῦμε νά ταυτίσουμε τή ζωή μας μέ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ καί νά τόν ἀκολουθήσουμε μέ πιστότητα, προκειμένου νά γίνουμε καί ἐμεῖς μέτοχοι τῆς οὐρανίου μακαριότητος πού χαρίζει σέ ὅσους τόν ἀκολουθοῦν καί ζοῦν ἑνωμένοι μαζί του ἀπό αὐτή τή ζωή. Διότι, ἐάν ἀπό αὐτή τή ζωή, ἀδελφοί μου, δέν ζήσουμε κοντά στόν Χριστό, διότι, ἐάν ἀπό αὐτή τή ζωή, ὅπως λένε οἱ πατέρες, δέν ζήσουμε τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, μήν περιμένουμε μετά θάνατον. Ἀπό ἐδῶ ἀρχίζει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπό ἐδῶ ἀρχίζει ὁ παράδεισος. Τί λέγει ὁ Θεός; «Ἐντός ἡμῶν» εἶναι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Πότε ὅμως; Ὅταν ἔχουμε εἰρήνη, ὅταν ἔχουμε γαλήνη, ὅταν ἐπικοινωνοῦμε μέ τόν Θεό, ὅταν μετέχουμε τῶν μυστηρίων καί ἔχουμε καθαρά τή συνείδησή μας, τότε πράγματι ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός, ζοῦμε τόν παράδεισο, ζοῦμε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καί εἴμασθε ἀπό αὐτή τή ζωή ἑνωμένοι μέ τόν Κύριο. Διαφορετικά, ἄν περιμένουμε στήν ἄλλη ζωή καί δέν ἀρχίσουμε ἀπό αὐτή, ματαιοπονοῦμε. Γι᾽ αὐτό πρέπει ὁ καθένας μας νά κάνει αὐτό πού ἔκαναν οἱ ἀπόστολοι. Τά πάντα νά τά θεωρεῖ σκύβαλα, σκουπίδια, προκειμένου νά ἀκολουθήσουμε καί νά ζήσουμε τόν Χριστό. Ἀμήν.
