Την Πέμπτη 8 Μαρτίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και κήρυξε τον θείο λόγο στην Ιερά Μονή Θεοτόκου Καλλίπετρας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε Επιμνημόσυνη Δέηση επ’ευκαιρία της συμπλήρωσης 110 ετών για τους Πατέρες που σφαγιάσθηκαν τον Μάρτιο του 1908 κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα.
Επίσης ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τα εγκαίνια του νέου Αρχονταρικίου της Ιεράς Μονής καθώς και τα θυρανοίξια του Παρεκκλησίου της Αγίας Άννας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Καί ἐξήλειψε πᾶν τό ἀνάστημα, ὅ ἦν ἐπί προσώπου πάσης τῆς γῆς, … καί κατελείφθη Νῶε μόνος, καί οἱ μετ᾽ αὐτοῦ ἐν τῇ κιβωτῷ».
Στόν κατακλυσμό μέ τόν ὁποῖο ἀποφάσισε ὁ Θεός νά καταστρέψει τόν κόσμο πού εἶχε ὁ ἴδιος δημιουργήσει, ἐπειδή εἶχε πληθυνθεῖ ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων ἀναφερόταν τό ἀνάγνωσμα πού ἀκούσαμε πρό ὀλίγου ἀπό τό βιβλίο τῆς Γενέσεως.
Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος στήν ἀρχή τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου εἶχε διαχωρίσει τό νερό καί τό εἶχε συγκεντρώσει «εἰς συναγωγήν μίαν», ὥστε νά φανεῖ ἡ ξηρά τήν ὁποία ἐκάλυπτε, καί νά βλαστήσει «βοτάνην χόρτου» γιά χάρη τοῦ ἀνθρώπου πού θά δημιουργοῦσε, χρησιμοποιεῖ τώρα τό νερό γιά νά καταστρέψει τόν ἄνθρωπο πού εἶχε ἀχρειωθεῖ ἀπό τήν κακία καί τήν ἁμαρτία, καί δέν ἦταν ὅπως τόν ἔπλασε ἐκεῖνος, ἐξοργίζοντας τόν Θεό μέ τή συμπεριφορά του.
Ἔτσι ὁ Θεός ἀποφάσισε νά ἐξαφανίσει κάθε εἶδος ζωῆς ἐπιτρέποντας τό νερό νά κατακλύσει καί πάλι τά πάντα, ἀφοῦ εἶχε φροντίσει νά προστατεύσει τόν δίκαιο Νῶε, ὁ ὁποῖος ζοῦσε μία ζωή εὐάρεστη ἐνώπιόν του, καθοδηγώντας τον νά κατασκευάσει τήν κιβωτό πού θά τόν προφύλαττε ἀπό τόν κατακλυσμό.
Καί ἐάν τό ὕδωρ τοῦ κατακλυσμοῦ ἐξάλειψε τήν ἁμαρτία ἀπό τόν κόσμο μέ αὐτό τόν φοβερό τρόπο, πού ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἁμαρτία, ἕνα ἄλλο ὕδωρ, τό ὁποῖο εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, καί τό ὁποῖο ἐξαλείφει τήν ἁμαρτία ὄχι καταστρέφοντας τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο, ἀλλά ἀνακαινίζοντας καί ἀναπλάθοντας τήν ἀνθρώπινη φύση, εἶναι αὐτό στό ὁποῖο ἀναφέρθηκε ὁ ἱερός ὑμνογράφος στό στιχηρό τοῦ Ἑσπερινοῦ.
Καί αὐτό τό ὕδωρ εἶναι αὐτό πού ἔρρευσε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Κυρίου μας, ὅταν ὁ ἑκατόνταρχος ἔνυξε τήν πλευρά του ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί «εὐθέως ἐξῆλθε», ὅπως γράφει ὁ ἱερός εὐαγγελιστής, «αἷμα καί ὕδωρ».
Εἶναι τό ὕδωρ, τό ὁποῖο συμβολίζει κατά τόν ἱερό ὑμνογράφο καί τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τό ὕδωρ τοῦ βαπτίσματος, τό ὁποῖο ἀνακαινίζει καί ἀναπλάθει τήν ἀνθρώπινη φύση, καθαρίζοντάς την ἀπό τήν ἁμαρτία. «Τήν πλευράν ἐκκεντούμενος … ὕδωρ βρύεις ἀφέσεως, εἰς ἀνάπλασιν τοῦ βροτείου φυράματος».
Πόση διαφορά ἔχει, ἀδελφοί μου, αὐτό τό ὕδωρ ἀπό τό ὕδωρ τοῦ κατακλυσμοῦ, καί πόσο μακάριοι εἴμαστε ἐμεῖς πού ὄχι μόνο ἔχουμε τό προνόμιο νά ἀποφύγουμε τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ καί τόν κατακλυσμό, ἀλλά ἔχουμε καί τή δυνατότητα νά ζοῦμε μέσα στήν κιβωτό, δηλαδή μέσα στήν Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία μᾶς προφυλάσσει ἀπό τόν κατακλυσμό τῆς ἁμαρτίας καί μᾶς σώζει.
Καί ἀκόμη νά ἔχουμε μέσα σέ αὐτήν τήν κιβωτό καί τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας ἀπό τόν ὁποῖο ἐκπηγάζει διαρκῶς τό ὕδωρ τῆς ἀφέσεως πού μᾶς προσέφερε ὁ Χριστός θυσιαζόμενος ἐπί αὐτοῦ γιά τίς ἁμαρτίες μας, τό ὁποῖο ἀπαλλάσσει τόσο διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ὅσο καί διά τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, διά τοῦ ὁποίου μποροῦμε νά ἀνανεώνουμε τό βάπτισμα, τήν ψυχή μας ἀπό τίς ἁμαρτίες της.
Αὐτή ἡ θεία δωρεά δέν μᾶς δίνει βεβαίως τό δικαίωμα νά ἀδιαφοροῦμε γιά τόν κατακλυσμό τῆς ἁμαρτίας καί τήν ἐνδεχόμενη δίκαιη ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα θά πρέπει νά μᾶς παρακινεῖ νά φροντίζουμε μέ μεγαλύτερο ζῆλο νά ἀγωνιζόμασθε γιά νά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία, τίς πτώσεις καί τήν παρακοή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἐκφράζοντας μέ τόν ἀγώνα μας αὐτό τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό μας πρός τόν Θεό γιά τή μεγάλη πατρική του ἀγάπη, μέ τήν ὁποία ἀνέχεται τήν ἁμαρτωλότητά μας καί συγχωρεῖ τήν κακία καί τίς ἀδυναμίες μας, καί ὁ ὁποῖος ἔχει πάντοτε ἀνοικτές τίς ἀγκάλες του γιά νά δέχεται τή μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησή μας καί νά μᾶς χορηγεῖ διά τῶν οἰκονόμων τῶν μυστηρίων του, τῶν ἱερέων, τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας.
Ἀρκεῖ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, νά ἀξιοποιοῦμε τίς εὐκαιρίες τῆς καθάρσεως τῆς ψυχῆς μας πού μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία μέ τά μυστήριά της καί νά προσερχόμεθα μέ ταπείνωση καί διάθεση μετανοίας, ὥστε νά ὠφελούμεθα καί νά προοδεύουμε πνευματικά, μένοντας πάντοτε μέσα στήν κιβωτό τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, ἰδιαιτέρως γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες ὑπῆρξε ἡ κιβωτός πού μᾶς κράτησε χριστιανούς ὀρθοδόξους ἀλλά καί Ἕλληνες.
Εἶναι ἡ Ἐκκλησία αὐτή πού μέ θυσίες πολλές, θυσίες τῶν κληρικῶν καί τῶν μοναχῶν της, μᾶς κράτησε ὡς Ἔθνος καί διατήρησε τόν Ἑλληνισμό μέσα στίς δύσκολες συνθῆκες τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, προτάσσοντας πάντοτε τό ἐθνικό συμφέρον τοῦ δικοῦ της καί μή διστάζοντας νά προσφέρει ἀκόμη καί τό αἷμα τῶν λειτουργῶν της χάριν τῆς πατρίδος καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς σήμερα τιμοῦμε τή μνήμη τοῦ ἡγουμένου Ἰγνατίου καί τῶν διακονητῶν τῆς μονῆς αὐτῆς, τῆς Θεοτόκου τῆς Καλλίπετρας, Δημητρίου Πατσιούρα καί Ἀθανασίου Μανωλοπούλου, πού πρίν ἀπό ἑκατόν δέκα χρόνια, στίς 7 Μαρτίου τοῦ 1908, σφαγιάσθηκαν ἀπό ἕνα ἀπόσπασμα ρουμανιζόντων Βλάχων, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νά ἐκδικηθοῦν τή Μονή, ἐπειδή εἶχε χρηματοδοτήσει τή λειτουργία δύο ἑλληνόφωνων σχολείων στή Βέροια, προκαλώντας ἔτσι τό μένος τῆς Ρουμανικῆς προπαγάνδας πού δροῦσε τήν περίοδο ἐκείνη στή Βέροια μέ τή συνεργασία τῶν ρουμανιζόντων Βλάχων.
Τά ἐπεισόδια εἶχαν ἀρχίσει νωρίτερα, ὅταν οἱ Βλάχοι ἐξαγόρασαν ἀπό τούς Τούρκους τόν ναό τῆς Ἔξω Παναγίας Ὑπαπαντῆς μέ σκοπό νά λειτουργοῦν στά Ρουμανικά. Ἐπιδιώκοντας νά προκαλέσουν τούς Ἕλληνες, ὀργάνωσαν παρέλαση στούς δρόμους τῆς Βεροίας, πού κατέληξε στόν ναό τῆς Ὑπαπαντῆς ὅπου θά τελοῦσαν τήν πρώτη λειτουργία. Σέ συμπλοκή στούς δρόμους τῆς πόλεως σκοτώθηκε ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ἱερεῖς τῆς Ρουμανικῆς Ἐξαρχίας καί ὁ δεύτερος τραυματίσθηκε σοβαρά. Οἱ Ρουμανίζοντες ζητοῦσαν ἐκδίκηση καί τήν πῆραν μέ τήν ἐπιχείρηση ἐναντίον τῆς Μονῆς τῆς Καλλίπετρας, ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ ληστάρχου Νταρλαγιάννη.
Μάρτυρας τῆς φρικτῆς σφαγῆς ὑπῆρξε ὁ Τοῦρκος ὑπάλληλος τῆς Μονῆς, Ἀλής Δραγάτης, ὁ ὁποῖος ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν περιπολία πυροβόλισε γιά νά ἐνημερώσει τούς πατέρες τῆς Μονῆς ὅτι ἔρχεται, ἀγνοώντας τί συνέβαινε μέσα στό μοναστήρι. Οἱ πυροβολισμοί τρόμαξαν τούς εἰσβολεῖς πού ἔφυγαν ἀφήνοντας τραυματισμένο τόν νεαρό Ἀθανάσιο, καθώς καί ἕνας ὑπερήλικα μοναχό στό ὑπερῶο τῆς Μονῆς, πού δέν εἶχε ἀντιληφθεῖ τή σφαγή.
Ἐπιπλέον θανάτωσαν ἐκτός τῆς Μονῆς τίς ἴδιες ἡμέρες τόν γέροντα προηγούμενο παπα-Σταῦρο καί τόν συνοδό του Μερκούριο.
Καί γιά τά δύο αὐτά τραγικά συμβάντα ἐνημέρωσε μέ ἐπιστολές του τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὁ τότε Μητροπολίτης Βεροίας Ἀπόστολος, ἐνῶ ὁ Μακεδονομάχος καπετάν Κόρακας ἐκτέλεσε τούς ἐπιδρομεῖς ὡς ἀντίποινα τῆς σφαγῆς.
Μνημονεύοντας, λοιπόν, ἀπόψε τή θυσία τους καί τήν προσφορά τους στό Γένος, εὐχόμεθα ὁ Θεός νά ἀναπαύσει τίς ψυχές τους μετά τῶν δικαίων καί τῶν ἁγίων του, καί νά μᾶς διατηρεῖ πάντοτε μέσα στήν κιβωτό τῆς Ἐκκλησίας, πιστούς καί στόν Θεό καί στήν πατρίδα, ἡ ὁποία περνᾶ σήμερα μία δύσκολη κατάσταση, καθώς οἱ γείτονές της ἀπό βορρᾶ καί ἀνατολή διεκδικοῦν τμήματα τῆς ἐπικρατείας της αἱματοβαμμένα, διεκδικοῦν τήν ἱστορία της καί τήν ἐθνική μας ταυτότητα. Καί εἶναι χρέος μας νά φανοῦμε ἀντάξιοι τῶν πατέρων μας καί νά σταθοῦμε γενναῖοι καί ἀτρόμητοι ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν ἀπειλῶν, ὑπερασπιζόμενοι τά δίκαιά μας, τήν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ ἡρωικοῦ τόπου, τῆς Μακεδονίας μας, τήν ἐθνική μας ταυτότητα, τό ὄνομά μας· ὑπερασπιζόμενοι ὅλα αὐτά γιά τά ὁποῖα οἱ πατέρες μας ἔχυσαν τό αἷμα τους καί θυσίασαν τή ζωή τους· γιά νά μήν ὑποκύψουν σέ καμία ξενική προπαγάνδα, γιά νά μήν δεχθοῦν καμία Ἐξαρχία, ἀλλά νά μείνουν πιστοί στήν ελληνική τους ταυτότητα καί στή Μητέρα Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία.
Οἱ στιγμές τίς ὁποῖες διέρχεται ἡ πατρίδα μας, τίς ὁποῖες διέρχεται ἡ Μακεδονία μας εἶναι κρίσιμες, καί ἔχουμε χρέος νά σταθοῦμε στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί νά μήν τήν προδώσουμε καί νά μή φανοῦμε κατώτεροι τῶν πατέρων μας, καί βρεθοῦμε ἀναπολόγητοι ἔναντι τῆς ἱστορίας μας, τῶν πατέρων μας, ἀλλά καί τῶν ἐπερχομένων γενεῶν.
