Κατά τή διάρκεια Ἀγρυπνίας πού τελέστηκε τό βράδυ τῆς Παρασκευῆς ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου Έπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Νέας Σμύρνης, ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών χειροτόνησε εἰς Πρεσβύτερον τόν Διάκονο π. Ναούμ Μπακάλη.
Πολλοί ἐνορίτες καθώς καί συγγενεῖς καί φίλοι τοῦ χειροτονηθέντος προσῆλθαν τόσο γιά νά τιμήσουν τόν χαριτόβρυτο ἅγιο Νεκτάριο ὅσο καί γιά νά προσευχηθοῦν γιά τόν νέο Πρεσβύτερο.
Ἀκολουθεῖ η προσφώνηση τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας:
«Ἀγαπητέ μου Διάκονε π. Ναούμ,
Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες εἴχαμε τήν εἰς Διάκονον χειροτονία σου. Σήμερα, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀκολουθεῖ καί ἡ εἰς πρεσβύτερον· ἡ χειροτονία σου στόν δεύτερο βαθμό τῆς ἱερωσύνης.
Στήν ἀπόφαση αὐτή ὁδηγήθηκα λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψιν ἀφενός τήν ὡριμότητα τῆς ἡλικίας σου καί ἀφετέρου τήν ἀνάγκη ταχύτερης ἐκμάθησης τῶν ἱερατικῶν σου καθηκόντων, δεδομένου ὅτι ἐξαρχῆς εἶχε καθορισθεῖ ἡ παραμονή σου στόν διακονικό βαθμό νά εἶναι σύντομη.
Χειροτονεῖσαι στή διάρκεια ἀγρυπνίας ὄχι μόνο γιά πρακτικούς λόγους, ἀλλά καί γιά νά καταδειχθεῖ ὅτι ἡ ἐν συνάξει λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι τό πρώτιστο καί ἱερώτερο ἔργο ἑνός πρεσβυτέρου τῆς Ἐκκλησίας.
Χειροτονεῖσαι σήμερα, πού ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή μνήμη ἑνός μεγάλου Ἁγίου τῶν νεωτέρων χρόνων, τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως.
Θαυματουργός ὁ ἅγιος Νεκτάριος καί γι᾽ αὐτό ἰδιαιτέρως προσφιλής στόν λαό τοῦ Θεοῦ σέ ὅλα τά πλάτη καί τά μήκη τῆς γῆς.
Παράλληλα, ὅμως, καί διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας διά τῶν ἱερῶν συγγραμμάτων του. Διδάσκαλος κατ᾽ ἐξοχήν καί ἡμῶν τῶν ἱερωμένων. Ὄχι μόνο γιατί ἐπί σειρά ἐτῶν ὡς Διευθυντής τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς διαπαιδαγώγησε πλῆθος ἱεροσπουδαστῶν, ὑποψηφίων κληρικῶν, ἀλλά καί διότι συνέγραψε θαυμάσια κείμενα πού ἀναφέρονται στό λειτούργημα τῆς ἱερωσύνης καί στά γνωρίσματα καί τίς ἀρετές τῶν γνησίων λειτουργῶν τῆς Ἐκκλησίας.
Ἔτσι τήν ἱερή αὐτή στιγμή, ἀντί ἰδικῶν μου σκέψεων καί προτροπῶν, θά παραθέσω μερικά ἀπό τά διδάγματα περί ἱερωσύνης τά ὁποῖα ἀναπτύσσει ὁ ἅγιος Ἱεράρχης στό σύγγραμμά του «Ἱερατικόν Ἐγκόλπιον» (Νεκταρίου Κεφαλᾶ, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Ἅπαντα, τόμος Β’, Ἱερατικός Ἐγκόλπιον, Ἀθῆναι 2006).
Γιά νά γίνουν ἀπό ὅλους μας κατανοητά, ἁπλοποιῶ τό κατά τά ἄλλα ὡραιότατο γλωσσικό ἰδίωμα τοῦ Ἁγίου.
* * *
α’. Ἡ ἱερωσύνη εἶναι μέγα καί ὑψηλό ὑπούργημα λόγω τῆς θεϊκῆς προελεύσεώς της. Ἀρχή τῆς ἱερωσύνης εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος παραδίδοντας τόν ἑαυτό Του γιά χάρη μας θυσία καί προσφορά στόν Θεό καί Πατέρα «εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφ. 5,2), ἔγινε Μέγας Ἀρχιερεύς «προσαγορευθείς ὑπό τοῦ Θεοῦ ἀρχιερεύς κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ» (Ἑβρ. 5,10). «Αὐτός ἀνέβηκε στά οὐράνια καί κάθεται δεξιά τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Θεοῦ. Ὡς ἀρχιερέας ὑπηρετεῖ στά ἅγια τῶν ἁγίων καί στήν ἀληθινή σκηνή τοῦ Μαρτυρίου, τήν ὁποία δέν τήν ἔστησε ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ Θεός» (Ἑβρ. 8, 1-2).
Αὐτός ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς παρέδωσε στούς ἱερούς μαθητές καί Ἀποστόλους Του τό μυστήριο τῆς ἱερωσύνης, γιά νά παραμείνει αἰωνίως, καί τούς ἀνέδειξε ἱερούς μυσταγωγούς τῶν θείων μυστηρίων «καταπέμψας αὐτοῖς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον». Καί αὐτοί τό παρέδωσαν στούς μαθητές τους, ἀπό τούς ὁποίους τό λάβαμε κι ἐμεῖς μέ τή χάρη καί τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἡ ἱερωσύνη εἶναι μέγα καί ὑψηλό ὑπούργημα καί γιά τήν ἀποστολή πού αὐτή ἔχει, διότι ἡ ἱερωσύνη ὡς σκοπό ἔχει νά ἁγιάσει καί νά σώσει ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα, μεταδίδοντας τή χάρη τῆς ἀπολυτρώσεως σέ ὅλες τίς ἐπερχόμενες γενεές μέχρι τή συντέλεια τοῦ αἰῶνος, ἔτσι ὥστε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα νά σωθεῖ διά τῆς θυσίας τοῦ Σωτῆρος τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (σελ. 27-28).
β’. Τό κύριο ἔργο τοῦ ἱερέως εἶναι νά προσφέρει θυσίες στόν Θεό ἐπί τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου. Αὐτό γίνεται φανερό ἀπό τήν παραδιδόμενη παρακαταθήκη, τήν ὁποία παραδίδει σ᾽ αὐτόν (τόν ἱερέα) ὁ ἀρχιερεύς λέγοντας : «Λάβε την παρακαταθήκην ταύτην καί φύλαξον αὐτήν ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ᾽ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν» (σελ. 39).
γ’. Ὁ ποιμένας ὀφείλει νά εἶναι τό ἅλας τῆς γῆς γιά νά ἁλατισθεῖ ἡ γῆ· ὀφείλει νά εἶναι τό προζύμι γιά νά φουσκώσει ὅλο τό ζυμάρι τῆς ἐνορίας του· ὀφείλει νά εἶναι φῶς πού θά φωτίζει τά πέρατα» (σελ. 56).
δ’. Ἡ ἱεροπρέπεια γιά τόν ἱερέα εἶναι ὁ ἀληθής στολισμός πού τόν περιβάλλει περισσότερο ἀπό κάθε κόσμημα, πού τόν καθιστᾶ περίβλεπτο παντοῦ καί πάντοτε, πού τόν ἀναδεικνύει σεβαστό σέ ὅλους καί πού προσελκύει τήν εὐλάβεια ὅλων. Ὁ ἱεροπρεπής ἱερεύς ἀναπαύει τίς καρδιές τῶν πιστῶν, φέρνει τήν εἰρήνη τῆς συνειδήσεώς τους, γίνεται τύπος καί ὑπογραμμός τοῦ χριστιανικοῦ βίου καί ἀποβαίνει ἡ αἰσθητή καί ζῶσα εἰκόνα τῆς χριστιανικῆς θρησκείας…» (σελ. 59).
* * *
Ἀγαπητέ ἀδελφέ Ναούμ,
Μέ ὅλη μου τήν καρδιά σοῦ εὔχομαι τά θεοφώτιστα αὐτά διδάγματα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου νά ἐμπνέουν τήν ἱερατική σου ζωή. Καί μέ τήν εὐχή αὐτή σέ προσκαλῶ νά προσέλθεις «τόν τοῦ Πρεσβυτέρου ὑπεισελθεῖν βαθμόν»· γιά νά ἀναδεχθεῖς τόν ἱερατικό βαθμό τοῦ πρεσβυτέρου τῆς Ἐκκλησίας».
