Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο κ. Ιγνάτιος επεσήμανε: «πρώτος εγώ πονώ, αλλά από την πρώτη στιγμή ένιωσα την ανάγκη να πω ότι τώρα πρέπει η ενότητά μας να γίνει πράξη, θυσιάζοντας κάθε τι που μας ευχαριστούσε, για να προσφέρουμε στον λαό μας, το συντομότερο δυνατό, την λύτρωση απ’ αυτή την δοκιμασία. Γι΄ αυτό είμαστε σήμερα εδώ και λειτουργήσαμε και σας είχαμε όλους μαζί. Ακόμα κι αν δεν είχατε την δυνατότητα να λάβετε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, όμως, μνημονεύσαμε τους πάντες, με την πιο θερμή προσευχή της καρδιάς μας. Έτσι θα πορευτούμε όσο χρειαστεί, γιατί έχουμε εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που ανέλαβαν την ευθύνη: τους επιστήμονες και την Πολιτεία. Είναι ευτύχημα το γεγονός ότι ο πρώτος των επιστημόνων είναι άνθρωπος πίστεως. Και ο τρόπος και ο λόγος και η συμπεριφορά του τον ανέδειξαν ως τον πρώτο σήμερα στην πατρίδα μας, γιατί έχει ταπεινό φρόνημα και πλήρη συνείδηση της ευθύνης και για τον τελευταίο άνθρωπο και τον πιο ηλικιωμένο, που δεν θέλει να χαθεί. Κι εμείς το ίδιο πρέπει να επιθυμούμε. Γι’ αυτό αυτοδεσμευτήκαμε, γιατί δεν θέλουμε, έστω κι ένας άνθρωπος εξ αιτίας μας να ασθενήσει ή να χαθεί. Θα δώσουμε και πάλι όλοι μαζί τον αγώνα και θα νικήσουμε κι αυτή τη φορά και θα ελευθερωθούμε και θα ελευθερώσουμε. Θα έρθει η στιγμή που θα ακούσουμε άγγελμα, που θα είναι σαν και κι εκείνο του Αρχαγγέλου στην Παναγία Μητέρα του Κυρίου. Γι’ αυτό, σταθείτε άξιοι των περιστάσεων, αναλαμβάνοντας ο καθένας μας την προσωπική του ευθύνη, για να δώσουμε το παράδειγμα σ’ όλο τον κόσμο, όπως το δώσαμε τότε, το 1821. Και θα έρθει το νέο ΄21, όταν θα γιορτάσουμε λαμπρά, όπως πρέπει και την θρησκευτική και την εθνική μας γιορτή… Να κυματίσουν οι σημαίες στα σπίτια μας. Να κρατήσουμε μέσα μας το όραμα των αγωνιστών του ΄21, για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία, ούτως ώστε, όταν περάσει η δοκιμασία, να βγούμε πιο ενωμένοι και πιο σοφοί».
