Πνευματέμφορη και χαριτόβρυτη ανέτειλε η Κυριακή ΣΤ” Λουκά, 22α Οκτωβρίου, για την ενορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – Αγίας Φωτεινής Υμηττού.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ, τέλεσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας στον ως άνω ναό, κατά τη διάρκεια της οποίας σε κλήμα χαράς και ευφροσύνης και ταυτόχρονα φορτισμένο συναισθηματικά, τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του ευλαβεστάτου ιεροδιακόνου π. Πολυκάρπου.
Στην χειροτονητήρια ομιλία του ο νέος κληρικός, που θα διακονήσει στον ως άνω ναό μεταξύ άλλων ανέφερε «Ἐγώ δέ ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου εἰσελεύσομαι εἰς τόν οἶκόν σου, προσκυνήσω προς ναόν τόν ἅγιον σου ἐν φόβῳ σου» (Ψαλμ. 5). Αυτούς τους λόγους δανείζομαι από τον Ψαλμωδό, για να εκφράσω το δέος και τον φόβο που με διακατέχουν ευρισκόμενο έμπροσθεν του Αγίου Θυσιαστηρίου. Eντός ολίγου θα λάβω τον δεύτερο βαθμό της Ιεροσύνης αυτό του Πρεσβυτέρου για να διακονήσω το μυστήριο της σωτηρίας των αδελφών του Χριστού μέσω των ιερών και φρικτών Μυστηρίων. Ο νους και η καρδιά μου συνταράσσονται αυτή την ώρα μπροστά στην φοβερά ευθύνη και την αγία αποστολή, που αναλαμβάνω και αυτό γιατί από διάκονος «των θείων, αγίων, αχράντων, αθανάτων, επουρανίων και ζωοποιών φρικτών του Χριστού μυστηρίων», πρόκειται εντός ολίγου να καταστώ λειτουργός Τους.
Γνωρίζω ότι η ιερή και μοναδική αυτή διακονία απαιτεί από τον κληρικό που την επιτελεί ανεπίληπτο βίο. Ζωή ολοκληρωτικά αφιερωμένη και αφοσιωμένη στον Άγιο Θεό.
Τον λειτουργό των Μυστηρίων Του ο Άγιος Θεός τον θέλει ταπεινό. Άλλωστε ο ίδιος ρωτά: «ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω;». Και απαντά: « ἀλλ᾽ εἰ ἐπὶ τὸν ταπεινόν και ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τους λόγους μου» (Ησ. Εστ 2). Ταπεινό και ησύχιο θέλει τον λειτουργό Του ο Ύψιστος και πάσης επέκεινα καθαρότητος Κύριος. Όπως ήταν ο Ίδιος, του οποίου την ιεροσύνη αναλαμβάνει να συνεχίσει.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων σκέπτομαι: «καὶ πρὸς ταῦτα τις ἱκανός»; Ασφαλώς ουδείς. «Ουδείς ἄξιος». Κανείς δεν θα μπορούσε να αναλάβει μόνος του τέτοιο έργο παρά μόνο «καλούμενος υπό του Θεού» (Εβρ. ε΄4). Μόνο εκείνος που θα νιώσει την κλήση του Θεού μπορεί να προχωρήσει σ’ ένα τέτοιο τόλμημα. Για το μεγαλείο και την σπουδαιότητα της ιερωσύνης έχουν γράψει εν Αγίω Πνεύματι όλοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Από όλον αυτόν τον θησαυρό των Αγίων κρατώ ως γνώμονα, κανόνα και μέτρο τα λόγια του ιερού Χρυσόστομου «Έτυχες αξίας ὑψηλού βαθμοῦ καὶ ἔλαβες ἐκκλησιαστικήν έξουσίαν; μή υψηλοφρόνει οὐχὶ σὺ ἔτυχες της τιμής ταύτης, αλλ’ ο Θεός σε περιέβαλε διὰ ταύτης. Μη γίνεις αγνώμων προς τας δωρεάς του Κυρίου. (Περί Ιερωσύνης Λόγοι Ιωάννου Χρυσοστόμου, τόμος Γ.). Διότι αν κανείς λάμβανε υπ’ όψιν πόσο σπουδαίο είναι ένας άνθρωπος, σχηματισμένος από σάρκα και αίμα να κατορθώσει να πλησιάσει την μακαρία εκείνην και καθαρά φύσιν, τότε θα εννοήσει καλά πόσον μεγάλης τιμής αξίους κατέστησε τους ιερείς η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.” Η ιεροσύνη είναι χάρισμα και δωρεά. Και χάρισμα σημαίνει κάτι που μας δίδεται κατά χάριν και παρ’ αξίαν.
Γνωρίζοντας, λοιπόν, το μεγαλείο και το ύψος της Ιερωσύνης και έχοντας επίγνωση της αναξιότητος και αμαρτωλότητός μου, «τρέμω», βλέποντας ότι εντός ολίγου θα λάβω τον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης και θα είμαι αυτός που θα διαμελίζω «τον μελιζόμενον και μή διαιρούμενον, τόν ἐσθιόμενον καὶ μηδέποτε δαπανόμενον».
Πώς τα χέρια μου τα αμαρτωλά, θα κρατήσουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού; Πώς τα ακάθαρτά μου χείλη και βέβηλα και η ακαθαρτωτέρα μου γλώσσα θα αναπέμψουν ύμνους στον Θεό; Πώς οι οφθαλμοί μου, οι εστραμένοι εις την γη, θα δουν τα μεγαλεία του Θεού; Πώς τα ώτα μου, που με περιέργεια στρέφονται στα κοσμικά ακούσματα, θα ακούσουν άρρητα ρήματα; Πώς τα πόδια μου, που πατούν στη γη, θα σταθούν στο Θυσιαστήριο, το οποίο είναι εις τύπον του επουρανίου Θυσιαστηρίου; Πώς το ανάξιο σώμα μου θα δέχεται τον Κύριον της Δόξης, ο Οποίος είναι «πύρ τοὺς ἀναξίους φλέγων»;
Γι’ αυτό και καταλαμβάνομαι από απορία και έκσταση. Πώς μπορώ να προσεγγίσω την μυστική Τράπεζα και το ουράνιο Δείπνο;
Πώς άνθρωπος «ἀκάθαρτα χείλη ἔχων», θα τολμήσω να λάβω διά στόματός μου την διαθήκη του Κυρίου, να κηρύττω τον λόγο Του και να τελώ τα ιερά Μυστήρια;
Με ποια χέρια να «προσψαύσω» το «πανακήρατον σώμα» του δι᾿ ἐμέ «ὑπελθόντος θάνατον» Κυρίου μου; Ιλιγγιά ο νους και η σκέψη αδρανεί.
Δια τούτο κράζω σοι Κύριε, «δέξε με ὡς τὸν ληστήν, ὡς τὸν τελώνην καί ὡς τὸν ἄσωτον»! Αυτά και άλλα πολλά αναλογιζόμενος και γνωρίζοντας ότι, ο κληρικός μένει πάλι άνθρωπος με τα ανθρώπινα ελαττώματα, επικαλούμαι το έλεος του Θεού και την Θεία Χάρη «την τα ελλείποντα αναπληρούσα και τα ασθενή θεραπεύουσα» να επισκιάσει και εμένα τον αμαρτωλό και ανάξιο στην νέα μου αυτή διακονία προς δόξαν του τριαδικού ονόματός Του και σωτηρία των ανθρώπων».
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, σύμφωνα με την παράδοση, το αντίδωρο μοίρασε ο νέος Πρεσβύτερος, προκειμένου να δώσει την πρώτη ιερατική του ευλογία, αλλά και οι εκκλησιαζόμενοι να τον συγχαρούν και να του ευχηθούν να είναι πάντα άξιος.
Ευχόμαστε στον νέο Πρεσβύτερο π. Πολύκαρπο καλή και καρποφόρα διακονία. ΑΞΙΟΣ!
