ΝΑΟΙ ΕΜΨΥΧΟΙ
«Ὑμεῖς ναός Θεοῦ ἐστε ζῶντος…» (Β΄ Κορ. 6, 16)
Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Σέ ὅλη της τή μεγαλειώδη κλίμακα ἡ χριστιανική διδασκαλία εἶναι πρωτότυπη καί μοναδική. Ἡ ἱεράρχηση τῶν ἀξιῶν στό ἱερό Εὐαγγέλιο γίνεται μέ τόσο τέλειο τρόπο, ὥστε νά εἶναι στή διαδρομή τῶν αἰώνων ἀκατάλυτη. Μέσα στήν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος καί οἱ ἀξίες τῆς ζωῆς δέν ρυθμίζονται ἀπό καμμιά φιλοσοφική θεώρηση.
Ἀδαμάντινη βάση καί κριτήριο τῶν πάντων στό χριστιανισμό εἶναι ὁ Θεάνθρωπος. Γι’ αὐτό καί οἱ φιλοσοφικές ἀπόψεις τοῦ ἀρχαίου κόσμου γιά τό ἀνθρώπινο σῶμα δέν βρῆκαν ἔδαφος στήν χριστιανική πίστη. Τό πρόβλημα τῆς ἀξίας τοῦ σώματος θέτει μέ αὐτή τή φράση σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
Ἄς ἐπωφεληθοῦμε αὐτῆς τῆς εὐκαιρίας, γιά νά διδαχθοῦμε πώς ἡ σωματική μας ὕπαρξη δέν εἶναι ἡ σκοτεινή φυλακή τῆς ψυχῆς, ὅπως ἔλεγε ὁ Πλάτων, ἀλλά ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού κατοικεῖ μέσα μας καί ἁγιάζει καί δίνει ἀξία στόν ὅλον ἄνθρωπον.
1. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος
Τό γεγονός τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Χριστοῦ μαρτυρεῖ τήν μεγάλη ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Διότι σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ «πρόσληψις» τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἀπό τόν Θεόν Λόγον ἀποτελεῖ τή βάση τῆς σωτηρίας τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ Παῦλος γράφει πώς ὅλο τό πλήρωμα τῆς Θεότητας κατοικεῖ σωματικά στό Θεανδρικό Πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Αὐτή ἡ πρόσληψις τοῦ σώματος ἀπό τήν Θεότητα ἔδωσε τήν ἀφθαρσία στό σῶμα, πού ἀναστήθηκε κατά τή λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως καί ἀποτέλεσε τήν ἀπαρχή τῆς «καινῆς κτίσεως», τῆς νέας δημιουργίας καί ἀναπλάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.
Διότι ὁ Θεός καθώς μᾶς πληροφοροῦν πάλι οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων «δέν κατοικεῖ σέ ναούς πού χτίζονται ἀπό ἀνθρώπινα χέρια», ἀλλά στήν ἀνθρώπινη εἰκόνα, πού εἶναι ναός τοῦ Θεοῦ.
2. «Ὑμεῖς ναός Θεοῦ ἐστε ζῶντος»
Ὁ ἄνθρωπος μέ τό ἅγιο Βάπτισμα ἐγκεντρίζεται στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Γίνεται «μέλος Χριστοῦ». Δέχεται τή Χάρη καί τή σφραγίδα τῆς δωρεᾶς. Τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μέ τόν τρόπο αὐτό καταξιώνεται τῆς πιό μεγάλης καί δοξασμένης τιμῆς. Φιλοξενεῖ τόν Θεό στήν ὕπαρξή του. Εἶναι τρομερό. Εἶναι ἀσύλληπτο!
Μέ τή θεία συγκατάθεση ὁ Δημιουργός κάνει θρόνο Του τό ἀνθρώπινο σῶμα. Τή στιγμή πού πολλοί ἄνθρωποι δέν καταδέχονται νά φιλοξενηθοῦν ἤ καί νά συναναστραφοῦν ἁπλῶς τόν πτωχό καί τόν ἄσημο, ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔρχεται, γιά «νά στήσῃ τήν σκηνήν Αὐτοῦ» στό σκουλήκι τῆς γῆς, τόν μικρό καί ἀδύναμο καί πανάθλιο ἄνθρωπο.
Ἀλήθεια! Πῶς νά μή μᾶς τρομάζει ἡ ἄβυσσος τῆς θείας Ἀγάπης; Πῶς νά χωρέσει στή λογική τό μυστήριο; Καί ὅμως! Ὁ ἄνθρωπος αὐτή τή χαροποιό ἀλήθεια ὄχι μόνο περιφρονεῖ, ἀλλά καί καταστρέφει θανάσιμα. Ὑπάρχουν καί οἱ ἐξαιρέσεις!
3. Τό λάθος
Ὁ ἄνθρωπος διά τοῦ σώματός του καλεῖται νά δοξάσει τόν Θεό. Νά ἐκφράσει τήν ἀγάπη του καί τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τόν Σωτήρα. Νά τό χρησιμοποιήσει γιά τόν ἁγιασμό του καί νά τό προσφέρει «θυσίαν ζωντανήν καί ἁγίαν, εὐάρεστον εἰς τόν Θεόν». Καί ὅλα αὐτά, γιά νά προχωρήσει τό ἔργο τῆς μεταμορφώσεως. Γιά νά λάμψει στήν ἀνθρώπινη εἰκόνα ἡ θεία δόξα τῆς ἀφθαρσίας καί γιά νά «φανερωθῇ» καί ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στό σῶμα μας.
Αὐτό τό βαθύ περιεχόμενο δίνει στό ἀνθρώπινο σῶμα ὁ Χριστιανισμός. Καλεῖ τόν ἄνθρωπο νά μεταβάλλει τό σῶμα του «σέ ἅγιο Ἀρτοφόριο», σέ ζωντανό ναό τοῦ Θεοῦ. Καί θά ἦταν πράγματι πολυτιμότατο ὄργανο ἁγιασμοῦ τό ἀνθρώπινο σῶμα, ἐάν ὁ ἀσυλλόγιστος ἄνθρωπος δέν διέστρεφε τά πράγματα. Ἐάν δέν κακοποιοῦσε καί δέν περιφρονοῦσε μέ τόση ἀσπλαχνία τό σῶμα του.
Ἡ πραγματικότητα πάνω στό λεπτό τοῦτο ζήτημα εἶναι θλιβερή. Τό ἕνα λάθος διαδέχεται τό ἄλλο. Καί ὁ κατήφορος τῆς ἀνθρωπότητος στούς ἐξωφρενισμούς της γιά τό ἀνθρώπινο σῶμα δέν ἔχει ὅρια. Χάνεται στήν ἄβυσσο τό ἀνθρώπινο σῶμα.
Μπορεῖ, βέβαια, νά φροντίζουμε γιά τήν ὑγεία του, γιά τήν παράταση τῆς βιολογικῆς του ζωῆς. Ὅλα αὐτά εἶναι τραγικά λάθη. Εἶναι ἐσφαλμένη τοποθέτηση τῆς ἀξίας τοῦ σώματος. Διότι μέ αὐτά τό σῶμα μας δέν ἀντανακλᾶ τή δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τή δυσοσμία τῆς ἁμαρτίας! Ναί! Τῶν παθῶν τή μολυσματική καί πνιγηρή ἀρρώστια ἀναδίδει τό ἀνθρώπινο σῶμα, ὅταν ἡ ζωή πού τοῦ προσφέρουμε εἶναι ὑλιστική, ζωή ἀπολαύσεων καί μέθης καί ἡδονῶν.
Ἔτσι ὁ σημερινός ἄνθρωπος ἔχασε τό σεβασμό τοῦ σώματός του. Γυμνώθηκε σωματικά καί πνευματικά. Καί τό κακό γίνεται ἀπειλητικό. Ἔχει λάβει τίς διαστάσεις χειμάρρου, πού μόνον ἕνας συντονισμένος ἀγώνας μπορεῖ νά ἀναχαιτίσει.
4. Ἀγώνας ζωῆς
Ἡ πάλη τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν καθαρότητα καί τόν ἁγιασμό τοῦ σώματος εἶναι πρωτίστως πνευματική. Ἡ Ἐκκλησία μας ποτέ δέν πολέμησε τό ἀνθρώπινο σῶμα. Πάντοτε στράφηκε ἐνάντια στά πάθη, πού ἀμαυρώνουν καί μολύνουν καί δημιουργοῦν φθορά στό σῶμα. Καί εἶναι ἀπαραίτητος αὐτός ὁ ἀγώνας, διότι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ρητά μᾶς προειδοποιεῖ: «Εἴ τις τόν ναόν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός».
Ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο εἶναι ἀνάλογη μέ τή Θεία ἀγάπη. Ἐάν ὁ Θεός συγκαταβαίνει καί ἔρχεται νά γίνει μόνιμος κάτοικος τῆς ὑπάρξεώς μας, ἐάν δοξάζει τό σῶμα καί τό ἁγιάζει μέ τή Χάρη τοῦ Παρακλήτου, αὐτό δέν σημαίνει πώς θά ἀνεχθεῖ τήν ἁμαρτία τοῦ σώματός μας. Ἀλλοίμονο! Ἐάν ἡ σωματική αὐτοκτονία καταδικάζεται ἀπό τόν Θεό καί τήν κοινωνία, τότε τί πρέπει νά σκεπτόμαστε γιά τόν σωματικό θάνατο πού καλλιεργοῦμε μέ τά πάθη στό σῶμα μας;
Ἄς ἀξιοποιήσουμε καί τοῦ σώματός μας τήν εὐλογία, προσφέροντάς το στόν Κύριο θυσία ζῶσα, ἁγία καί εὐάρεστη. Εἴμαστε ἔμψυχοι ναοί. Εἴμαστε κατοικητήρια τοῦ Πνεύματος. Εἴμαστε, παρόλη μας τή σμικρότητα, οὐρανός καί θρόνος Θεοῦ! Ὅλα αὐτά μᾶς τά διδάσκει τυλιγμένος στήν εὔγλωτη σιωπή του καί ὁ τελευταῖος ἐπίσημα ἀναγνωρισμένος ἅγιος τῶν Τρικάλων, ὁ ἀγγελομίμητος καί ἀγγελοφρούρητος παπᾶ-Δημήτριος Γκαγκαστάθης. Χαῖρε γενέτειρά του, χαίρετε ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ, πού ὁ ἅγιος πρέπει νά εἶναι τό πρότυπό σας.
Χαῖρε καί σύ Πόλη τῶν Τρικάλων καί ἀπόλαυε τόν ἅγιο σου!
