Η τοπική μας Εκκλησία τίμησε την ιερά μνήμη του αγίου και ενδόξου οσιομάρτυρος Δαμιανού, ο οποίος είναι γόνος Αυτής (Μυρίχοβο Καρδίτσας, σημερινή Αγία Τριάδα) και ως εκ τούτου, συγκαταλέγεται στην οκτάριθμο χορεία των τοπικών μας Αγίων. Παράλληλα, είναι και κτίτωρ της ιστορικής και παλαιφάτου Ιεράς Μονής Παναγίας «Πελεκητής» στην Καρύτσα Δολόπων.
Λόγω των κακών καιρικών συνθηκών, με απόφαση του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ιεράς Μονής Παναγίας Πελεκητής Καρύτσης, η ιερά μνήμη του αγίου και ενδόξου οσιομάρτυρος Δαμιανού του εκ Μυριχόβου, κτίτορος της Ιερά Μονής, εορτάσθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης.
Ως εκ τούτου, την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2025, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος, χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του, αναφέρθηκε στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του κατά Λουκά Ευαγγελίου, εστιάζοντας στη διδασκαλία του Ιησού λίγο πριν από το Πάθος Του. Αναφέρει ότι ο Ιησούς μιλά στους μαθητές και τους ακροατές Του για τα μελλούμενα γεγονότα, προειδοποιώντας τους για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της, που θα συμβεί το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους. Υπογραμμίζει τη σημασία της προσευχής και της ετοιμότητας, καθώς οι πιστοί θα αντιμετωπίσουν διωγμούς και δοκιμασίες λόγω της πίστης τους. Επιπλέον, τονίζει ότι οι μαθητές δεν πρέπει να φοβούνται όταν θα παρουσιαστούν ενώπιον δικαστών, καθώς θα έχουν τη σοφία του Θεού για να απολογηθούν.
Ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας αναφέρθηκε στον Άγιο Δαμιανό με ιδιαίτερη έμφαση στην πίστη και την ιεραποστολική του δράση. Τόνισε ότι ο Άγιος Δαμιανός, όπως και οι μαθητές του Ιησού, προτίμησε να αγωνιστεί για την πίστη του και να κηρύξει το Ευαγγέλιο, παρά να ζήσει ειρηνικά.
Γεννήθηκε το 1568 και μαρτύρησε για την πίστη του. Ήταν ένας άνθρωπος με ισχυρή πίστη και ιεραποστολικό φρόνημα, που αγαπούσε τη μοναχική ζωή. Ο Άγιος Δαμιανός εργάστηκε για την αποκατάσταση και ανακαίνιση της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου στην Ανατολή, καθώς και την Ιερά Μονή Παναγίας Πελεκητής και συνέβαλε στην πνευματική αφύπνιση του λαού και η ζωή του αποτελεί παράδειγμα πίστης και αφοσίωσης.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Σεβασμιώτατος περιέγραψε και το μαρτύριο του Αγίου, αναφέροντας ότι ο Άγιος οδηγήθηκε στην αγχόνη και κρεμάστηκε, αλλά κατάφερε να παραμείνει ζωντανός μέχρι να ολοκληρώσει το μαρτύριό του. Αυτό το ηρωικό μαρτύριο ενέπνευσε πολλούς άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Οι πιστοί συχνά αντιμετωπίζουν διωγμούς και μαρτύρια λόγω της πίστης τους στον Χριστό. Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να τους κλείσουν το στόμα και να τους θανατώσουν επειδή πιστεύουν στον Ιησού. Υπογράμμισε ότι πολλοί πιστοί δυσκολεύονται να διατηρήσουν μια σθεναρή πίστη, γεγονός που τους καθιστά ευάλωτους σε πειρασμούς και απογοητεύσεις και εξέφρασε την ανησυχία του ότι η πίστη τους δεν είναι αρκετά δυνατή για να αντέξει τις προκλήσεις. Αναφέρθηκε επίσης στην τάση των πιστών να προσαρμόζονται στο κοσμικό φρόνημα και να απομακρύνονται από τις πνευματικές αξίες, γεγονός που τους οδηγεί σε πνευματική αδυναμία.
Ο Σεβασμιώτατος τόνισε την ανάγκη για αγώνα και ομολογία της πίστης, όπως έκανε ο Άγιος Δαμιανός, ο οποίος προτίμησε να αγωνιστεί και να κηρύξει την πίστη του, αντί να ζήσει ειρηνικά.
Αυτές οι δυσκολίες υπογραμμίζουν την ανάγκη για πνευματική ενίσχυση και προσευχή, ώστε οι πιστοί να μπορέσουν να αντέξουν τις προκλήσεις της ζωής τους και ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να αναλογιστούν τη σημασία της πίστης και της αφοσίωσης του Αγίου Δαμιανού, και πώς η ζωή του μπορεί να τους εμπνεύσει να αγωνιστούν για την πίστη τους και να παραμείνουν πιστοί στις αξίες του Χριστιανισμού.
Στο τέλος της ομιλίας του, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε να ευλογεί ο Άγιος Δαμιανός την Ιερά Μητρόπολη και τον λαό της, να τους σκέπει και να τους αγιάζει. Επίσης, προσευχήθηκε ώστε η πίστη και η αγάπη του Ιησού Χριστού να αναδεικνύονται μέσα στην Ιερά Μητρόπολη και να ενισχύουν τη ζωή και τη σκέψη των πιστών και ευχήθηκε στον διάκονο π. Δαμιανό Μπαρούτα που ήγαγε τα ονομαστήριά του, να έχει πίστη και ομολογία, καθώς και ταπείνωση στη ζωή του. Τόνισε τη σημασία να διατηρεί ιεραποστολικό φρόνημα, ώστε να μπορεί να αγιάζει και να καθοδηγεί τον λαό του Θεού. Ευχήθηκε επίσης να είναι σε θέση να διακονεί και να προσεύχεται για την κοινότητα, ενισχύοντας την πίστη και την αφοσίωσή τους στον Χριστό.
Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ἁγίου Δαμιανοῦ τοῦ ἐκ Μυριχόβου
Ο Ἅγιος Δαμιανὸς γεννήθηκε στὸ χωριὸ Μυρίχοβο Καρδίτσας (σημερινὴ Ἁγία Τριάδα) ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸ 1510 περίπου καὶ ἀπὸ τὴν νεαρή του ἡλικία ἀκόμη ἀγάπησε τὴν μοναστικὴ πολιτεία καὶ θέλησε νὰ ἐνδυθεῖ μὲ τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τοῦ Μοναχοῦ. Ἔτσι ἄφησε τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του καὶ μετέβη στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου ὅπου ἔγινε μοναχός.
Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀφήνει τὴν Ἱερὰ Μονὴ καὶ ἀναχωρεῖ σὲ ἀσκητήριο γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ περισσότερο στὴν προσευχή. Μετέβη σὲ ἕνα ἀσκηταριὸ κοντὰ σὲ ἕναν ἀσκητὴ ποὺ τὸν ἔλεγαν Δομέτιο. Ἔμεινε κοντά του σχεδὸν τρία χρόνια καὶ ὁ μοναχὸς Δαμιανὸς πρόκοψε σὲ ὅλες τὶς ἀρετὲς τοῦ μοναστικοῦ βίου. Μάλιστα δέ, ὁ Ἅγιος ἠξιώθει νὰ ἀκούσει θεία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Δαμιανέ, δὲν πρέπει νὰ ζητᾶς μόνο τὸ δικό σου συμφέρον ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὁ μοναχὸς Δαμιανὸς ἀφήνει τὸ Ὄρος καὶ πηγαίνει στὴν περιοχὴ τοῦ Ὀλύμπου. Ἐκεῖ κήρυττε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν εἰρήνη, παρακινοῦσε τοὺς χριστιανοὺς νὰ μετανοήσουν, νὰ ἀποφεύγουν τὶς ἀδικίες καὶ τὶς κακίες, καὶ τοὺς προέτρεπε νὰ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος του ὅμως δὲν ἄρεσε σὲ ὡρισμένους θεοσεβεῖς καὶ ὑποκριτὲς χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι τὸν κατηγόρησαν ὅτι εἶναι λαοπλάνος καὶ ἀπατεῶνας.
Ὁ Δαμιανὸς ὅμως σὰν γνήσιος χριστιανὸς δὲν ἀσχολεῖται μὲ τοὺς κατηγόρους του καὶ φεύγει ἀπὸ τὴν περιοχὴ καὶ πηγαίνει στὴν περιοχὴ τῆς Λάρισας καὶ τοῦ Κισσάβου. Δυστυχῶς ὅμως τὰ ἴδια συναντᾶ κι ἐκεῖ· κακία, μιζέρια, φθόνο, ὑστεροβουλία. Ἀναγκάζεται νὰ φύγει καὶ πηγαίνει στὴν περιοχὴ τῶν Ἀγράφων, συνεχίζοντας πάντοτε τὸ φλογερὸ του κήρυγμα.Ἡ διδαχὴ τοῦ Ἁγίου ἦταν πάντοτε ἡ ἴδια· στερεὰ πίστη καὶ ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου.
Ὁ Ἅγιος θεωρεῖται ὡς ὁ κτήτωρ τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας Πελεκητῆς στὴν Καρύτσα Δολόπων ποὺ ἦταν τὸ ὁρμητήριο τοῦ Ἁγίου γιὰ τὴν ἱεραποστολική του δράση. Ὁ Ἅγιος ἀνακαίνισε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν Ἱερὰ Μονή, ποὺ ἐνδεχομένως εἶχε ὑποστεῖ σημαντικὲς φθορὲς ἢ συνέχισε καὶ ὡλοκλήρωσε τὴν κατασκευή της. Ἔτσι πέρασε στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ τῆς περιοχῆς νὰ ἐμφανίζεται ὡς ὁ κτήτωρ τῆς Μονῆς καὶ νὰ ἀπεικονίζεται σὲ δύο τοιχογραφίες τῆς Μονῆς μὲ τὸν τίτλο τοῦ κτήτορος 86 μόλις χρόνια μετὰ τὸ μαρτυρικό του τέλος (ἡ μία τοιχογραφία εἶναι τοῦ 1654 καὶ ἡ δεύτερη τοῦ 1666). Ὅμως, ἐκεῖ στὰ Ἄγραφα ποὺ τόσο ἀγάπησε ὁ Ἅγιος, ὁ διάβολος τὸν κυνήγησε. Ἀνευλαβεῖς κάτοικοι τῆς περιοχῆς καὶ ἀθεόφοβοι τὸν συκοφάντησαν καὶ τὸν κυνήγησαν ἀπὸ τὰ Ἄγραφα κατηγορῶντας τον ὡς λαοπλάνο καὶ ψευδοκαλόγηρο.
Ἔτσι φεύγει καὶ πηγαίνει στὸν Κίσσαβο καὶ ἐκεῖ δίπλα ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀνατολὴ χτίζει ἕνα νέο Μοναστήρι πρὸς τιμὴν τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ζεῖ μαζὶ μὲ ἄλλους μοναχοὺς προσευχόμενος ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης καὶ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου. Πλῆθος πιστῶν ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς πηγαίνουν στὸ Μοναστήρι γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ φλογερὸ κήρυγμα τοῦ Ἁγίου.
Κάποια στιγμὴ ὁ Δαμιανὸς πηγαίνει γιὰ δουλειὲς τῆς Μονῆς στὸ γειτονικὸ χωριὸ Βουλγαρινή. Ἐκεῖ συλλαμβάνεται ἀπὸ Ἀγαρηνοὺς καὶ ὁδηγεῖται στὸν Τοῦρκο διοικητὴ τῆς Λάρισας, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι παρεμποδίζει τὴν ἀγοραπωλησία τῶν ἐμπορευμάτων τὴν Κυριακὴ καὶ παρακινεῖ τοὺς Γραικοὺς νὰ μείνουν στέρεοι στὴν πίστη των. Ἔτσι λοιπόν, ἐπὶ 15 ἡμέρες βασανίζεται σκληρά, δέρνεται μὲ μανία, τοῦ δένουν τὰ πόδια καὶ τὸν τράχηλο μὲ βαριὲς ἁλυσίδες, τὸν φοβερίζουν καὶ τὸν ἀπειλοῦν γιὰ τὴ ζωή του. Μάταια ὅμως, ὁ Ἅγιος δὲν λύγισε καὶ τότε ὁ Τοῦρκος δυνάστης προστάζει νὰ θανατωθεῖ πρῶτα μὲ τὴ φοῦρκα καὶ μετὰ νὰ ριχθεῖ στὴ φωτιά. Τὸν πῆραν οἱ δήμιοι, τὸν κρέμασαν καὶ τότε ἕνας δήμιος τὸν κτύπησε δυνατὰ στὸ κεφάλι μὲ ἕναμ πέλεκυ. Ὅμως κόπηκε τὸ σκοινὶ καὶ ὁ Ἅγιος μισοπεθαμένος πέφτει κάτω στὸ ἔδαφος. Οἱ δήμιοι τότε τὸν παίρνουν καὶ τὸν ρίχνουν ὅπως ἦταν στὴ φωτιὰ ἐνῶ μετὰ ἔριξαν τὴ στάχτη του στὸν Πηνειὸ ποταμό. Ἔτσι ὁ Ὁσιομάρτυς Δαμιανὸς ἔλαβε τὸν στέφανο τοῦ Μαρτυρίου στὶς 14 Φεβρουαρίου τοῦ 1568. Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου ἑορτάζεται στὶς 14 Φεβρουαρίου.
