του Σεβ. Μητροπολίτου Χριστόδουλου Μουστάκα
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ματθ. 25, 14-30
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟ ΤΟΥ
«Ἑκάστῳ κατά τήν ἰδίαν δύναμιν» (Ματθ. 25, 15).
«Ὁ Θεός θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν καί νά γνωρίσουν σέ βάθος τήν ἀλήθεια» (Α΄ Τιμ. 2, 4). Γι’ αὐτό τό σκοπό, ὡς παντογνώστης καί πάνσοφος Θεός, χρησιμοποιεῖ διάφορα μέσα, γιά νά καλέσει τούς χριστιανούς στή σωτηρία. Τά μέσα αὐτά τά δίνει στόν καθένα ἀνάλογα μέ τίς ἱκανότητές του. Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῶν ταλάντων μᾶς ἐξηγεῖ αὐτή τήν ἀλήθεια.
Ἡ κρίση καί ἡ ἀνταπόδοση πού θά κάνει ὁ Κύριος θά μοιάζει μέ ἐκεῖνο πού ἔκανε κάποιος ἄνθρωπος, πού, προκειμένου νά φύγει γιά ἕνα ταξίδι, κάλεσε τούς δούλους του καί στόν καθένα ἔδωσε διάφορα τάλαντα, γιά νά ἐργασθοῦν ἀνάλογα μέ τίς ἱκανότητές τους. Ὁ Κύριος «ἀνέβηκε ψηλά, πῆρε μαζί του αἰχμαλώτους, ἔδωσε δῶρα στούς ἀνθρώπους». (Ἐφεσ. 4, 8. Βλ. καί Ψαλμ. 67, 19).
Ὁ Θεός προίκισε κάθε ἄνθρωπο, γιά τό καλό του καί γιά τό καλό τῶν ἄλλων, μέ διάφορα χαρίσματα. Τά χαρίσματα αὐτά διαφέρουν, ὅπως «ἕνα ἀστέρι διάφερει ἀπό τό ἄλλο» (Α΄ Κορ. 15, 41). Ὁ Θεός θέλησε αὐτή τή διαφορά γιά τήν ἁρμονία, τήν ὀμορφιά στή ζωή. Πεζή, στ’ ἀλήθεια, θά ἦταν ἡ ζωή ἄν ἔλειπε ἡ ἀνισότητα. Τί ἁρμονία θά ἔδινε ἡ κιθάρα, ἄν εἶχε ὅλες τίς χορδές της ὅμοιες;
«Ὕστερα ἀπό ἕνα μεγάλο χρονικό διάστημα, πού δηλώνει τήν ἄκρα μακροθυμία του, γύρισε ὁ κύριος ἐκείνων τῶν δούλων καί ἔκανε λογαριασμό μαζί τους». Ὁ κύριος εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἀναλήφθηκε στόν οὐρανό καί θά ἔρθει καί πάλι, γιά νά κρίνει καί τούς ζωντανούς, ἀλλά καί τούς κεκοιμημένους.
Ἡ κρίση θά γίνει μέ δικαιοσύνη καί ἀγάπη. Σέ ὅποιον ἄνθρωπο ἔδωσε πολλά, θά ζητήσει πολλά· σέ ὅποιον ἔδωσε λίγα, θά ζητήσει λίγα. Στήν παραβολή ὁ Κύριος ἀνταμείβει τά χαρίσματα τῶν δούλων μέ τόν ἴδιο τρόπο, γιατί δέν ἀνταμείβει τά χαρίσματα πού ἔδωσε, ἀλλά τήν ἀνταπόκριση πού εἶχαν καί τήν προθυμία πού ἔδειξαν. Θά κριθεῖ καί θά ληφθεῖ ὑπόψη ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων καί πῶς χρησιμοποίησαν τά τάλαντα, λίγα ἤ πολλά, γιά τό καλό τους καί τό καλό τῶν ἄλλων.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅλους τούς δίκαιους τούς ἐπιβραβεύει. «Εὖγε, καλέ καί ἔμπιστε δοῦλε! Ἀποδείχτηκες ἀξιόπιστος σέ μικρές ὑποθέσεις, γι’ αὐτό θά σοῦ ἐμπιστευτῶ μεγαλύτερες. Ἔλα νά γιορτάσεις μαζί μου»! Τούς πονηρούς καί ὀκνηρούς θά καταδικάσει: «Τόν ἄχρηστο δοῦλο πετάξτέ τον ἔξω στό σκοτάδι». Ἡ ἀμέλεια στήν ἐργασία τοῦ καλοῦ θά τιμωρηθεῖ. Δέ θά κρίνει ὁ Κύριος τόσο τό κακό, ὅσο τό καλό πού οἱ ἄνθρωποι δέν εἶχαν τή διάθεση νά διακονήσουν!
«Ἀγωνιστεῖτε νά μπεῖτε ἀπό τή στενή πύλη» (Λουκ. 13, 24), γιατί σᾶς βεβαιώνω πώς, γιά νά μπεῖς ἀπό αὐτή, ἀπαιτεῖται θέληση, ἀρετή, καλοσύνη. Στή ζωή ὑπάρχουν πολλοί πειρασμοί. Γι’ αὐτό πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά ἐκμεταλλευτεῖ τά τάλαντα, τά δῶρα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Χριστός ἐμπιστεύεται τό τάλαντο. Ὁ ἄνθρωπος μέ φόβο θά πρέπει νά δεχτεῖ τό δῶρο-χάρισμα. Νά ἀνταποδώσει σέ ἐλεημοσύνη, ἔτσι ὥστε καί τόν Κύριο νά κάνει φίλο καί νά ἀκούσει τήν εὐλογημένη φράση: «Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου», δηλαδή, ἔλα νά γιορτάσεις μαζί μου!
