Όταν μιλάμε γιά επανάστασι, συνειρμικά, μάς έρχεται στό μυαλό η έννοια τών σκλαβωμένων ελευθεριών. Γιά νά επαναστατήσης πρέπει νά νοιώθης σκλάβος. Νά σού έχουν κλέψει τήν ελευθερία, νά καταπιέζονται τά προσωπικά, τά κοινωνικά, τά πολιτικά σου δικαιώματα. Αλλοιώς δέν υπάρχει λόγος γιά επανάστασι. Σέ εμάς συντρέχουν τέτοιοι λόγοι γιά νά κάνουμε επανάστασι; Τί γίνεται μέ τίς ελευθερίες μας; Εμαστε όντως ελεύθεροι;
Αυτό τό ερώτημα μάς τό θέτει κάθε χρόνο η Μεγάλη Σαρακοστή. Μάς προκαλεί νά κυττάξουμε μέσα μας, νά αντικρύσουμε μέ ειλικρίνεια τόν εαυτό μας καί νά αναρωτηθούμε άν εμαστε όντως ελεύθεροι. Κάθε περίοδος Μεγάλης Σαρακοστής είναι καί μιά κήρυξι πνευματικής επαναστάσεως γιά τήν κατάκτησι τής πνευματικής μας ελευθερίας. Αληθινά, πρόκειται γιά επαναστατική πράξι. Γιά πνευματικό κίνημα πού δημιουργεί τεράστια αναστάτωσι καί ανησυχία στίς δυνάμεις τού εχθρού. Γιατί τήν περίοδο αυτή o στρατός τής Εκκλησίας, οι ανά τόν κόσμο oρθόδοξοι χριστιανοί, πολεμούν φιλότιμα, εντατικά καί μέ όλα τά όπλα πού διαθέτει τό πολεμικό Της πρόγραμμα. Γι” αυτό καί o διάβολος τήν Μ. Σαρακοστή, επειδή χάνει πολλά από τά κατεχόμενα, αντεπιτίθεται καί έτσι τόν καταλαβαίνουμε, αυτές τίς ημέρες νά πειράζη περισσότερο, γιατί αμύνεται… Ή μάλλον γιά νά τό πούμε καλύτερα αμύνεται, επειδή εμείς αποφασίσαμε, τέλος πάντων, νά δώσουμε καί καμμία μάχη γιά τήν σωτηρία τής ψυχής μας.
Πρόκειται, λοιπόν, γιά τήν μεγαλύτερη επανάστασι πού μάς προσκαλεί o Θεός νά κάνουμε προκειμένου νά δώσουμε μάχες ώστε νά ελευθερώσουμε τήν ψυχή μας, πού βρίσκεται φυλακισμένη μέσα στά κελλιά τών αλόγων παθών μας. Κηρύσσω, αυτοκηρύσσω επανάστασι μέσα μου εναντίον τών αδυναμιών μου, επαναστατώ εναντίον τού ιδίου μου τού εαυτού γιά νά τόν φέρω εις εαυτόν. Βαρέθηκα πιά νά τόν βλέπω νά βολεύεται μέ όλη αυτή τήν πλαδαρότητα, αναβάλλοντας συνέχεια γι” αύριο ότι έχει σχέσι μέ τή σωτηρία τής ψυχής. Δέν μπορώ άλλο νά βλέπω τόν εαυτό μου νά λειτουργή στά πάθη του όπως o σκλάβος… Καί νά η ευκαιρία, η Μ. Σαρακοστή!
Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η ελευθερώτρια τής ψυχής μας, τό προσκλητήριο τού συναγερμού πού θά ξυπνήση τίς αισθήσεις μας από τήν πλανεμένη τους αντιληπτικότητα. Θά ξεσηκώση κάθε πνευματική μας λειτουργία ενεργοποιώντας την γιά τήν συναίσθησι τής αλήθειας. «Γνώσεσθε τήν αλήθεια καί η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Πρόκειται γιά τήν καλύτερη πνευματική αφύπνισι πού μάς προσφέρει η μητέρα Εκκλησία κάθε χρόνο γιά νά μή χανόμαστε τρικλίζοντας σάν μεθυσμένοι από τή χρήσι καταναλωτικών αγαθών στά σοκάκια τής καθημερινότητας. Αλλοίμονο σ” εκείνον πού παραμένει κοιμώμενος καί βολευόμενος στήν απάτη μιάς εικονικής σωτηρίας, πού θά έλθη από μόνη της.
Η σωτηρία τής ψυχής πού συνδέεται μέ τήν αιωνιότητα είναι θέμα πίστεως. Η πλάνη καί η απάτη προσπαθούν νά παρασύρουν τόν άνθρωπο από τήν oρθή πίστι. Η σωστή πίστι είναι θέμα αλήθειας, oλόκληρης τής Αλήθειας. Καί η αλήθεια κατακτιέται μέ τήν προσωπική επανάστασι πού κάνουμε προκειμένου νά ελευθερωθούμε από τίς μεταπτωτικές αδυναμίες καί τά πάθη μας, ώστε νά μήν κρίνουμε μέ πλανεμένες αντιλήψεις, αλλά μέ νούν Χριστού. Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ό,τι καλύτερο γιά νά συναισθανθούμε τήν πραγματικότητα τής αμαρτωλότητός μας καί νά ζητήσουμε τήν βοήθεια τού Θεού, πού περιμένει μέ λαχτάρα από τήν πολλή του αγάπη, νά τόν καλέσουμε προσωπικά. Γιατί τόν καθένα μας τόν έπλασε ελεύθερο. Η ελευθερία τελικά πού μάς έχει χαρίσει είναι σημείο αντιλεγόμενο στή ζωή μας. Γιατί από αυτό θά κριθούμε. Από τήν καλή ή κακή διαχείρησι τής ελευθερίας. Εμαστε ελεύθεροι νά αμαρτάνουμε ή νά μήν αμαρτάνουμε. Εμείς διαλέγουμε. Εμαστε ελεύθεροι νά εμαστε κοντά ή μακρυά από τόν Χριστό. Εμείς αποφασίζουμε. Εμείς τελικά αυτοκρινόμαστε γιά τήν πίστι μας, γιά τήν αιωνιότητά μας, γιά τήν αλήθεια ή τήν πλάνη πού διαλέξαμε στή ζωή μας, γιά τήν προθυμία μας εφέτος τήν Μεγάλη Σαρακοστή νά επαναστατήσουμε ή νά αδιαφορήσουμε στά πάθη μας, γιά τήν κάθε πνευματική ή άλλη επιλογή μας…
Άς τά σκεφθούμε αυτά μπροστά στόν Τίμιο Σταυρό τού Σωτήρος μας, πού προβάλλει αυτή τή Σαρακοστή η αγία μας Εκκλησία γιά σωματική καί ψυχολογική ενίσχυσι προκειμένου νά συνεχίσουμε τήν προπόνησι στά αθλήματα τής νηστείας τών τροφών καί τών παθών, τής ελεημοσύνης, τής αγάπης στόν αδελφό. Άς τά σκεφθούμε όλα αυτά μπροστά στόν Τίμιο Σταυρό γιά νά πάρουμε δύναμι, νά μήν πλανηθούμε, νά βαδίζουμε μέ τήν αλήθεια.
Χρειάζεται νά γνωρίζουμε ότι κάθε oρθή πνευματική μας επιλογή είναι καί ένας σταυρός πού θά σηκώσουμε παρέα μέ τόν Χριστό. Καί επειδή ποθούμε νά εμαστε γνήσιοι μαθητές Του γινόμαστε καί, τό κατά δύναμι, μιμητές Του, γνωρίζοντας ότι είναι σταυρωμένη η πορεία τού χριστιανού.
Εάν δέν σκεπτόμαστε γιά τό πώς θά oργανώσουμε, εν Χριστώ, τίς τεχνικές τών πνευματικών μας μαχών, ώστε νά μήν πέσουμε εύκολα στά δίχτυα τής πλάνης, καί εάν επιμένουμε νά αντιμετωπίσουμε επιπόλαια τήν υπόθεσι τής σωτηρίας μας, τότε άς μήν παραπονούμεθα γιά τά συντρίμμια πού σιγά σιγά συσσωρεύονται καί γεμίζουν ασφυκτικά τό χώρο μέσα στήν ψυχή μας, καί άς μήν γκρινιάζουμε αγανακτισμένοι από τά παράπονα καί τίς πικρίες τών προσωπικών μας επιλογών. Ο καθένας μας ευθύνεται γιά τήν oρθή ή πλανεμένη αντιμετώπισι τών δοκιμασιών τού σταυρού του. Μήν περιμένουμε ψυχική ισορροπία, ανάπαυσι, γαλήνη εάν δέν σταυρωθούμε προηγουμένως. Καί o Θεός τό επιτρέπει αυτό γιά νά μή χάσουμε τήν πραγματική ασθησι τής αναπαύσεως, τήν oποία νοιώθουμε μόνο μετά τό πέρας τής καταιγίδας.
Άς σκεφθούμε πώς θά Τού πούμε εν εκείν τή ημέρα, ενώπιος ενωπίω, ότι σέ ποθήσαμε, σέ αγαπήσαμε καί αφού ελεύθερα αποφασίσαμε νά σέ ακολουθήσουμε τηρήσαμε τήν εντολή σου, καί σηκώσαμε προσεκτικά καί υπομονετικά στήν πλάτη τόν σταυρό πού μάς χάρισες καί σέ ακολουθήσαμε απαρνούμενοι τίς πλάνες τού χάρτινου αυτού κόσμου; Πώς αλήθεια θά δικαιολογηθούμε γιά τό χρόνο πού αφιερώσαμε στήν πείσμονα, πλανεμένη τακτική μας νά κατευθύνουμε ανεύθυνα τό πλοίο τής ζωής μας σέ αντίθετο λιμάνι;
Μέ ελευθερία, λοιπόν, αποφασίζουμε νά επανασταστήσουμε, καί απαρνούμενοι τόν καλοπερασάκια εαυτό μας νά Τόν ακολουθήσουμε… Γνωρίζοντας ότι γιά νά Τόν συναντήσουμε θά μιμηθούμε κι εμείς τή ζωή Του, ανεβαίνοντας κι εμείς, όχι από άλλα, αλλά από εκείνα τά ματωμένα μονοπάτια πού βγάζουν στόν Γολγοθά. Γιά εκεί βαδίζουμε καρτερικά μέ τόν σταυρό, στήν πλάτη. Γιατί πιστεύουμε καί ελπίζουμε ότι δέν είναι δυνατόν νά περιμένουμε προσωπική ανάστασι εάν δέν προηγηθή η προσωπική μας σταύρωσι. Καλό σταύρωμα λοιπόν νά έχουμε καί καλή Ανάστασι.
