Η πανήγυρις του Αγίου Νικάνορος στην Αγκαθιά Ημαθίας

Την Τετάρτη 8 Αυγούστου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αγκαθιάς στα πλαίσια της πανηγύρεως του Αγίου Νικάνορος.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία:

«Νίκης εἴληφας ἄφθαρτον στέ­φος, πάτερ ὅσιε, παρά τοῦ Κτίστου, τῶν σῶν ἀγώνων ἀντάξιον ἔπα­θλον».

Ὡς νικητή, πού ἔλαβε τό ἄφθαρ­το στεφάνι τῆς νίκης ἀπό τόν Θεό καί τό ἔπαθλο τῶν ἀγώνων του περιγράφει ὁ ἱερός ὑμνογράφος στό ἀπολυτίκιό του τόν ὅσιο Νι­κά­νορα τόν θαυματουργό, τόν ὁποῖο τιμοῦμε μεθέορτα σήμερα.

Σέ ποιούς ὅμως ἀγῶνες ἀναφέ­ρεται καί σέ ποιό στεφάνι καί ἔπα­θλο;

Ἀναφέρεται βεβαίως στούς πνευ­ματικούς ἀγῶνες, στούς ἀγῶνες γιά τούς ὁποίους κάνει λόγο καί ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦ­λος, λέγοντας ὅτι ὁ ἀγώνας πού καλούμεθα νά διεξαγάγουμε δέν εἶναι «πρός αἷμα καί σάρκα», δέν εἶναι δηλαδή πρός ἀνθρώπους, ἀλλά εἶναι «πρός τόν κοσμο­κρά­το­ρα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τού­του, πρός τά πνευματικά τῆς πο­νηρίας»· εἶναι πρός τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ κυρίαρχος τοῦ σκό­τους, τῆς κακίας καί τῆς πονηρίας, καί ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ νά μετα­βά­λει καί ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους σέ ὑποχείριά του, παρασύροντάς μας μέ τίς ἀδυναμίες μας, μέ τά ἐλατ­τώ­ματά μας καί μέ τά πάθη μας μα­κριά ἀπό τόν Θεό καί τήν ὑπα­κοή τοῦ θελήματός του, ὥστε νά στερηθοῦμε καί ἐμεῖς αὐτό πού στερήθηκε καί ὁ ἴδιος, ὅταν ἐπα­ναστάτησε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί ἐκδιώχθηκε ἀπό κοντά του καί με­τετράπη ἀπό ἄγγελο φωτός, σέ ἄγ­γελο τοῦ σκότους, σέ διάβολο, γιά ἀντιμάχεται τόν Θεό καί ὅσους θέ­λουν νά ἀκολουθοῦν τόν δρόμο του.

Γι᾽ αὐτό καί ὅσοι θέλουμε νά ἀκο­λουθοῦμε τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ, δέν μποροῦμε νά τόν ἀκολουθήσουμε ἁπλά καί εὔκολα. Χρειάζεται νά προσπαθήσουμε γι᾽ αὐτό. Χρειάζε­ται νά ἀγωνισθοῦμε γιά νά ξεπε­ρά­σουμε τά ἐμπόδια καί νά ἀπο­φύγουμε τίς παγίδες πού βάζει ὁ διάβολος στόν δρόμο μας. Χρειά­ζε­ται νά πολεμήσουμε γιά νά τόν νικήσουμε καί νά τόν κατατροπώ­σουμε, πάντοτε βεβαίως μέ τή χά­ρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μήν μᾶς νικήσει ὁ διάβολος καί νά μήν μᾶς παρασύρει μακριά ἀπό τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νά μπ­ο­ρέσουμε καί ἐμεῖς, ὅπως οἱ ἀθλη­τές στόν στίβο τῶν ἐγκο­σμίων ἀθλημάτων, νά τρέξουμε μέχρι τό τέλος καί νά ὁλοκληρώσουμε τόν δρό­μο μας χωρίς νά ἐγκαταλεί­ψου­με τήν προσπάθεια. Χρειά­ζε­ται νά προσπαθοῦμε καί νά ἐπιμέ­νουμε· καί ἔστω καί ἄν σκοντά­φτουμε καί πέφτουμε, νά σηκω­νό­μαστε καί νά συνεχίζουμε τήν πο­ρεία μας.

Διότι τό βασικό εἶναι, ἀδελφοί μου, νά φθάσουμε στό τέλος. Ὄχι σέ ὅποιο τέλος, γιατί ὅλοι κάποια στιγμή θά φθάσουμε σέ αὐτό, ἀλ­λά στό τέλος στό ὁποῖο θά εἴ­μαστε κοντά στόν Χριστό, θά εἴμα­στε μέσα στήν προσπάθεια νά ζή­σουμε τήν ἐν Χριστῷ ζωή μέ τά μέ­σα πού θέτει στή διάθεσή μας ἡ Ἐκκλησία μας. Νά φθάσουμε νικητές στό τέ­λος τῆς διαδρομῆς, ὅπως ἔφθασε καί ὁ τιμώμενος ὅσιος Νικάνωρ καί ὁ ἅγιος Αἰμιλιανός καί ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν τό ἄφθαρτο στέφος τῆς νίκης καί τό ἔπαθλο τῶν ἀγώ­νων τους.

Θά μποροῦσε καί ὁ ὅσιος Νικά­νωρ νά ζήσει μία εὔκολη καί ἄνε­τη ζωή, καθώς ἦταν γόνος μιᾶς πλούσιας καί ἀριστοκρατικῆς οἰ­κο­­γε­νείας τῆς Θεσσαλονίκης. Ἀλλά ἐκεῖνος προτίμησε νά ἐγκα­ταλείψει τόν κόσμο καί νά γίνει μοναχός.

Ἀναζητώντας μεγαλύτερη ἡσυ­χία, γιά νά ἀφοσιωθεῖ περισσότερο τούς πνευματικούς ἀγῶνες, ἄκου­σε μία ἡμέρα μία φωνή νά τοῦ λέγει νά πάει στό ὄρος Καλλίστρα­το καί ἐκεῖ νά ἱδρύσει ἕνα μο­να­στήρι. Ἀνταποκρινόμενος στή φω­νή ὁ ἅγιος Νικάνωρ ἐγκατέλειψε τή Θεσσαλονίκη καί πῆρε τόν δρόμο πρός τό ὄρος Καλλίστρατο. Στή διαδρομή πέρασε ἀπό τήν Ἠμαθία καί παρέμεινε γιά ἕνα διάστημα ἀσκητεύοντας στή Σκή­τη τῆς Βεροίας, ὅπου συνάντησε καί τόν ὅσιο Διονύσιο, πού ἦταν τότε ἡγούμενος καί μετέπειτα ἔγινε κτίτορας τῆς μονῆς στόν Ὄλυμπο. Στή συνέχεια πῆρε τόν δρόμο πα­ράλληλα πρός τόν ροῦ τοῦ Ἀλιάκ­μονα, μέχρι πού ἔφθασε στό σημεῖο ὅπου ἵδρυσε μετά ἀπό θεία ὑπόδειξη μονή πρός τιμήν τῆς Μεταμορφώ­σεως τοῦ Σωτῆρος.

Ἐκεῖ ἐπιδόθηκε στά μοναστικά του παλαίσματα, στήν προσευχή, στή νηστεία, στήν ἀγρυπνία, στήν ἐγκράτεια, στόν ἀγώνα κατά τοῦ νοητοῦ ἀντι­πά­λου του, τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος δυσαρεστεῖτο, γιατί πολλοί ἦταν ἐκεῖνοι πού εὕρισκαν κοντά στόν ὅσιο Νικάνορα τήν καθοδήγηση πού ζητοῦσαν γιά νά φθάσουν στή σωτηρία.

Ὁ ἴδιος ὁ ὅσιος ἔφθασε σέ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς καί ἁγιότητος καί ἀξιώθηκε μάλιστα νά λάβει ἀπό τόν Θεό τήν πληροφορία γιά τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία θά ἀναχω­ροῦσε ἀπό τόν παρόντα κόσμο, μιά πληροφορία ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε καί τήν προαναγγελία τοῦ στέ­φους τῆς νίκης, τό ὁποῖο ἐπρό­κειτο νά λάβει ἀπό τόν Θεό, καί στό ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ ἀπό­στο­λος Παῦλος γράφοντας στόν μα­θητή του Τιμόθεο: «τόν δρόμον τε­τέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα, λοι­πόν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιο­σύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ … οὐ μόνον ἐμοί ἀλλά καί πᾶσι τοῖς ἠγα­πηκόσι τήν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ».

Αὐτόν τόν στέφανο ἔλαβε, ἀδελ­φοί μου, ὁ ὅσιος Νικάνωρ, ὡς βραβεῖο καί ἔπαθλο τῆς ἀσκήσεως καί τῶν ἀγώνων καί τῶν κόπων του, καί γι᾽ αὐτό τόν τιμοῦμε καί ἐμεῖς σήμε­ρα, ἱκετεύοντάς τον νά πρεσβεύει καί ὑπέρ ἡμῶν, ὥστε νά ζήσουμε καί ἐμεῖς σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί μέ τή χάρη του νά ἀξιωθοῦμε τοῦ οὐρανίου στεφά­νου, τόν ὁποῖο χαρίζει ὁ Θεός σέ ὅσους τόν ἀγαποῦν, ἀλλά καί τῆς αἰ­ωνίου ζωῆς.