«Τοῦ δέ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν»

«Τοῦ δέ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν».

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καί προσφιλῆ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀσύληπτο μυστήριο τελεσιουργεῖται σήμερα. Ὁ Θεός ὁ ἄναρχος, ὁ ἀχώ­ρητος, ὁ ἀτελεύτητος, γεννᾶται, ἀρχήν λαμβάνει καί εἰσέρχεται στή ζωή τοῦ κόσμου, γιά νά ἀνοίξει τόν δρόμο μιᾶς νέας ζωῆς.

Ὅλα ἔγιναν πολύ ἁπλᾶ καί ὑπέρ τό δέον ἀνθρώπινα. Εἰς τήν ταπείνωση καί τήν ἁπλότητα ἔγκειται τό μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός «κλίνας τούς οὐρανούς» κατέβη. Ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη. Ἔγινε ὅμοιος μέ ἐμᾶς γιά νά μᾶς θεοποιήσει. Ἄς δοῦμε ὅμως ὁ Ἰησοῦς τί νοηματοδοτεῖ γιά ἐμᾶς καί τόν κόσμο.

Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὕπαρξη μέ σάρκα «γενόμενος ἐκ γυναικός, γενόμενος ὑπό νόμον» (Γαλ. 4, 4) καί ἐμφανίσθηκε στόν κόσμο σέ μιά καθορισμένη χρονική στιγμή «ἡγεμονεύοντος τῆς Συρίας Κυρηνίου» (Λουκ. 2, 2) στούς κόλπους μιᾶς οἰκογένειας ἐξ οἴκου Δαβίδ, πού ἦταν ἐγκατεστημένη «εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας ἧ ὄνομα Ναζαρέτ» (Λουκ. 1, 26). Τό ὄνομα, πού ἔλαβε ἦταν πολύ συνηθισμένο στό Ἰσραήλ. Ὁ Θεός ὅμως γίνεται στό πρόσωπο τοῦ παιδιοῦ αὐτοῦ «Ἐμμανουήλ» δηλαδή «ὁ Θεός μεθ᾿ ἡμῶν» (Ματθ. 1, 23) καί ἐκπληρώνει στό πρόσωπό Του τήν ἐπαγγελία, πού ἔδωσε στόν πρῶτο Ἰησοῦ, στόν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, νά εἶναι μαζί του καί νά ἀποκαλυφθεῖ ὡς Σωτήρας (Δτ. 31, 7).

Αὐτό μηνύει διά τοῦ Ἀγγέλου στόν ταραγμένο Ἰωσήφ, ὅταν ἤθελε νά ἐγκαταλείψει τήν Μαριάμ, ἐπειδή εἶχε διαπιστώσει, ὅτι ἦτο ἔγκυος: «τέξεται δέ υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν·αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ. 1, 21).

Ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτει στόν κόσμο, ὅτι ὁ Ἰησοῦς αὐτός θά ἦταν ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Μετά τήν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἄτοπο νά ἀναρωτιέται κανείς πότε θά ἔρθει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι δέν εἶναι πιά ἁπλῶς κάτι, πού πρόκειται νά ἔλθει στό μέλλον. Εἶναι στό τώρα, προσιτή σέ ὅλους. Ἀρκεῖ νά στρέψει κανείς τό βλέμμα του στόν Ἰησοῦ. Ὁ Ἰησοῦς δέν εἶναι ἕνας συνηθισμένος ραβίνος, πού ἑρμηνεύει τίς Γραφές. Εἶναι ὁ διδάσκαλος, πού διδάσκει μέ αὐθεντία.

Δέν εἶναι προφήτης, πού ἀναγγέλει τά λόγια τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τά διακηρύττει καί τά διαβεβαιώνει. Ὅποιος ἀκούει τόν Ἰησοῦ, ἀκούει τόν ἴδιο τόν Θεό.

Πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι «ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 4, 15). Εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι τό Σῶμα Του. Ἡ κυριότητά του ἁπλώνεται σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο τοῦ ὁποίου διέτρεξε τίς τρεῖς διαστάσεις: «γῆ, ἅδη καί οὐρανό». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Φιλιππισίους ἐπιστολή του, ὡς ἑξῆς περιγράφει τό μεγαλεῖο τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός Του: «καί ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται, ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (2, 10).

Ὁ Ἰησοῦς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁμολογεῖται ἀπό τήν ἐξ οὐρανοῦ φωνήν τοῦ Θεοῦ Πατρός κατά τήν βάπτιση στόν Ἰορδάνη: «Σύ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοί ηὐδόκησα» (Μαρκ. 1, 11).

Ἀπό τήν ἐκ τῆς νεφέλης φωνήν τοῦ Πατρός κατά τήν Μεταμόρφωση: «καί ἦλθε φωνή ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγα­πη­τός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Μαρκ. 9, 7).

Ἀκόμη καί οἱ δαίμονες στή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν ὁμολογοῦν: «τί ἐμοί καί σοί, Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου;»(Μαρκ. 5, 7). Καί ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ὁ εἰδωλολάτρης ἑκατόνταρχος διακηρύττει: «Ἀληθῶς οὗτος ὁ ἄνθρωπος Υἱός Θεοῦ ἦν» (Μαρκ. 15, 39).

Ποιός γεννᾶται σήμερα; Ποιό εἶναι αὐτό τό βρέφος τό ἐν σπηλαίῳ σπαργανούμενον; Εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού φανερώθηκε μέ τή θνητή σάρκα τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, ὁ τέλειος Θεός καί τέ­λειος ἄνθρωπος.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος, ὡς ἑξῆς ἑρμηνεύει τό ὄνομα Ἰησοῦς: «Ἰησοῦς ἐστί κατά μέν Ἑβραίους σωτήρ, κατά δέ τήν Ἑλλάδα γλῶσσαν, ὁ ἰώ­μενος».

Εἶναι ὁ Ἐλεήμων Σωτήρας, ὁ ὁποῖος ἀπεστάλη εἰς τόν κόσμο, γιά νά θε­­ραπεύσει καί σώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβό­λου, ὅ­πως ὁ Ἀπ. Πέτρος διακηρύττει: «ἔχρισεν αὐτόν ὁ Θεός Πνεύματι Ἁγίῳ καί δυνάμει, ὅς διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυ­να­­στευο­μένους ὑπό τοῦ διαβόλου, ὅτι ὁ Θεός ἦν μετ᾿ αὐτοῦ»(Πραξ. 10, 38).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννᾶται σήμερα. Ὁ Θεός ἦλθε καί «ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν».

«Λοιπόν ἐσεῖς οἱ ἐν τῇ γῇ ἄνθρωποι ὑψωθῆτε ἀπό τά γήϊνα, φρο­νοῦντες τά ὑψηλά καί μετεωριζόμενοι μέ τά πτερά τῆς πράξεως καί τῆς θεωρίας· διά τοῦτο γάρ κατέβει ὁ Θεός εἰς τήν γῆν, ἵνα οἱ ἐν τῇ γῇ ἀνα­βῶ­σιν εἰς τούς οὐρανούς» (Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου εἰς τό Ἑορτο­δρό­μιον τόμος Α΄, σ. 151).

Ἀπό σήμερα ὁ Θεός εἶναι ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. Ὁ ἴδιος μετά τήν ἀνάστασή Του μᾶς ὑποσχέθηκε: «Ἰδού ἐγώ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28, 18).

Πόσο ὀλιγόπιστοι εἴμαστε, ὅταν νομίζουμε, ὅτι στίς θλίψεις καί τά βάσανά μας ὁ Θεός εἶναι μακριά μας στούς οὐρανούς καί δέν φθάνει ὡς ἐκεῖ ἡ φωνή μας. Πόσο ἀνόητοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού νομίζουν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀπών ἀπό τήν σύγχρονη κοινωνία καί συνεπῶς ἠμποροῦν ἀκίνδυνα νά βυσσοδομοῦν κατά τῆς πίστεως καί τῶν ἀνθρώπων. Ὀ Ἰησοῦς εἶναι ἐδῶ καί ἠμπορεῖ σέ ἕνα λεπτό νά ἀναστρέψει βουλάς Ἐθνῶν.

Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἡ μεγάλη παρηγοριά γιά τόν σημερινό ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ μεγάλη ἐλπίδα γιά τόν σύγχρονο κόσμο.

Ἐφ᾿ ὅσον συνεχῶς γεννᾶται καί ὑπάρχει μέσα στήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τό σῶμα Του, συνεχῶς ἀναγεννᾶ καί ζωοποιεῖ τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο, πού δέχεται καί συνυπάρχει μέ Αὐτόν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ ἐγκόσμιες καταστάσεις ἐναλλάσσονται. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως «χθές καί σήμερον ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας».

Μέ τήν ἐλπίδα μας εἰς τόν τεχθέντα Θεάνθρωπο, μέ τήν πίστη στήν ἀγάπη του γιά τόν κάθε ἄνθρωπο καί μέ τήν προσδοκία ἑνός νέου κόσμου, σᾶς εὔχομαι πατρικῶς ἔτη πολλά γιά τήν σημερινή μεγάλη ἡμέρα, μεστά χάριτος Θεοῦ καί εὐλογίας.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ