Τήν Γ΄ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν, 6ην /19ην Μαρτίου 2017, Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῆς προσκυνήσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ , ὡς γεγονός θεσπισθέν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα διά τοῦ τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐλυτρώθημεν, ἐσώθημεν καί ἐθεώθημεν ἐνισχύωνται οἱ πιστοί εἰς τόν ἀγῶνα αὐτῶν τῆς νηστείας διά τήν ὑποδοχήν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, τήν συμμετοχήν δηλονότι εἰς τόν Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου.
Ἡ ἑορτή αὕτη ἑωρτάσθη συμφώνως τῇ τυπικῇ καί καθεστωτικῇ αὐτοῦ τάξει.
Α’ Ἀφ’ ἑσπέρας.
Ἡ τελετή αὕτη ἤρχισε διά τῆς ἀναγνώσεως τῆς Θ΄ Ὥρας εἰς τόν μοναστηριακόνν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου τήν 1. 45´ μ.μ. ὥραν τοῦ Σαββάτου. Ἠκολούθησε τήν 2.00´μ.μ. ὥραν ἡ Κάθοδος, τῶν κωδώνων κρουομένων, εἰς τόν πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως. Ἅμα τῇ ἀφίξει ἔλαβε χώραν ἡ ὑποδοχή καί ἡ προσκύνησις εἰς τήν Ἁγίαν Ἀποκαθήλωσιν καί τόν Πανάγιον Τάφον ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου τῶν Ἀρχιερέων καί τῶν Ἱερομονάχων.
Τοῦ Μακαριωτάτου ἐνδυθέντος μανδύαν καί εἰσελθόντος εἰς τό Καθολικόν καί εὐλογήσαντος, ἐγένετο ἡ κροῦσις τῶν σημάντρων, ἡ προσκύνησις τῶν Ἀρχιερέων καί τῶν Συνοδικῶν εἰς τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν καί τό θυμίαμα ὑπό τῶν διακόνων εἰς τά Προσκυνήματα.
Εὐθύς ἀμέσως ἤρχισεν ὁ Ἑσπερινός μετ’ Ἀνοιξανταρίων, Μεγάλης Εἰσόδου καί Ἀρτοκλασίας, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀριστοβούλου δεξιά καί τοῦ κ. Ἀλβανοῦ ἀριστερά καί μετέχοντος πολλοῦ λαοῦ ἐν κατανύξει καί εὐλαβείᾳ.
Τοῦ Ἑσπερινοῦ λήξαντος, ἡ Πατριαρχική Συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα.
Β ‘ Ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς.
Τήν 7.00´ π.μ. ὥραν τῆς Κυριακῆς, ἡ Πατριαρχική Συνοδεία ἐξεκίνησεν ἀπό τοῦ Πατριαρχείου καί φθάσασα εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, εἰσῆλθε διά προσκυνήσεως εἰς τήν ἁγίαν Ἀποκαθήλωσιν καί τόν Πανάγιον Τάφον. Μεθ’ ὅ ηὐλόγησεν ὁ Μακαριώτατος εἰς τό Καθολικόν, ἐκρούσθησαν τά σήμαντρα καί «ἔλαβον καιρόν» οἱ Ἱερεῖς παρά τοῦ Μακαριωτάτου, ὅτε καί ὁ Μακαριώτατος «ἔλαβε καιρόν» καί εἰσελθών εἰς τό Ἱερόν, ἠσπάσθη τόν ἀδελφικόν ἀσπασμόν μετά τῶν Ἀρχιερέων.
Τούτων τελειωθέντων, ἤρχισεν ἡ θ. Λειτουργία εἰς τόν Πανάγιον Τάφον, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου καί συλλειτουργούντων Αὐτῶ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιερέων Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Γεράσων κ. Θεοφάνους, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, Λύδδης κ. Δημητρίου, Ἀνθηδῶνος κ. Νεκταρίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, καί τοῦ ἐπισκόπου Ἰννοκεντίου παρεπιδημοῦντος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Χρήστου Σοφιανοπούλου, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀριστοβούλου δεξιά ἐπί τοῦ ἐξώστου καί τοῦ κ. Ἀλβανοῦ ἀριστερά ἐπί τοῦ ἐξώστου καί συμπροσευχομένου πολλοῦ λαοῦ ἐξ Ἑλλάδος, Ρωσίας, Ρουμανίας καί Κύπρου.
Τῆς θείας Λειτουργίας ληξάσης, ἤρχισεν ἡ λιτανεία τρίς πέριξ τοῦ Παναγίου Τάφου καί ἀνά τά Προσκυνήματα τῇ περιφορᾷ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μετά τοῦ Τιμίου Ξύλου καί ἐν ψαλμῳδία τοῦ «Σῶσον Κύριε τόν λαόν Σου…» καί «Τόν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα».
Τῆς λιτανεία ληξάσης, ἡ Πατριαρχική Συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα, ἔνθα ὁ Μακαριώτατος ἀπηύθυνε τήν κάτωθι προσφώνησιν ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:
«Ἐν παραδείσῳ μέν τό πρίν, ξύλῳ ἐγύμνωσεν ἐπί τῇ γεύσει ὁ ἐχθρός, εἰσφέρων νέκρωσιν. Τοῦ Σταυροῦ δέ τό ξύλον, τῆς ζωῆς τό ἔνδυμα, ἀνθρώπους φέρον ἐπάγη ἐπί τῆς γῆς καί ὁ κόσμος ὅλος ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς. Ὅν ὀρῶντες προσκυνούμενον Θεῷ ἐν πίστει λαοί, συμφώνως ἀνακράξωμεν. Πλήρης δόξης ὁ οἶκος αὐτοῦ».
Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἐλλάδος κύριε Χρῆστο Σοφιανόπουλε,
Σήμερον ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καί σύν Αὐτῇ ὁ κόσμος ὅλος ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς, διότι τό σημεῖον τοῦ ζωηφόρου Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὤφθη προσκυνούμενον.
Σήμερον λέγει ὁ Μελῳδός, «Παράδεισος ἄλλος ἐγνώσθη ἡ Ἐκκλησία ὡς πρίν, ξύλον ἔχουσα ζωηφόρον τόν Σταυρόν σου Κύριε, ἐξ οὗ διά προσφαύσεως, ἀθανασίας μετέχομεν».
Τήν σημασίαν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τό σωτηριῶδες μυστήριον τῆς θείας οἰκονομίας διατυπώνει ἐναργέστατα ὁ πρῴην κατήγορος τοῦ Σταυροῦ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος λέγων: «Ἐγώ δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται κἀγώ τῷ κόσμῳ», (Γαλ. 6,14).
Ἑρμνηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει: «Καί τί ἐστι τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ, ὅτι ὁ Χριστός δι’ ἐμέ δούλου μορφήν ἀνέλαβε καί ἔπαθεν ἅπερ ἔπαθε, δι’ εμέ τόν δοῦλον τόν ἐχθρόν τόν ἀγνώμονα, ἀλλ’ οὕτω μέ ἠγάπησεν, ὡς καί ἑαυτόν ἐκδοῦναι».
Μέ ἄλλα λόγια τό σταυρικόν πάθος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἰσήγαγεν εἰς τόν κόσμον τήν ἄπειρον τοῦ Θεοῦ ἀγάπην, τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί συνδιαλλαγήν, ἀλλά καί τήν κρίσιν, κατά τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου: «Αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις ὅτι τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον, καί ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς. ( Ἰωάν. 3,19) . Τό φῶς δέ ὅ ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον δέν εἶναι ἀπό τόν λόγον τοῦ Σταυροῦ, περί οὗ ὁ θεῖος Παῦλος λέγει: «Ὁ λόγος γάρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μέν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δέ σωζομένους ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστί», ( Α’ Κορ. 1, 18).
Αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς δυνάμεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐγενόμεθα καί ἡμεῖς κοινωνοί ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, διά τῆς προσκυνήσεως τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἐν αὐτῷ τούτῳ τῷ τόπῳ τοῦ σταυρωθέντος καί ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ.
Τό ἔνδυμα τῆς δυνάμεως τοῦ ζωηφόρου Σταυροῦ ἐνδυσάμενοι πνευματικῶς σήμερον καλούμεθα νά συνεχίσωμεν τόν καλόν τῆς ἐγκρατείας ἀγῶνα.
Μετά δέ τοῦ ὑμνωδοῦ εἴπωμεν,: «Τί σοι προσάξωμεν Χριστέ; ὅτι τόν Τίμιον Σταυρόν δέδωκας ἡμῖν προσκύνῆσαι, ἐν ᾧ τό πανάγιον κατεκενώθη αἷμά Σου, ᾧ καί ἡ σάρξ Σου ἥλοις ἐπάγη, ὅν ἀσπαζόμενοι νῦν, εὐχαριστοῦμεν σοι». Ἀμήν. Ἔτη πολλά καί καλόν Πάσχα».
Ὅλες οἱ ὡς ἄνω Ἱερές Ἀκολουθίες μεταδόθηκαν ζωντανᾶ ἀπό τόν ραδιοφωνικό σταθμό τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
