Την Παρασκευή 10 Ιουλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα, ευχαριστώντας τον Θεό και τους τοπικούς Αγίους επί τη συμπληρώσει 26 ετών από την ημέρα της Ενθρονίσεως του (10 Ιουλίου 1994) στην Αποστολική Μητρόπολη της Βεροίας.
Παράλληλα στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις πρεσβύτερον χειροτονία του διακόνου π. Ιακώβου Παπαδάμου, αγάμου κληρικού.
Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμα του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ἀσπάσασθε Πρίσκαν καί Ἀκύλαν τούς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, οἵτινες ὑπέρ τῆς ψυχῆς μου τῶν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν».
Ἕνα ξεχωριστό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε σήμερα ἀπό τόν ἐπίλογο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Ρωμαίους. Καί εἶναι ξεχωριστό, γιατί ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος ἀπαριθμεῖ ἐν εὐχαριστίᾳ καί εὐγνωμοσύνῃ ὅλους τούς συνεργάτες του καί τούς συνεκδήμους του, ἄνδρες καί γυναῖκες, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν δίπλα του στή διάρκεια τῶν ἀποστολικῶν περιοδειῶν του, στίς πόλεις ἀπό ὅπου πέρασε καί κήρυξε τό Εὐαγγέλιο τοῦ Θεοῦ. Εὐχαριστεῖ ὄχι μόνο αὐτούς πού τόν ἀκολούθησαν στή δύσκολη πορεία τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί ἐκείνους πού πίστευσαν στόν Χριστό καί συνέχισαν τό ἔργο του στίς πόλεις ἀπό τίς ὁποῖες πέρασε.
Γνωρίζει ὁ ἀπόστολος ὅτι ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι μέ ποικίλους τρόπους συνέβαλαν στό ἀποστολικό ἔργο του, τό ἔκαναν ἀπό ἀγάπη, τό ἔκαναν θυσιαστικά, τό ἔκαναν μέ αὐταπάρνηση, καί ὅπως γράφει ὁ ἴδιος γιά τό ζεῦγος τῶν σκηνοποιῶν πού γνώρισε στήν Κόρινθο, τόν Ἀκύλα καί τήν Πρίσκιλλα, αὐτοί «ὑπέρ τῆς ψυχῆς μου τῶν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν», γιά χάρη του, δηλαδή, ἦταν πρόθυμοι νά θυσιάσουν τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους. Δέν μᾶς ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος τί ἀκριβῶς ἔκαναν οἱ δύο ἅγιοι συνεργοί του, γιατί δέν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία. Αὐτό πού θέλει νά μᾶς δείξει εἶναι τό παράδειγμα τῆς ἀναστροφῆς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, τῶν συνεργῶν του ἐν Κυρίῳ, ὅπως συχνά τούς ὀνομάζει, καί τό ὁποῖο θά πρέπει νά μιμούμεθα καί ἐμεῖς. Διότι Ἐκκλησία εἴμεθα ὅλοι ὅσοι ἔχουμε βαπτισθεῖ στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὅσοι ἀξιωθήκαμε νά γίνουμε μέλη τοῦ Σώματός του, ὅσοι κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματός του, καί τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ἀφορᾶ ὅλους καί ὅλοι ἔχουμε χρέος νά συμμετέχουμε σέ αὐτό καί νά προσφέρουμε σέ αὐτό, εἴτε εἴμεθα κληρικοί εἴτε λαϊκοί, ὁ καθένας ἀσφαλῶς ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις καί τίς δυνατότητές του.
Φαντάζεται κανείς ὅτι σέ ἕνα ἀνθρώπινο σῶμα ἄν συμβεῖ κάτι σέ ἕνα μέλος δέν σπεύδουν τά ἄλλα νά τό βοηθήσουν; Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τό μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσφέρει μέ τό ἔργο της καί μέ τά ἱερά μυστήριά της τή σωτηρία, καί ἐμεῖς ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὀφείλουμε νά κάνουμε τό πᾶν, θυσιάζοντας καί τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας, γιά τήν πρόοδο καί τήν ἐνίσχυση τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι ὥστε νά βοηθοῦνται καί ἄλλοι ἄνθρωποι καί νά δοξάζεται ὁ Θεός.
Καί ἐάν αὐτό ἰσχύει γιά τά λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἰσχύει πολύ περισσότερο γιά ἐμᾶς τούς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε ἀφιερώσει τή ζωή μας στό ἔργο καί τή διακονία της καί ἔχουμε λάβει ἀπό τήν Ἐκκλησία τήν τιμή καί τή χάρη τῆς ἱερωσύνης.
Αὐτήν τή χάρη θά λάβεις καί σύ σέ λίγο διά τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου σου καί διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Παναγίου καί τελεταρχικοῦ Πνεύματος. Καί ἡ χάρη αὐτή εἶναι πολύ μεγαλύτερη ἀπό αὐτήν πού εἶχες μέχρι σήμερα ὡς διάκονος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπό σήμερα θά εἶσαι οἰκονόμος τῶν μυστηρίων της καί ποιμένας τῶν λογικῶν της προβάτων. Ἀντιλαμβάνεσαι καί σύ πόσο μεγαλύτερη εἶναι αὐτή ἡ τιμή ἀλλά καί πόσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ εὐθύνη τήν ὁποία σοῦ ἐμπιστεύεται ἡ Ἐκκλησία διά τοῦ Ἐπισκόπου σου. Διότι, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός στήν παραβολή τῶν ταλάντων, ὁ Κύριος ἀνέμενε ἀπό αὐτόν πού ἔλαβε τό ἕνα τάλαντο, ἄλλο ἕνα, ἀλλά ἀπό αὐτούς πού ἔλαβε τά δύο καί τά πέντε, πολλαπλάσια. Αὐτό σημαίνει ὅτι περιμένει καί ἀπό σένα πού σέ τιμᾶ σήμερα μέ τή χάρη τῆς ἱερωσύνης, μεγαλύτερη προσπάθεια, μεγαλύτερο ζῆλο, μεγαλύτερη προσφορά, μεγαλύτερη αὐταπάρνηση καί αὐτοθυσία, ὥστε νά φανεῖς κατά τό δυνατόν ἀντάξιος τῆς τιμῆς πού σοῦ κάνει ὁ Χριστός.
Μήν ἀντιμετωπίσεις ποτέ τή χάρη τῆς ἱερωσύνης ὡς μέσο γιά νά ἀπολαύσεις τήν τιμή καί τόν σεβασμό τῶν ἀνθρώπων ἤ ἄλλα ὀφέλη. Ἡ Ἐκκλησία μας δέν ὀφείλει σέ κανέναν τίποτε. Ἐμεῖς ὀφείλουμε, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος, νά θέτουμε καί τόν τράχηλον ἡμῶν γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ἔργου τό ὁποῖο μᾶς ἐμπιστεύθηκε.
Ἀγωνίζου, λοιπόν, νά ἀνταποκριθεῖς στήν οὐράνια αὐτή δωρεά καί τιμή πού λαμβάνεις σήμερα μέ τήν ἀπόλυτη ἀφοσίωσή σου στήν Ἐκκλησία, μέ τήν ὑπακοή σου στόν Θεό καί στόν Ἐπίσκοπό σου, μέ τήν ταπείνωσή σου, μέ τήν αὐταπάρνησή σου, μέ τήν προσεκτική ζωή καί ἀναστροφή σου, μέ τή συνέπειά σου, μέ τήν ἀγάπη σου, μέ τή διάθεσή σου νά ἁγιάζεις τόν ἑαυτό του, προφυλάσσοντάς τον ἀπό τούς πειρασμούς καί τίς κακίες τοῦ κόσμου.
Φέρεις τό ὄνομα τοῦ ἁγίου Ἰακώβου πρός τιμήν ἑνός ἀπό τούς νεωτέρους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, ἑνός κληρικοῦ πού διέθετε καθαρότητα βίου καί ἀγάπη ἀπεριόριστη στόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ὥστε ἀξιώθηκε οὐρανίων χαρισμάτων. Γι᾽ αὐτό καί εὔχομαι πατρικά ἡ ζωή του καί ἡ ἱερά μορφή του νά σέ καθοδηγοῦν στή νέα σου ἱερατική ζωή. Σέ αὐτήν θά σέ συνοδεύουν καί οἱ προσευχές ὅλων τῶν συμπροσευχομένων σήμερα πατέρων τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως, μαζί μέ τίς εὐχές τοῦ πνευματικοῦ σου πατρός, τοῦ προϊσταμένου τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ ναοῦ ἀλλά καί τίς δικές μου πατρικές εὐχές, οἱ προσευχές τῆς μητέρας σου, τῶν οἰκείων καί φίλων, ὥστε νά διακονήσεις στό γεώργιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ φυλάσσοντας τήν παρακαταθήκη τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας πού σέ λίγο θά λάβεις ἄσπιλη καί ἀμόλυντη ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, γιά νά ἀκούσεις καί σύ τό «εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».
