Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνμη το σου πατρός μν Μακαρου το Αγυπτου τοῦ ἀναχωρητοῦ.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος ἐγεννήθηκε περί τό 300 μ.Χ. σέ κάποιο χωριό τῆς Ἄνω Αἰγύπτου καί ἔζησε στά χρόνια τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (379-395 μ.Χ.). Σέ ἡλικία 30 χρόνων ἀποσύρθηκε στήν ἔρημο τῆς Νιτρίας καί στή Συρία, ὅπου παρέμεινε γιά ἑξῆντα ὁλό-κληρα χρόνια καί ἀπέκτησε μεγάλη φήμη γιά τόν ἀσκητικό του βίο καί τίς ἄλλες θαυμαστές ἀρετές του. Ἐπειδή παρά τό νεαρό τῆς ἡλικίας του προέκοπτε στίς ἀρετές ὀνομάσθηκε «παιδαριογέρων».

Στήν ἔρημο ἐγνώρισε τό Μέγα Ἀντώνιο τοῦ ὁποίου ἔγινε μα-θητής. Σέ ἡλικία 40 ἐτῶν ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος καί λόγῳ τῆς ἐνάρετης ζωῆς του ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό νά λάβει τό χάρισμα τῆς θεραπείας τῶν ἀσθενειῶν καί τῆς προφητείας. Λέγεται ὅτι συνεχῶς ἐπικοινωνοῦσε μέ τόν Θεό «καί μᾶλλον τῷ πλείονι χρόνῳ προσδια-τρίβειν Θεῷ ἤ τοῖς ὑπ’ οὐρανόν πράγμασιν»1.

Ὅσιος Μακριος Αγπτιος πρξε γννημα κα θρμμα τς ρμου. Γι ν εναι, λοιπν, περσπαστος κα ν βρσκεται σ συνεχ πικοινωνα μ τ Θε, σκαψε διος κα νοιξε μι πό-γεια στο, πο ρχιζε π τ κελλ του κα εχε μκος κατ περπου μτρα. Στν κρη τς στος διερυνε τ χρο κα διεμρ-φωσε να σπλαιο. Ετσι εχε τ δυναττητα, ταν προσρχονταν σ᾿ ατν πολλο νθρωποι κα τν νοχλοσαν, ν κατεβανει στ στο, χωρς ν τν παρνουν εδηση, κα μσῳ ατς ν πηγανει στ σπλαιο κα ν κρβεται, στε ν μν μπορε ν τν βρε κανέ-νας.

Ὁ Ὅσιος στήν ἀ­να­χώ­ρη­σή του ἀ­πό τόν κό­σμο, φαί­νεται, ὡ­σάν νά πε­ρι­φρο­νεῖ καί νά ἐ­γκα­τα­λεί­πει τήν κοι­νω­νί­α καί νά ἀ­πο­κό­πτεται ἀ­πό αὐ­τή. Ἡ πνευ­μα­τι­κή του αὐ­τή πρά­ξη ἑρ­μη­νεύ­ε­ται συ­νή­θως, καί ὡς ἐ­νέρ­γει­α πε­ρι­φρο­νη­τι­κή πρός τήν κοι­νω­νί­α, ἐ­νῶ στήν οὐ­σί­α εἶ­ναι μι­ά κί­νη­ση γι­ά τήν ἀ­να­κά­λυ­ψη ἤ τήν δη­μι­ουρ­γί­α μι­ᾶς σω­στῆς κοι­νω­νί­ας ἀν­θρώ­πων, ὅ­που ἡ ἀ­γά­πη καί ἡ δι­α­κο­νί­α εἶ­ναι ἀν­θρώ­πι­νες δυ­να­τό­τη­τες καί τά χα­ρί­σμα­τα τοῦ Πνεύ­μα­τος λει­τουρ­γοῦν κα­τά τρό­πο ἁ­πλό καί φυ­σι­κό καί τί­θε­νται στήν δι­α­θέ­ση ὅ­λης τῆς κοι­νό­τη­τος. Μέ­σα σ’ αὐ­τήν τήν κοι­νω­νί­α ὅ­λες οἱ ἐ­νέρ­γει­ες καί πρά­ξεις ὅ­λα τά ἔρ­γα κα­τα­ξι­ώ­νο­νται πνευ­μα­τι­κά καί κοι­νω­νι­κά. Τό κα­θέ­να ἀ­πό αὐ­τά τά πνευ­μα­τι­κά ἤ σω­μα­τι­κά ἔρ­γα εἶ­ναι οὐ­σι­α­στι­κά ἅ­γι­α δι­α­κο­νή­μα­τα μέ­σα στήν πο­λι­τεί­α τους καί ὅ­λα ἀ­να­φέ­ρο­νται μυ­στη­ρι­α­κά καί λει­τουρ­γι­κά στόν κοι­νό σκο­πό γι­ά τή δη­μι­ουρ­γί­α μι­ᾶς κοι­νω­νί­ας ἀ­γά­πης καί γι­ά τήν εἴ­σο­δο τῆς Βα­σι­λεί­ας τοῦ Θε­οῦ στόν κό­σμο. Τό μή­νυ­μα τό ὁ­ποῖ­ο, λοιπόν, μᾶς δίδει μέ αὐτή τή φυγή εἶναι μι­ά κοι­νή καί αἰ­ώ­νι­α πα­ρα­κα­τα­θή­κη τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας καί μι­ᾶς ἀ­λη­θι­νῆς κοι­νω­νί­ας ἀν­θρώ­πων, μέ­σα στόν ἱ­στο­ρι­κό χρό­νο, πού κά­θε ἔρ­γο, κά­θε λει­τουρ­γί­α, κα­θε ἀν­θρώ­πι­νη δυ­να­τό­τη­τα καί θεῖ­ο χά­ρι­σμα, εἶ­ναι γι­ά τήν ἱ­στο­ρι­κή προ­κο­πή τῆς κοι­νό­τη­τος καί γι­ά τήν πνευ­μα­τι­κή προ­κο­πή ὅ­λων. Στό πρόσωπο τοῦ Ὁσίου Μακαρίου ἔχουμε μι­ά εἰ­κό­να τῆς ἐκ­κ­λη­σι­ο­λο­γι­κῆς κοι­νω­νί­ας καί συ­νει­δή­σε­ως τῶν πι­στῶν πού προ­σκο­μί­ζουν στόν κό­σμο τά ση­μεῖ­α ἐ­λεύ­σε­ως στή γῆ τῆς Βα­σι­λεί­ας τοῦ Θε­οῦ.

Ἡ εἰ­κό­να αὐ­τή εἶ­ναι οὐ­σι­α­στι­κά ἡ εἰ­κό­να τῆς ψυ­χῆς τοῦ Ἁ­γί­ου Μακαρίου, ὁ ὁ­ποῖ­ος, ὡς γνή­σι­ος φο­ρέ­ας τοῦ Ὀρ­θο­δό­ξου Ἀ­να­το­λι­κοῦ Μο­να­χι­σμοῦ, καταφεύγει σέ αὐτή τή φαινομενικά ἀκραία ἀσκητική φυγή.

Κποτε πγε κα συνντησε τν γιο Μακριο νας αρετι-κς, πο εχε μσα του δαιμνιο κα σχυριζταν τι δν εναι δυνατν ν γνει νσταση νεκρν. Ο Ἅγιος ττε, προκειμνου ν τν πεσει, νστησε ναν νεκρ. Ελεγε δ τι πρχουν δο τγ-ματα δαιμνων. Ἀπ ατ, τ να πολεμ τος νθρπους, πα-ρασροντς τους σ πθη τερατδη κα κατονμαστα, ν τ λ-λο, τ ποο νομζεται κα «ρχικ», δημιουργε στς ψυχς τν νθρπων διφορες κακοδοξες κα πλνες. Ατος μλιστα, τος δαμονες το δετερου τγματος, τος ξεχωρζει Σατανς κα τος ποστλλει στος μγους κα στος αρεσιρχες.

᾿Επσης, κποτε νας μαθητς το Οσου κλεβε τ πργματα πτωχν νθρπων κα, παρ τς συμβουλς του δέν ἐδιρθωνε τ πθος του ατ. Μ τ προορατικ του λοιπν χρισμα Οσιος προεπε τι θ ξεσποσε ργ το Κυρου ναντον του. Κα πραγματικ, μαθητς του προσβλθηκε π μι φοβερ ρρώ-στια, τν λεφανταση. Τ δρμα το σματς του δηλαδ ἐξερά-θηκε κα ἐζρωσε.

Εἶναι πρός πνευματική μας ὠφέλεια νά ἀναφέρουμε καί ἕνα ἄλλο θαυμαστό γεγονός πού συνέβη μέ τόν Ὅσιο Μακάριο: κποτε, ἐκεῖ πού περπατοῦσε στήν ἔρημο βρῆκε ἕνα κρανίο. Ἦταν κποιου πο εχε διατελσει ερας τν εδλων. Μόλις ὁ Μακάριος ἐπλη-σίασε καί τό ἐρώτησε, κουσε ν το λγει τι μ τς προσευχς του νιωθαν κποια μικρ νακοφιση στν πνο τους ο ερισκμενοι στν κλαση, ταν ἐτχαινε κα προσευχταν πρ ατν.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος σέ προχωρημένη ἡλικία ἐξορίσθηκε σέ νη-σίδα τοῦ Νείλου ἀπό τόν Ἀρειανό Ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρείας Λού-κιο καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη σέ ἡλικία 90 ἐτῶν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρου το Ἀλεξανδρως.

Ο Ὅσιος Μακριος, Ἀλεξανδρες, ἐχρημτισε ερας τν λε-γμενων κελλων. Υπρξε πδειγμα γκρτειας κα πομονς, κα τσι ἐπροικσθηκε π τ Θε κα μ τ χρισμα τς θαυματουρ-γας. Τς ρετς του τς ἐθαμασε κα ατς Μγας ᾿Αντνιος κα επε: «᾿Ιδο, παναπαθηκε π σ τ Πνεμα τ Ἅγιο κα στ ξς θ εσαι κληρονμος τν γνων μου».

Κθε φορ πο ὁ Ὅσιος ἀντιλαμβανόταν τι κποιος πιτε-λοσε να σπουδαο σκητικ γνισμα, ποκινομενος π ναν γιο ζλο, τν ἐμιμεῖτο κα κανε κα ατς τ διο γνισμα. Ετσι, ταν κουσε τι ο Ταβεννησιτες μοναχο καθ᾿ λη τ διρ-κεια τς Τεσσαρακοστς τρωγαν βραστο φαγητ, πρε τν πό-φαση κα π πτ χρνια δν φαγε καννα μαγειρευμνο φαγητ· ἐτρεφταν μνο μ λχανα ὠμ κα σπρια. ᾿Επσης κα τν πνο του γωνσθηκε ν περιορσει στ λχιστο. Κα, γι ν τ κατορ-θσει ατ, δν μπκε κτω π στγη π εκοσι λκληρα με-ρνυχτα, φλεγμενος π τν κασωνα τς μρας κα ξεπαγιά-ζοντας π τ ψῦχος τς νύχτας.

Μι φορ Οσιος νοχλθηκε π τ δαμονα τς πορνεας κα, προκειμνου ν ξουδετερσει τ δαμονα ατ, κατφυγε σ ναν ντελς ρημο κα λδη τπο, που παρμεινε π ξι μνες. ᾿Εκε πρχαν κουνοπια πολ μεγλα, σν σφκες, τ ποα μ τ τσιμπματ τους τν καταπλγωναν σ λο του τ σμα. Οταν, λοιπν, στερα π τος ξι μνες γρισε στ κελλ του, ναγνωρι-ζταν μνο π τ φων του, φο τ σμα του ξωτερικ εχε παραμορφωθε κα μοιαζε μ τ σμα νθρπων πο πσχουν π τν σθνεια τς λεφαντασης.

Κποια φορ Οσιος ἐκαθταν στν αλ κα λεγε λγους φλιμους σ παρευρισκμενους κε Χριστιανος. Ττε μι αινα, φο πρε μαζ της τ νεογν της, τ ποο ταν τυφλ, ἐπλησασε στν Αγιο κα τ ριξε στ πδια του. ᾿Εκενος, φο πτυσε στ μτια το μικρο ζου, το ἐχρισε τ φς. Ετσι, θεραπευμνο πλον, τ πρε αινα κα φυγε. Τν λλη μρα πρω πρω μως ατ ἐγρισε πλι στν Ἅγιο, φρνοντς του π εγνωμοσνη μι μεγλη προβι γι στρμα. ᾿Εκενος μως επε στν αινα: «πργ-ματα προερχμενα π δικα γ δν τ δχομαι». ᾿Εκενη ττε σκυψε τ κεφλι κα φυγε π τν αλ.

Ετσι, λοιπν, φο σκθηκε Ὅσιος Μακριος κα φθασε σ βαθ γρας, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τς γας μρτυρος Εφρασας.

Η Ἁγα Μρτυς Εφρασα καταγταν π τ Νικομδεια τς Μικρς Ἀσας κα ζησε κατ τος χρνους το βασιλέως Μαξι-μιανοῦ (285-305 μ.Χ.). Προερχταν π πσημη γενι κα διακρι-νταν γι τ σωφροσνη κα τ χρηστ της θος.

Τν Εφρασα τν κατγγειλαν τι πιστεει στ Χριστ. Ττε ο εδωλολτρες τς ζτησαν ν ρνηθε τόν Χριστ κα ν θυσιά-σει στ εδωλα. ᾿Εκενη μως μεινε σταθερ κα κλνητη στν πστη της. Γι τ λγο ατ τν παρδωσαν σ ναν νδρα ξεστο κα βρβαρο ν τν τιμσει. Η Ἁγα μως πφυγε τν τμωση μ τν ξς σοφ τρπο: Υποσχθηκε στν ξεστο κα βρβαρο κενον νθρωπο τι, ν δν τν πειρξει, θ το δσει να φρμα-κο, τ ποο ν χρησιμοποιε στς μχες, στε ν μν πληγνεται π τ ξφη κα τ κντια τν χθρν του. Κα γι ν τν πεσει τι ατ πο το ποσχθηκε χει βση, σκυψε τ κεφλι της κα το επε ν τ κτυπσει μ τ ξφος του στν αχνα της, στε μσως ν τ πιβεβαισει. ᾿Εκενος ἐσχημτισε τ γνμη τι ντα-ποκρινταν στν πραγματικτητα ατ πο το ποσχθηκε Ἁγα κα, φο ἐσκωσε τ ξφος του, τήν ἐκτπησε δυναττερα στν αχνα, μ τ βεβαιτητα τι ατ δ θ ἐπθαινε τποτε.

Ετσι τ σχδιο τς Ἁγας Μρτυρος Εφρασας ἐπτυχε. Δη-λαδ ἐκπηκε μν τ κεφλι της π τ ξφος το δημου, μως αὐ-τ δισωσε τν γντητ της κα λαβε τ στεφνι το μαρτυρου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τελεῖται ἡ ἀνάμνησις τοῦ ἐν Νικαίᾳ μεγίστου θαύματος, ὅτε ὁ Μέγας Βασίλειος διά προσευχῆς ἀνέῳξε τάς πύ-λας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί παρέθετο αὐτήν τοῖς Ὀρθο-δόξοις.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ εἰς τόν ναόν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀνακομι-δή τοῦ λειψάνου τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Θεο-λόγου.

Ἡ ἀνακομιδή τοῦ τιμίου λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἔγινε ἐκ Ναζιανζοῦ κατά τήν ἄποψη ὁρισμένων ἐρευνη-τῶν ἐπί Ἀρκαδίου (395-408 μ.Χ.) ἤ Θεοδοσίου Β´ (408-450 μ.Χ.)2 ἤ ἐπί αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογέννητου (911-959 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος καί τό κατέθεσε στό ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ τιμία κάρα τοῦ Ἁγίου φυλάσσεται μέ εὐλάβεια στή μονή Βατοπαι-δίου Ἁγίου Ὄρους. Τεμάχια ἐκ τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου κατεῖχε μέχρι τό ἔτος 1204, ἔτος τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Φράγκους, ὁ ναός τῆς Ἁγίας Σοφί-ας, ὁ ναός τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί ὁ ναός τῆς Ἁγίας Ἀναστα-σίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μελετίου τοῦ Γαλησιώτου τοῦ ὁμολογητοῦ.

Ὁ Ὅσιος Μελέτιος ἐγεννήθηκε τό ἔτος 1206 στήν πόλη Θεό-δοτο τοῦ Πόντου καί οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Γεώργιος καί Μα-ρία. Ὁ πατέρας του ἦταν στρατιωτικός. Ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἀγάπησε τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό, ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τόν κόσμο, ἔγινε μοναχός στό ὄρος Σινᾶ καί στή συνέχεια ἐπισκέφθηκε τούς Ἁγίους Τόπους, τήν Αἴγυπτο, καί διάφορα μοναστήρια τῆς Δαμασκοῦ. Τελικά ἐγκαταβίωσε στή μονή τοῦ Ἁγίου Λαζάρου στό ὄρος τοῦ Γαλησίου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὅπου διῆλθε τό βίο του μέ ἄσκηση, προσευχή καί νηστεία.

Μετά τό 1261 ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολη καί ἀσκήτευε στό ὄρος τοῦ Αὐξεντίου. Παράλληλα περιερχόταν τίς πόλεις καί τά χωριά καί ἐστήριζε τούς Χριστιανούς στήν ὀρθόδοξη πίστη, αφοῦ ἀνῆκε στήν ὑπό τόν μετέπειτα Πατριάρχη Γεώργιο Κύπριο (1283-1289) ἀνθενωτική μερίδα καί ἀγωνίσθηκε κατά τῶν ἑνωτικῶν ἐνερ-γειῶν τοῦ αὐτοκράτορος Μιχαήλ Παλαιολόγου στή Σύνοδο τῆς Λυ-ῶνος (1274 μ.Χ.).

Μεταξύ τῶν ἐτῶν 1271-1274 ἐπί τῆς νησίδος πρό τῆς περιοχῆς τοῦ Ἀκρίτα μονή πού ἀφιέρωσε στόν Ἀπόστολο Ἀνδρέα τόν Πρω-τόκλητο.

Ὁ αὐτοκράτορας Μιχαήλ ὁ Παλαιολόγος τόν ἐξώρισε στή νῆσο τῆς Σκύρου μαζί μέ τόν μοναχό Γαλακτίωνα τόν Γαλησιώτη, ἀπό τήν ὁποία ἐπέστρεψε λίγα χρόνια ἀργότερα στήν Κωνσταντι-νούπολη. Ὁ Πατριάρχης Ἰωσήφ (1267-1275, 1282-1283) θέλησε νά τόν χειροτονήσει πρεσβύτερο ἀλλά ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε. Ἔγραψε πολλά κατά τῶν Λατίνων καί ἔπαθε γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη του πολλά. Γι’ αὐτό καί χαρακτηρίζεται ὡς Ὁμολογητής.

Ὁ Ὅσιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό 1283 σέ ἡλικία 77 ἐτῶν καί ἐνταφιάσθηκε στή μονή τοῦ Ἁγίου Λαζάρου.

Τό σπουδαιότερο ἀπό τά ἔργα του εἶναι ἡ «Ἀλφαβηταλφάβη-τος», ἕνα μεγάλο ποίημα ἀπό 13.000 περίπου στίχους, στό ὁποῖο ἐκτίθενται θεολογικές σκέψεις καί ἰδέες. Ἔγραψε δέ καί περί τῆς δι-δασκαλίας τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Μάρκου ἐπισκόπου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἐγεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη με-ταξύ τῶν ἐτῶν 1392 καί 1393 «ἔκ τινος πατρωνυμίας Εὐγενικός κα-λούμενος»3. Ὁ πατέρας του Γεώργιος ἦταν διάκονος καί σακελ-λίων τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, μετέπειτα δέ ἔγινε πρωτέκδικος, πρω-τονοτάριος καί μέγας χαρτοφύλαξ, ἡ δέ μητέρα του ὀνομαζόταν Μαρία καί ἦταν θυγατέρα τοῦ ἰατροῦ Λουκᾶ. Ἐσπούδασε σέ με-γάλους διδασκάλους, στόν Γεώργιο Πλήθωνα, τόν Μητροπολίτη Σηλυβρίας Χορτασμένο, τόν Μανουήλ Χρυσόκκο, τόν Ἰωσήφ Βρυ-έννιο καί ἄλλους, καί εἶχε ἔξοχη παιδεία. Στή συνέχεια προσῆλθε στό μοναχικό βίο, κατά τό ἔτος 1418, σέ κάποια μονή στά Πριγκη-πόννησα, καί ἐτάχθηκε ὑπό τήν πνευματική ἐπιστασία τοῦ ἐνά-ρετου μοναχοῦ Συμεών, ὁ ὁποῖος τόν ἔκειρε μοναχό καί τόν με-τονόμασε ἀπό Μανουήλ Μᾶρκο. Ἐμόνασε κυρίως στή μονή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Μαγγάνων στήν Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ ἐπιδόθηκε στήν ἱερά μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν συγγραμμά-των τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί συνέγραψε τά πρῶτα, δογμα-τικοῦ ἰδίως περιεχομένου, ἔργα του. Τό ἔτος 1437 ἔγινε Ἐπίσκοπος Ἐφέσου καί ἔλαβε μέρος στήν ἑνωτική Σύνοδο Φερράρας-Φλωρε-ντίας (1438-1439). Κατά τό Γεννάδιο Σχολάριο ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἀναδείχθηκε Ἔξαρχος τῆς Συνόδου καί ἐκπροσώπησε σέ αὐτή τούς Πατριάρχες Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων. Στήν ἀρχή τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου συνέστησε στούς Λατίνους νά ἀποβάλουν τό τραχύ καί ἀνένδοτο τοῦ τρόπου τους καί τῆς διαθέσεώς τους, διότι ἀπέ-βλεπε στήν εἰρήνευση, τήν ἄρση τοῦ Σχίσματος καί τήν ἐπανένωση τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Εἶπε μάλιστα χαρακτη-ριστικά: «Πρῶτον μέν ὅπως ἐστίν ἀναγκαιοτάτη ἡ εἰρήνη ἥν κατέ-λιπεν ἡμῖν ὁ δεσπότης ἡμῶν ὁ Χριστός καί ἀγάπη, δεύτερον ὅτι παρέβλεψεν ἡ Ρωμαϊκή Ἐκκλησία τήν ἀγάπην καί διελύθη καί ἡ εἰρήνη, τρίτον ὅτι ἀνακαλουμένη νῦν ἡ Ρωμαϊκή Ἐκκλησία τήν τότε καταληφθεῖσαν ἀγάπην, ἐσπούδασεν ἵνα ἔλθωμεν ἐνταῦθα καί ἐξετάσωμεν τάς μεταξύ ἡμῶν διαφοράς, τέταρτον ὅτι ἀδύνατόν ἐστιν ἀνακαλέσασθαι τήν εἰρήνην ἐάν μή λυθῇ τό τοῦ σχίσματος αἴ-τιον, καί πέμπτον, ἵνα καί οἱ ὅροι τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων ἀναγνωσθῶσιν, ὡς ἄν φανῶμεν καί ἡμεῖς σύμφωνοι τοῖς ἐν ἐκεί-ναις πατράσι καί ἡ παροῦσα σύνοδος ἐκείναις ἀκόλουθος..».

Ἀντιλήφθηκε ὅμως ἐγκαίρως, ὅτι οἱ Λατῖνοι δέν ἐπιθυμοῦσαν τήν ἐξέταση τῶν διαφορῶν καί τῶν αἰτιῶν τοῦ Σχίσματος καί γε-νικά ἀληθινή ἐκκλησιαστική ἕνωση, ἀλλά ἐπεδίωκαν τήν καθυπό-ταξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στόν Πάπα καί τήν παραδοχή ἐκ μέρους αὐτῆς τῶν λατινικῶν ἑτεροδιδασκαλιῶν, ἐγκαταλειπομένων τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων. Ἔτσι ἐθεώρησε χρέος του νά ἡγηθεῖ τῆς πανορθοδόξου ἀντιδράσεως κατά τῶν λατινικῶν σχεδίων καί ἐτέ-θηκε ἐπικεφαλῆς τῶν ἀποκληθέντων Ἀνθενωτικῶν ὄχι μόνο κατά τή διάρκεια τῆς Συνόδου ἀλλά καί μετά τήν ἐπιστροφή του στήν Κωνσταντινούπολη. Γι’ αὐτό καί ἀπέκρουσε κατά τή διάρκεια τῶν συνοδικῶν συζητήσεων τίς ἀξιώσεις καί τήν ἐπιχειρηματολογία τῶν Λατίνων καί ἀρνήθηκε νά ὑπογράψει τόν ὅρο τῆς ἐπιβληθείσης ψευ-δοενώσεως. Ἡ μή ὑπογραφή τοῦ ἀπαράδεκτου γιά τήν κοινή ὀρθό-δοξη ἐκκλησιαστική συνείδηση κειμένου ἐκ μέρους τοῦ Ἁγίου Μάρ-κου εἶχε τόσο μεγάλη σημασία, ὥστε μόλις ὁ Πάπας Εὐγένιος Δ´ (1431-1447) τό πληροφορήθηκε ἀνεφώνησε περίλυπος: «Ἐποιήσαμεν λοιπόν οὐδέν».

Λίγο ἀργότερα ὁ αὐτοκράτορας προσέφερε στόν Ἅγιο τόν πατριαρχικό θρόνο, ἀλλά αὐτός ἀρνήθηκε. Ἐπειδή δέ δέν ἐπιθυ-μοῦσε νά συλλειτουργήσει μέ τόν λατινόφρονα Πατριάρχη Μη-τροφάνη τόν ἀπό Κυζίκου, ἔφυγε ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ ἔτους 1440 καί ἦλθε στήν Ἔφεσο. Καί ἐκεῖ ὅμως δεχόταν ἐνοχλήσεις ἀπό τούς ἑνωτικούς. Γι’ αὐτό ἀνεχώ-ρησε μέ προορισμό τό Ἅγιον Ὄρος. Καθ’ ὁδόν, διερχόμενος διά τῆς νήσου Λήμνου, κρατήθηκε καί περιορίσθηκε ἐκεῖ, μέ ἐντολή τοῦ αὐ-τοκράτορος. Στή Λῆμνο παρέμεινε δύο χρόνια καί ἀπό ἐκεῖ ἐξα-πέλυσε τή σπουδαία ἐγκύκλιό του «τοῖς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς καί τῶν νήσων εὑρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς». Μετά ὁ θεοειδής στόν ψυχή καί τήν προαίρεση Ἅγιος ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη στίς 23 Ἰουνίου τοῦ ἔτους 1444 μ.Χ. καί ἐνταφιάσθηκε στή μονή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Μαγγάνων. Ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, τό 1456 μ.Χ., ὅρισε διά συνο-δικῆς πράξεως, νά ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου στίς 19 Ἰανου-αρίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Κοσμᾶ τοῦ Χρυ-σοστόματου.

Ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Κοσμᾶ ἀναφέρεται στό Τυπικό τῆς μονῆς Χρυσοστόμου τῆς Κύπρου. Καταγόταν ἀπό τήν Κύπρο καί ἐμόνασε στή μονή τοῦ Χρυσοστόμου, γι’ αὐτό καλεῖται καί Χρυσοστόματος. Ἔζησε ὁσιακά καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀρσενίου, ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας.

Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ἔζησε κατά τούς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορος Βασιλείου τοῦ Β´ (867-886 μ.Χ.) στά Ἱεροσόλυμα. Ὁ πατέρας του καταγόταν ἀπό τήν ἁγία Πόλη καί ἡ μητέρα του ἀπό τή Βιθυνία. Σέ μικρή ἡλικία οἱ γονεῖς του τόν ἀφιέρωσαν σέ ἕνα ἀπό τά μοναστήρια, ὅπου διασκόταν τά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί σέ νεαρά ἡλικία ἐκάρη μοναχός.

Ἀργότερα ἔφυγε ἀπό τά Ἱεροσόλυμα καί μετέβη στή Σελεύ-κεια, ὅπου ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Μετά τή χειροτονία του ἐπανῆλθε στά Ἱεροσόλυμα καί ἀπό ἐκεῖ στήν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Πατριάρχης Τρύφων (928-931 μ.Χ.) τόν διόρισε σέ μία ἀπό τίς ἐκκλησίες τῆς Πόλης, ὡς ἱερέα, ὁ δέ διάδοχός του Πατριάρχης Θεο-φύλακτος (933-956 μ.Χ.) τόν ἐξελέξε, γιά τήν ὁσιότητα τοῦ βίου του, Ἐπίσκοπο Κερκύρας.

Ὡς ποιμένας διακρίθηκε γιά τήν ἀποστολική του δράση καί ἀφοσιώθηκε μέ ἀγάπη ἐξ ὁλοκλήρου στό ποίμνιό του. Κάποια στιγμή, ἄγνωστο γιατί, ὁ αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος ὁ Πορφυρο-γέννητος (911-959 μ.Χ.) ἐζήτησε νά μεταβοῦν στήν Κωνσταντινού-πολη οἱ ἄρχοντες τῆς Κέρκυρας. Ὁ Ἅγιος, σέ βαθύ γῆρας, ἀνέλαβε νά μεταβεῖ στήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά διευθετήσει τά πράγμα-τα. Κατά τήν ἐπιστροφή του παρέδωσε, κοντά στή Κόρινθο, τήν ἁγία του ψυχή στό Θεό. Τό ἱερό λείψανό του μετακομίσθηκε στήν Κέρκυρα καί εἶναι πηγή πολλῶν θαυμάτων καί ἰάσεων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρίου, ἐπισκόπου Ἱερισσοῦ.

Ὁ Ὅσιος καί θεοφόρος Μακάριος ἔζησε κατά τούς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Μεγάλου Κωνσταντίνου (324-337 μ.Χ.), Θεοδο-σίου (379-395 μ.Χ. καί Ἀρκαδίου (395-408 μ.Χ.). Ἦταν ὁ πρῶτος, κατά πᾶσα πιθανότητα, Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ τῆς Χαλκιδικῆς καί θεωρεῖται κτίτορας τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τῆς μονῆς Κων-σταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Κατά τά πρῶτα χρόνια τῆς ἐπισκοπικῆς του διακονίας συνα-ντήθηκε μέ τό Μέγα Κωνσταντῖνο, ὁ ὁποῖος ἐπιζητοῦσε νά κτίσει τή Νέα Ρώμη κοντά στόν Ἀκάνθιο ἰσθμό, πού κεῖται κοντά στήν Ἱερισ-σό καί τό Ἅγιον Ὄρος. Μέ τή σοφία τῶν λόγων του ἔπεισε τό βασι-λέα νά μήν προχωρήσει στήν ὑλοποίηση τῶν σχεδίων του καί ἔτσι διέσωσε τό φιλήσυχο τῆς περιοχῆς καί μάλιστα τό Ἅγιον Ὄρος.

Ἐπί Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου ὁ Ἅγιος καταδιώχθηκε καί κατέφυγε στόν Ἄθωνα. Θεωρεῖται δέ δεύτερος κτίτορας τῆς μονῆς Κωνσταμονίτου4.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη ἐπί τῆς βα-σιλείας τοῦ Ἀρκαδίου (395-408 μ.Χ.).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Παύλου, Γεροντίου, Ἰανουαρίου, Σατουρνίνου, Σακεσσίου, Ἰουλίου, Κατίου, Πίου καί Γερμανοῦ.

Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν στήν Ἀφρική5.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Θεοδότου, ἐπισκόπου Κυρη-νείας.

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Θεοδότου, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπό τήν Κύπρο καί ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Λικινίου (307-323 μ.Χ.) ἀναφέρεται στούς Συναξαριστές καί τά Μηναῖα δύο φορές: τήν 19η ἤ 17η Ἰανουαρίου, ἡμέρα τῆς ἀπελευθερώσεώς του ἀπό τή φυλακή, καί τήν 2α Μαρτίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του. Ὁ Ἅγιος ἐκδιώχθηκε καί ἔπαθε πολλά γιά τήν πίστη του στόν Χριστό. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, ἴσως ἐπί τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἐπάνοδος τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου6.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀντωνίου τοῦ Στυλίτου.

Ὁ Ὅσιος Ἀντώνιος ἔζησε τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε ὡς στυλίτης στή Γεωργία, ἀφοῦ ἦλθε στή χώρα αὐτή ἀπό τή Συρία. Ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρίου, τοῦ ἐκ Ρωσίας, τοῦ νηστευτοῦ.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος ἐμόνασε στή μονή τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τῆς Μεγάλης Λαύρας τοῦ Κιέβου. Ἔζησε καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τόν 12ο αἰώνα μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρίου, τοῦ ἐκ Ρωσίας, τοῦ διακόνου.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος ἔζησε τόν 13ο καί 14ο αἰώνα μ.Χ. Ἐμόνα-σε στή μονή τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Ὁ Θεός, γιά τόν πνευματικό του ἀγώνα, τόν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς θαυματουργίας. Ὁ Ὅσιος Μακάριος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Νόβγκοροντ, τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ.

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ἀπό μικρός ἀφιερώθηκε στό Θεό καί ἐκοι-μήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1392 στή Ρωσία.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρίου τοῦ Ρωμαίου.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος ἔζησε κατά τόν 15ο καί 16ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε στό Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ μετακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σάββα τῆς Στορόζα τῆς Ρωσίας.

(Βλ. † 3 Δεκεμβρίου).

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 P.G. 34, 1044Α.
2 Κωνσταντίνου Γ. Μπόνη, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀνάτυπον ἐκ τῆς Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 58, Ἀθῆναι, 1982, σελ. 121.
3 P.G., 160, 13.
4 Βλ. σχετικά: Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη, Οἱ Ἅγιοί μας, ἔκδ. Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ, 1, Ἀρναία Χαλκιδικῆς, σελ. 34.
5 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 16
6 Hippolyte Delehaye, Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae (Συναξάριον Κων-σταντινουπόλεως), Bruxelles, 1902, σελ. 406.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας από την Ι.Μ. Καλαβρύτων για τους σεισμόπληκτους της Θεσσαλίας

Τον τελευταίο καιρό στη λοιμική πανδημία του κορωνοϊού, που δοκιμάζει εκατοντάδες συνανθρώπους μας, προστέθηκαν και οι καταστροφικές συνέπειες του μεγάλου σεισμού, που έπληξε την...

Σημαντική στήριξη στο Σουρλίγκειο Ίδρυμα Καναλίων

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σουρλιγκείου Ιδρύματος Καναλίων ευχαριστεί: Α. Την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου και τον Άγιο Καθηγούμενο αυτής, Γέροντα Εφραίμ, για την προσφορά μεγάλης...

Ιερό τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Μητροπολίτου Μαξίμου

Στον ιερό Καθεδρικό και Προσκυνηματικό Ναό των Αγίων Θεοδώρων Σερρών, στον αύλειο χώρο του οποίου αναπαύεται ο αοίδιμος Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κυρός Μάξιμος,...

Συναξάρι 6ης Μαρτίου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος † Μνήμη τῆς εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μετά τῶν Τιμίων Ἥλων ὑπό τῆς Ἁγίας...

Η Καμπάνα στο Κουτσόχερο απόψε Ξαναχτυπά

Από νωρίς το πρωί, ο Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου π. Ιγνάτιος Μουρτζανός βρέθηκε στο χωριό Κουτσόχερο, το οποίο χτυπήθηκε πολύ περισσότερο από όλα...

Φτάνουν πια οι εκπτώσεις

Αρχιμ. Αλέξιος Εγκλειστριώτης Η Κύπρος "της Μπανανίας", όπως πολύ σοφά την χαρακτήρισε ο αείμνηστος Πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης,  έσπευσε και πάλι να πρωτοτυπήσει, αυτή τη φορά...

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς…» – Αναζητώντας τη λογική των ηρώων της Επανάστασης

Μαθητικό Συνέδριο Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας & Λαυρεωτικής  «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς...» -  Αναζητώντας τη λογική των ηρώων της Επανάστασης Αυτός είναι ο τίτλος του 10ου...

Νέος ηγούμενος στην Ιερά Μονή Παλαιοκαστριτίσσης στην Κέρκυρα

Νέος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστριτίσσης στην Κέρκυρα, εις διαδοχήν του αειμνήστου π. Ευθυμίου Δούη, εξελέγη από την αδελφότητα της Μονής ο...

Συναξάρι 5ης Μαρτίου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος † Μνήμη τοῦ ἁγίου Κόνωνος τοῦ Ἰσαύρου. Ὁ Ἅ­γι­ος Κό­νων ἐγεννήθηκε περί τά τέλη τοῦ...

Ένα- ένα τα ζούμε όλα….

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα από μας....Ο σεισμός. Μια ρωγμή στον ήλιο του μεσημεριού, μια ρωγμή στην αδιαφορία μας, στην ασφάλειά μας, στην σιγουριά μας. Από...

Πρόταση ΔΙΣ για σύσταση Παρατηρητηρίου κοινωνικών και υγειονομικών κρίσεων, πανδημιών

Συνήλθε σήμερα, Τετάρτη 3 Μαρτίου 2021, μέσω τηλεδιασκέψεως, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 164ης Συνοδικής Περιόδου, υπό την προεδρία του...

Στιγμιότυπα από την καταστροφή στο Κουτσόχερο

Μέσα στην καταστροφή το καντήλι της πίστης κι η λαμπάδα της ελπίδας επιμένουν να καίνε. ...

Στον δοκιμαζόμενο Τύρναβο ο Μητροπολίτης Λαρίσης

Στην πληγείσα, από τον σεισμό, περιοχή του Τυρνάβου, μετέβη αμέσως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος και διεπίστωσε με τα μάτια του...

Συναξάρι 4ης Μαρτίου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος † Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου. Ὁ Ὅ­σι­ος Γε­ρά­σι­μος ὁ Ἰ­ορ­δα­νί­της ἐγεν­νή­θη­κε...