Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἀντωνίνης.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀντωνίνα καταγόταν ἀπό τήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας καί ἄθλησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλη-τιανοῦ (284-305 μ.Χ.). Κατά τόν κηρυχθέντα τότε ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν διωγμό, καταγγέλθηκε ὡς μέλος τῆς Χριστιανικῆς Ἐκ-κλησίας, συλληφθεῖσα δέ καί ὁδηγηθεῖσα ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντος Πρισκιλλιανοῦ, ὁμολόγησε τήν πίστη της πρός τόν Χριστό. Κατόπιν τούτου, ἀφοῦ ποικιλοτρόπως ἐβασανίσθηκε, ἐρρίφθηκε στή φυλα-κή. Μετά ἀπό λίγο τήν ἐκάλεσαν καί πάλι ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντος. Ἡ Ἁγία μέ πνευματική ἀνδρεία παρέμεινε πιστή στήν ἀρχική της ὁμολογία. Τότε τῆς ἀπέκοψαν τούς μαστούς, τήν ἐκρέμασαν καί τῆς ἔσκισαν τίς σάρκες μέ σιδηρένια νύχια, καί τήν κατέκαψαν μέ ἀναμμένες λαμπάδες. Τό μαρτυρικό της τέλος ἦλθε, τό 295 μ.Χ., ὅταν τήν ἔκλεισαν μέσα σέ σακκί καί τήν ἔρριψαν στή λίμνη πού εὑ-ρικόταν κοντά στήν Νίκαια.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Βασιλίδου, Κυρί-νου, Ναβωρίου καί Ναζαρίου καί τῶν σύν αὐτῷ.

Ὁ Ἅγιοι Μάρτυρες Βασιλίδης, Κυρίνος, Ναβώριος καί Ναζά-ριος ἦσαν στρατιῶτες καί ἐμαρτύρησαν, τό 304 μ.Χ., στήν Ρώμη, ἐπί αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ 284-305 μ.Χ.)1. Ἀναφέρονται στήν Ἐκ-κλησιαστική Ἱστορία τοῦ Ἁγίου Βεδέα καί στό Ἱερωνυμικό Μαρ-τυρολόγιο.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰουλιανοῦ, τοῦ «εἰς τά Λίβα ἐν τῇ Δαγούτῃ» λάμψαντος.

Πιθανῶς πρόκειται περί μικροῦ ναοῦ τοῦ Ὁσίου Ἰουλιανοῦ. Ἀόριστη εἶναι καί ἡ τοποθεσία «Δαγούτη» ἤ «Δαγάτου» ἤ «Δαγά-ζου», τήν ὁποία ὁ Δουκάγγιος διόρθωσε «Δαγισταίου». Ἡ διόρθω-ση αὐτή μᾶς ὁδηγεῖ στό νά καθορίσουμε τόν τόπο τοῦ ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἔκειτο κοντά στήν Ἁγία Ἀναστασία τοῦ Ἱππόδρομου2.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου, τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος3 ἐγεννήθηκε τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. στήν Αἴ-γυπτο καί καταγόταν ἀπό ἀριστοκρατική οἰκογένεια. Ὁ βιογρά-φος του, Ὅσιος Παφνούτιος4, ἀναφέρει ὡς πατρίδα τοῦ Ὀνουφρί-ου τήν Περσία, πρᾶγμα ὅμως πού δέν μνημονεύεται οὔτε στά Συνα-ξάρια, οὔτε καί στόν Κανόνα τῆς ἑορτῆς αὐτοῦ5.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος στήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς του πολιτείας εἰσέρχεται σέ κοινόβιο μοναστήρι κοντά στήν Ἑρμούπολη τῶν Θη-βῶν. Τό κοινοβιακό σύστημα, πού εἶναι αὐστηρότερο ἀπό τό Λαυ-ρεωτικό, διαμορφώθηκε ὑπό τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τοῦ Μεγάλου († 15 Μαῒου) τόν 4ο αἰῶνα στήν Αἴγυπτο.6 Τό πρῶτο κοινόβιο ἱδρύ-θηκε περί τό 320 μ.Χ. στήν Ταβεννίσιδα7 κοντά στήν ἀνατολική ὄχθη τοῦ Νείλου ποταμοῦ. Στό κοινόβιο τῆς Ἑρμουπόλεως, ὀνομα-ζόμενο Σμαούν8, ὁ Ὀνούφριος ἐδιδάχθηκε τά τοῦ μοναχικοῦ βίου. Ἐκεῖ ἄκουσε γιά τήν ἥσυχη καί ἐρημική ζωή δύο μεγάλων μορφῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἀσκητικό καί ἐρημικό βίο τοῦ Προφήτου Ἠλιού τοῦ Θεσβίτου, ὁ ὁποῖος ἦταν «ἐνδεδυμένος μηλωτήν (=δέρμα προβάτου) καί ζώνην δερματίνην περιζωσμένος τήν ὀσφήν αὐτοῦ» καί τό μιμητή αὐτοῦ Ἰωάννη τόν Πρόδρομο καί προετοιμαστή τῆς παρουσίας Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅπως καί ὁ Ἠλιού, φέροντας ἀσκη-τικό ἔνδυμα καί ἀκολουθώντας τόν ἐρημικό βίο ἐκήρυξε στό λαό τό βάπτισμα μετανοίας.

Μετά τά ὅσα ἄκουσε στό κοινόβιο τῆς Ἑρμουπόλεως, ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἐνθουσιάσθηκε γιά τόν ἐρημικό βίο καί τόν ἀναχωρητι-σμό9 καί ἔφυγε γιά τήν ἔρημο.

Ὅταν ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἔφυγε στήν ἔρημο, ὕστερα ἀπό μιά ἑβδομάδα ὁδοιπορία, πού εἶχε πολύ πεῖνα καί κόπο, εἶδε ξαφνικά ἕνα σπήλαιο, ἀπ’ ὅπου βγῆκε ἕνας γέροντας μοναχός καί τόν ὑπο-δέχθηκε, φωνάζοντάς τον μέ τ’ ὄνομά του. Ὁ ἀσκητής ἐκεῖνος διηγή-θηκε στόν Ὅσιο Ὀνούφριο τό βίο του τίς δυσκολίες τῆς ἐρήμου.

Ὅταν πιά ἐπέρασαν τριάντα ἡμέρες, μέ προσευχές καί θεῖες διηγήσεις, δίχως νά νοιώσουν πείνα ἤ δίψα, ὁ ἀσκητής εἶπε στόν Ὅσιο νά πάρουν τό δρόμο «ἐπί τήν ἐνδοτέραν ἔρημον». Μάλιστα, ἔτρεχε καί ὁ ἴδιος, παρά τήν προχωρημένη ἡλικία του. Ὕστερα ἀπό τέσσερεις ἠμέρες εὑρῆκαν ἑνα μικρό σπήλαιο, ὅπου εἶπαν νά καθή-σουν, γιά νά ξεκουρασθοῦν. Ἐκείνη τή στιγμή, ἕνας φοίνικας ἐφύ-τρωσε καί ἐψήλωσε καί τούς ἔδωσε μεγάλη χαρά. Τότε ὁ γέροντας εἶπε στόν Ὀνούφριο, ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ εὐδόκησε σέ αὐτό τό σπήλαιο νά δώσει τούς ἀσκητικούς του ἀγῶνες.

Ἐδῶ ἐνέκρωσε «τά ἐπί τῆς γῆς μέλη» καί ὑπέμεινε «τόν παγε-τόν τῆς νυκτός καί τῆς ἡμέρας τόν καύσωνα». Ἔτσι ἐπέτυχε τήν οὐράνια ζωή, βλέποντας, ὅπως τονίζει ὁ ὑμνογράφος αὐτοῦ, «τό ἀμήχανον κάλλος τοῦ Κτίστου» του. Ἔφθασε τό πράγματι «ἐφε-τόν» διά τῆς ἀπαρνήσεως κάθε κοσμικῆς συγχύσεως καί κατόρθωσε τήν ποθούμενη «ὑπερκόσμιον ἀκρότητα». Ἔζησε στήν ἔρημο περί-που ἑβδομήντα ἔτη καί εἶχε ὡς τροφή τήν ἐγκράτεια καί ὡς πλοῦτο τήν πτωχεία καί τήν ἀκτημοσύνη. Ἔφθασε δέ σέ τέτοιο βαθμό ἀσκήσεως στούς πειρασμούς, ὥστε τήν ἡδυπάθεια, τή σκληραγωγία καί τούς πόνους τῆς ἐγκράτειας νά τούς ἀντιμετωπίζει μέ καρτερία καί χαρά ἀνεκλάλητη.

Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνίσχυσε τόν Ὅσιο στόν πνευματικό καί ἀσκητικό του ἀγώνα. Τοῦ ἔδωσε καρτερία καί ὑπομονή. Τοῦ ἔστελ-νε μυστικά ψωμί καί νερό κάθε ἡμέρα, καί ὁ φοίνικας, πού εἶχε βλαστήσει μπροστά στό σπήλαιο, τοῦ ἔδιδε γλυκύ καρπό. Ἄγγελος Κυρίου δέ τοῦ μετέδιδε τά Ἄχραντα Μυστήρια.

Ἐμελέτησε στήν ἔρημο τό Νόμο τοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο εἶχε πάντοτε στήν καρδιά του. Εὑρισκόμενος στήν ἄβατη ἔρημο μόνος, ἐπιποθοῦσε μόνο τόν Χριστό καί ἐντρυφοῦσε στό ἅγιο καί φωτεινό κάλλος Του. Ἐγέμισε τόν ἑαυτό του μέ τό φῶς τῆς ἀληθινῆς καί θείας γνώσεως καί ἔτσι ἔφθασε στό σημεῖο τῆς ἀπαθείας.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἐπεδίωκε πάντοτε νά εἶναι εὐάρεστος στόν Θεό καί ἐπιποθοῦσε συνεχῶς νά συνομιλεῖ μέ τόν Δημιουργό του διά τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς. Ὁ Ὅσιος εἶχε ὡς ἔνδυμα, κατά τήν προτροπή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἔνδυμα τό ὁποῖο οὐδέποτε προσέβαλε μέ πνεῦμα ἀργίας, περιέργιας, φιλαρ-χίας καί ἀργολογίας.

Ἐπιβραβεύοντας ὁ Κύριος τῆς δόξας τήν ἀμέριστη πρός Αὐτόν ἀγάπη καί ἀφοσίωση, ἀλλά καί τούς ὑπέρ Αὐτοῦ πνευματικούς καί σωματικούς ἀγῶνας τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου, ὁδήγησε πρός αὐτόν, πρό τῆς εἰρηνικῆς κοιμήσεώς του, τόν Παφνούτιο, ἄνδρα ἐνάρετο καί φίλο τῆς ἡσυχίας καί τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς, προκειμένου νά δεῖ τήν πνευματική καταξίωση τοῦ Ὁσίου καί νά μεριμνήσει καί ἐπιληφθεῖ τά τῆς ταφῆς τοῦ ἁγιασμένου αὐτοῦ σκήνους.

Πρό τῆς τελευτῆς του καί μέ τήν παρουσία τοῦ Παφνουτίου ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος εἶπε τήν ἀκόλουθη προσευχή: «Ὕψιστε Θεέ καί ἀόρατε, οὗ ἡ δύναμις ἀνεξιχνίαστος καί ἡ δόξα ἀκατανόητος καί ἀνέκφραστος, καί τό ἔλεος ἄπειρον καί ἀμέτρητον, ὑμνῶ, εὐλογῶ, προσκυνῶ καί δοξάζω Σε, Ὅν ἐπόθησα ἐκ νεότητός μου καί Σοί ἠκολούθησα. Ἐπάκουσόν μου, πρός Σέ γάρ ἐκέκραξα, ὅτι ἐπεῖδες τήν ταπείνωσίν μου, ἔσωσας ἐκ τῶν ἀναγκῶν τήν ψυχήν μου, οὐ συνέκλεισάς με εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, ἀλλ’ ἔστησας ἐν εὐρυχώρῳ τούς πόδας μου. Δέομαί Σου, Κύριέ μου· τῇ Σῇ δεξιᾷ σκέπασόν με, ἵνα μή ταραχθῇ ἡ ψυχή μου ἀπό τούς δαίμονας, ὅταν ἐξέρχεται ἐκ τοῦ σώματος, ἀλλά παράλαβε αὐτήν δι’ ἁγίων Ἀγγέλων Σου καί κατά-ταξον αὐτήν ἔνθα ἐπισκοπεῖ τό φῶς τοῦ προσώπου Σου, ὅτι εὐλο-γητός εἶ καί δεδοξασμένος εἰς τούς αἰῶνας. Μνήσθητι Πανοικτίρ-μον καί Πολυέλεε τοῦ πιστοῦ λαοῦ Σου. Καί ὅστις εὑρεθῆ εἰς κίν-δυνον θαλάσσης ἤ εἰς θυμόν δικαστοῦ ἤ εἰς ἄλλην τινά στε-νοχωρίαν, καί Σέ ἐπικαλεσθῇ λέγων· Παντοδύναμε Κύριε, διά πρε-σβειῶν τοῦ δούλου σου Ὀνουφρίου ἐλέησόν με, παρακαλῶ τήν βα-σιλείαν Σου, καθώς μοῦ ἔταξες ἐπάκουσον τῆς δεήσεως αὐτοῦ. Κύ-ριε εἰς χεῖρας Σου παρατίθημι τό πνεῦμά μου»10.

Ὁ βιογράφος του, Παφνούτιος, ἀναφέρει ὅτι δύο λιοντάρια ἄνοιξαν τόν τάφο τοῦ Ὁσίου στόν ὁποῖο ἐνταφιάσθηκε τό ἱερό σκήνωμά του11.

Ἡ ἱερά μονή τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου στήν Ἱερουσαλήμ12 εὑρί-σκεται κοντά στήν πηγή τοῦ Ἰώβ καί δεξιά τῆς ἑνώσεως τῆς κοι-λάδος Ἰωσαφάτ καί τῆς φάραγγος Ἐννώμ13. Ἡ μονή εἶναι κτισμένη στόν ἀγρό τοῦ Αἵματος ἤ Κεραμέως ἤ Ἀκελδαμᾶ14 καί ἀγοράσθηκε διά τῶν 30 ἀργυρίων, δι’ ὅσων δηλαδή ἐτιμήθηκε ἡ τιμή τοῦ Τετι-μημένου Κυρίου15. Ἡ σημερινή μονή τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου οἰκο-δομήθηκε ἐπί τοῦ σπηλαίου στό ὁποῖο κατέφυγαν οἱ Ἀπόστολοι μετά τή σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ16.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰωάννου, τοῦ στρατιώτου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ζήνωνος, ἐπισκόπου Κυρηνείας.

Ἅγιος Ζήνων κατατάσσεται ὑπό τοῦ Ἱππολύτου Delehaye καί τοῦ Μαχαιρᾶ μεταξύ τῶν Ἁγίων τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα θεωρεῖται ὅτι διετέλεσε Ἐπίσκοπος Κυρηνείας17.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Πέτρου, τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ἀσκήσαντος.

Ὁ Ὅσιος Πέτρος καταγόταν ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη καί ἔζησε κατά τόν 9ο αἰώνα μ.Χ. Οἱ γονεῖς του ἦσαν εὐσεβεῖς καί τόν ἀνέθρεψαν μέ τά νάματα τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καταταγείς στό στράτευμα καί διακρινόμενος γιά τή θεοσέβεια καί τήν ἀνδρεία του, γρήγορα ἔγινε ἀξιωματικός. Συλληφθείς αἰχμάλωτος, σέ μία μάχη ἐναντίον τῶν Τούρκων, μεταφέρθηκε στήν Σαμάρεια τῆς Με-σοποταμίας, ὅπου ἐκλείσθηκε στή φυλακή, ὑποστάς πλεῖστες ὅσες ταλαι-πωρίες. Ἀπελευθερωθείς μετά ὀλίγα ἔτη, μετέβη στήν Ρώμη καί ἐκάρη ὑπό τοῦ Πάπα Γρηγορίου Δ΄18 μοναχός. Ἀκολούθως κα-τέφυγε στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἐγκαταστάθηκε ἐντός ἐρημικοῦ καί ἀπομονωμένου σπηλαίου καί ἐπερνοῦσε τό βίο του ἀσκούμενος σκληρά, τρεφόμενος μέ χόρτα καί ἐνδεδυμένος μέ σκισμένα ροῦχα. Ἔζησε τόν ἀσκητικό βίο γιά πενῆντα τρία χρόνια καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη. Τό ἱερό λείψανό του εὑρέθηκε τυχαῖα ἀπό κάποιον κυνη- γό καί ἐνταφιάσθηκε ἀπό τούς μοναχούς μέ εὐλάβεια καί κάθε τιμή.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀλυπίου, ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει μονῇ αὐτοῦ.

Κατά τήν ἡμέρα αὐτή ἐτελεῖτο στή μονή τοῦ Ὁσίου Ἀλυπίου στήν Κωνσταντινούπολη ἡ Σύναξη αὐτοῦ19. Εἰκάζουμε ὅτι πρόκει-ται περί τοῦ Ὁσίου Ἀλυπίου τοῦ Κιονίτου (26 Νοεμβρίου), τοῦ ὁποίου μονή ὑπῆρχε κοντά στόν ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινουπό-λεως.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ ἐκ Γεωργίας.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης (Τορνίκιος) καταγόταν ἀπό τήν Γεωργία καί ἔζησε τό 10ο αἰώνα μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Στεφάνου, τοῦ Ὀζέρο καί Κομέλ τῆς Ρωσσίας.

Βλ. 15 Ἰουνίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἰωάννου, ἐκ Τραπεζοῦντος καί ἐν Ἀσπροκάστρῳ(Ἄκκερμαν) ἀθλήσαντος.

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωάννης, λόγιος καί εὐσεβής Χριστιανός, καταγόταν ἀπό τήν Τραπεζοῦντα. Ἀσχολούμενος μέ τό ἐμπόριο, ἐπιβιβάσθηκε κάποτε σ’ ἕνα τούρκικο πλοῖο πού ἔπλεε ἀπό τήν Τραπεζοῦντα στό Ἀσπρόκαστρο (Ἄκκερμαν)20 τῆς Ρουμανίας. Κατά τή διάρκεια τοῦ ταξιδίου, ἡ προσευχή, ἡ νηστεία καί ἡ ἐλεη-μοσύνη πού ἐξεδήλωσε ὁ Ἰωάννης, ἐκίνησαν τό φθόνο τοῦ Τούρκου πλοίαρχου, ὁ ὁποῖος μάταια προσπαθοῦσε νά τόν προσηλυτίσει. Ἀφοῦ ἀποβιβάσθηκαν στό Ἀσπρόκαστρο, ὁ πλοίαρχος κατήγγειλε στόν Τοῦρκο δικαστή ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁμολόγησε μεθ’ ὅρκου στό πλοῖο του ὅτι θέλει νά γίνει Μωαμεθανός. Ὁ Ἰωάννης κληθείς ὑπό τοῦ δικαστοῦ ἀπέκρουσε ἐντόνως τήν πρόταση καί ἔτσι ἐκεῖνος διέταξε νά μαστιγωθεῖ ἀνηλεῶς ἐπί δύο ἡμέρες. Στή συνέχεια τόν ἔδεσαν στήν οὐρά ἀτίθασου ἀλόγου καί τόν ἔσυραν ἀνά τίς ὁδούς τῆς πόλεως, ὅπου κάποιος Ἑβραῖος τοῦ ἀπέκοψε τήν κεφαλή. Ἔτσι, στίς 12 Ἰουνίου 1330, ὁ Ἰωάννης ἐμαρτύρησε καί ἔλαβε τόν ἀμαράν-τινο στέφανο τῆς δόξας. Τό ἱερό λείψανο, μετά 70 περίπου χρόνια, μετακομίσθηκε ὑπό τοῦ βοεβόδα τῆς Μολδαβίας Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀγαθοῦ στήν πόλη Σουτσεάβα, ἀπό ὅπου τό 1686, κατά τήν ἐκ-στρατεία τοῦ Ἰωάννου Σομπιέσκι κατά τῶν Τούρκων, παραληφθέν μεταφέρθηκε στήν πόλη Ζιολκίεβ τῆς Πολωνίας. Τό 1783, ἐπανήχθη καί πάλι στήν Σουτσεάβα μέ διαταγή τοῦ αὐτοκράτορος Ἰωσήφ Β΄.

Ἀκολουθία τοῦ Νεομάρτυρος Ἰωάννου ἐξέδωσε στήν Βενετία, τό 1752, ὁ Ἰουστίνος ὁ Δεκαδύος καί ἄλλη, συντεθεῖσα ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Νικηφόρου τοῦ Κρητός21, ἐξέδωσε στό Ἰάσιο, τό 1819, ὁ Τραπεζούντιος Θωμᾶς Μπουγιούκης.

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ Τραπεζου-ντίου ἑορτάζεται, ἐπίσης, στίς 2 Ἰουνίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀρσενίου, τῆς Κονεβίας, τοῦ Θαυματουργοῦ.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος τῆς Κονεβίας καταγόταν ἀπό τό Νόβγκο-ροντ τῆς Ρωσσίας καί ἠσχολεῖτο μέ τό ἐμπόριο τοῦ χαλκοῦ. Ἀπό ἀγάπη πρός τό μοναχικό βίο ἐγκατέλειψε τά ἐγκόσμια καί, μεταξύ τῶν ἐτῶν 1547-1558, εἰσῆλθε στή μονή Λίσικα κοντά στό Νόβγκο-ροντ, ὅπου ἔζησε ἕνδεκα χρόνια. Τό 1373, ἦλθε στό Ἅγιον Ὄρος ὅπου ἔζησε τρία χρόνια στήν προσευχή στό παλαιό Ρωσσικό μοναστήρι. Στό μοναστήρι, μόλις γούμενος ἐπληροφορήθηκε τί ἐπάγγελμα κανε στό παρελθόν, το ζήτησε νά πιδιορθώσει λα τά παλαιά σκεύη πού χρησιμοποιοσε δελφότητα. Το ζήτησαν νά ργασθε καί στά λλα μοναστήρια. ργασία χι πλς δέν ποτέλεσε μπόδιο γιά τήν προσευχή, λλά τοῦ καλ-λιέργησε καί μία ψηλή ασθηση προσφορς. Ἔτσι ὁ Ὅσιος ρσένιος πήγαινε πό τό να μοναστήρι στό λλο, καί ργαζόταν κατά τή διάρκεια τς μέρας ν προσευχόταν κατά τό μεγαλύτερο μέρος τς νύχτας. Τελικά, το 1393, πέστρεψε στήν Ρωσσία μεταφέ-ροντας μαζί του μία εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία ἀργότερα ὀνομάσθηκε «Παναγία τοῦ Κόνεβιτς».

Ὁ Ὅσιος, ἔχοντας πάντοτε μαζί του τήν εἰκόνα τῆς Ὑπερα-γίας Θεοτόκου ὡς πολύτιμο φυλαχτό, ἐπῆγε στό νησί Κόνεβιτς, στή λίμνη Λάντογα, ὅπου ἔζησε ἑπτά χρόνια ὡς ἐρημίτης. Τό κρύο ἦταν φονικό λλά μακάριος ρσένιος ρνιόταν τίς συνεχεῖς προσκλή-σεις το γουμένου τς μονς Βαλαάμ Σίλα, τίς ποες το μετέφερε μοναχός Λαυρέντιος. Μέλημά του ταν νά ξαλείψει τίς δεισιδαι-μονίες τν κατοίκων τς περιοχς. κόμη καί τό νομα τοῦ νησιοῦ Κόνεβιτς (πό τό Κόν πού σημαίνει λογο), προερχόταν πό μία δεισιδαιμονία τν κατοίκων του. Ο κάτοικοι ἐπίστευαν τι στό νη-σί ἐζοσαν κακά πνεύματα τά ποῖα ἐπροστάτευαν τά λογα πού ἐβοσκοσαν λεύθερα σ’ ατό. Μέ σκοπό νά χουν τήν ενοια τν πνευμάτων, οἱ κάτοικοι κάθε χρόνο προσέφεραν θυσία ἕνα ἄλογο, τό ποο, φο δεναν σέ μία μεγάλη πέτρα, τό ἄφηναν νά πεθάνει πό τήν πείνα καί τό κρύο. Κατά τήν φιξή του, χάρη στόν ψαρά Φίλιππο, Ὁσιος ρσένιος εὑρκε τήν «πέτρα το λόγου» τήν ποία καί ἐράντισε μέ ἁγιασμό. λοι ο παρευρισκόμενοι εδαν τά κάθαρτα πνεύματα, πό τήν μορφή κοράκων, νά πετον τρομοκρ-ατημένα. Ὅσιος ρσένιος ζησε πέντε χρόνια στό «νησί τοῦ λόγου», καταπολεμώντας μέ τό παράδειγμά του τίς δεισιδαιμονίες τν κατοίκων.

Τό 1398, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ Ἰωάννου, ἔθεσε τά θεμέλια μιᾶς κοινοβιακῆς μονῆς ἀφιερωμένης στό Γενέσιον τῆς Θεοτόκου. ργότερα, τήν ποχή το Ἀρχιεπισκόπου Συμεών, Ὅσιος ρσένιος θά ἐπισκεφθεῖ γιά μία φορά ἀκόμη τό Ἅγιον Ὄρος ζητώντας τήν εὐλογία τῶν Πατέρων τοῦ Ἄθω γιά τό μοναστήρι του.

Χωρίς τόν κτίτορά του, ο μοναχοί πεφάσισαν νά γκαταλεί-ψουν τό μοναστήρι, πειδή δέν μποροσαν νά ξασφαλίσουν τά πρός τό ζν. ξαντλημένος πό τήν θλίψη, εσεβής μαθητής τοῦ Ὁσίου ωακείμ, κρυμμένος σέ να δάσος, κλαιγε συνεχῶς γιά τήν πόφαση τς δελφότητος, ποία ἐσήμαινε τό τέλος τς μοναχι-κς μπειρίας σέ ἐκεῖνον τόν τόπο. πογοητευμένος ωακείμ ρχισε νά προσεύχεται μπροστά σέ μία εκόνα τς Παναγίας, μέ τήν λπίδα πώς ἡ Θεοτόκος θά τόν λευθερώσει πό τόν πόνο καί τή λύπη. Τή νύχτα, καί νῶ ἦταν σέ βαθύ πνο, το μφανίσθηκε Παναγία, ποία το προανήγγειλε τήν πιστροφή το Ὁσίου ρσενίου. Πράγματι, τό πρωῒ μακάριος Ἀρσένιος πέστρεψε μέ δυό μεγάλες βάρκες γεμάτες προμήθειες.

Στόν τόπο τῆς μφανίσεως τς Παναγίας ψωσαν να μεγάλο σταυρό στή βάση το ποίου ἐτοποθετήθηκε εκόνα της, πού εχε μεταφερθε στό νησί πό τό γιον ρος.

Τό 1421, μία καταστροφική κακοκαιρία πέφερε μεγάλες ζημιές στό μοναστήρι καί γιά τό λόγο ατό Ὅσιος ρσένιος ἀναγκάσθηκε νά τό μεταφέρει πρός τό σωτερικό τοῦ νησιο ἐπάνω σέ μία ροσειρά, ποία νομάσθηκε πως καί θως, δηλαδή «γιον Ὄρος». Τό «νησί το λόγου» πέκτησε πολύ γρήγορα με-γάλη φήμη καί ἦσαν πολλοί κενοι ο ποοι κατέφευγαν ς προσκυνητές στό μοναστήρι. Ὁ εγενής Μιχαήλ Κοντύλκα πεφάσισε νά κάνει μία γενναία δωρεά, ν Ἅγιος Ἐπίσκοπος Εθύμιος, κατά τή διάρκεια μίας πισκέψεώς του στόν ελογημένο κενο τόπο, ἐδώρισε τήν πισκοπική του μίτρα.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 144722. Πρίν τήν κοίμησή του εχε προάγει στή θέση το γουμένου τόν μοναχό ωάννη. Τό ερό του λείψανο ἐνταφιάσθηκε στή μονή, πού βεβηλώθηκε πό τό καταστροφικό μένος τῶν Σουηδν. Ο μοναχοί, γιά λόγους σφαλείας, προτίμησαν νά μεταφερθον σέ λλο μοναστήρι. τύχη το μοναστηριο κολού-θησε τίς φάσεις το πολέμου μεταξύ τν Ρώσσων καί τν Σουηδν στή διεκδίκηση τς Καρελίας. Τό μοναστήρι ξανακτίσθηκε πό τούς Ρώσσους, τό 1594, γιά νά γκαταλειφθε κ νέου καί ριστικά, τό 1610. Τό νησί το Κόνεβετς ἐδόθηκε στόν πρίγκηπα άκωβο Φεο-ντόροβιτς, ν τό 1719 Μέγας Πέτρος κτισε σ’ ατό τήν κκλησία το γίου Νικολάου.

πόδοση τιμς καί εὐλάβειας πρός τό πρόσωπο το Ὁσίου ρσενίου ἄρχισε πολύ ἐνωρίς πό τούς πιστούς το Κόνεβετς, λλά τό νομά του καταγράφηκε πίσημα στά λειτουργικά βιβλία τς Ρωσικς κκλησίας τό 1819, μετά πό σχετική πόφαση τς ερς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Αὐξεντίου καί Ὀνουφρίου, τῶν ἐρημιτῶν τῆς Βολογκντά.

Οἱ Ὅσιοι Αὐξέντιος καί Ὀνούφριος ἔζησαν τόν 15ο καί 16ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψαν θεοφιλῶς στήν περιοχή Βολογκντά τῆς Ρωσσίας, στήν ἔρημο Πέρκοβα. Ὅπως ἀναφέρεται στό βίο τους, ἤδη οἱ δύο Ἐρημίτες εὑρίσκονταν στήν ἔρημο τό 1499. Ἐκοιμήθησαν μέ εἰρήνη καί ἡ μνήμη τους τελεῖται, ἐπίσης, τήν τέταρτη Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή, ἑορτή πάντων τῶν Ἁγίων τῆς περιοχῆς Βολογ-κντά, ἡ ὁποία καθιερώθηκε ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Ἰννοκέντιο (Μπορί-σωφ)23.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου, τῆς Κατρόμα.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἔζησε στήν Ρωσσία κατά τόν 16ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε σέ ἱερά μονή πλησίον τῆς λίμνης Κατρόμα στήν περιοχή τοῦ Κάντνικωφ τῆς Ρωσίας. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη24.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου, τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν Πσκώφ τῆς Ρωσσίας ἀσκήσαντος.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος, ὁ Θαυματουργός, ἔζησε στήν Ρωσσία τόν 15ο ἤ κατ’ ἄλλους τόν 16ο αἰώνα μ.Χ. Ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στήν ἱερά μονή τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου στό Μαλύε, κοντά στήν περιοχή τοῦ Λαμπόρσκ τοῦ Πσκώφ, καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1492 ἤ τό 159225.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ὀνουφρίου, τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ, τοῦ ἐν Ρομανώφ τῆς Ρωσσίας.

Περί τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ, δέν ἔχουμε ἐπαρκεῖς ἁγιολογικές πληροφορίες. Γνωρίζουμε μόνο ὅτι ἔζησε θεοφιλῆ βίο στήν περιοχή Ρομανώφ-Μπορισογκλέμπσκ τοῦ Γιαροσλάβλ προσευχόμενος ἀδιάλειπτα στό ναό τῆς Μεταμορφώσε-ως τοῦ Ρομανώφ. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη καί τό ὄνομά του ἀναφέρε-ται στίς ἁγιολογικές δέλτους τοῦ Golubinskij26.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σεραπίωνος, τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν Ἰζμπόρσκ τῆς Ρωσσίας ἀσκήσαντος.

Ὁ Ὅσιος Σεραπίων ἔζησε τόν 16ο αἰώνα μ.Χ. στήν Ρωσσία. Ἔζησε βίο θεοφιλῆ καί ἐνάρετο καί διετέλεσε ἡγούμενος τῆς ἱερᾶς μονῆς τῆς Παναγίας τοῦ Λάμεχ στήν περιοχή τοῦ Ἰζμπόρσκ. Ἐκοι-μήθηκε μέ εἰρήνη27.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου, τοῦ ἐκ Πρεβέζης.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἔζησε τόν 18ο αἰώνα μ.Χ. Ἀσκήτεψε στήν ἱερά μονή τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, ἡ ὁποία εὑρίσκεται στή νῆσο Κορωνησία τοῦ Ἀμβρακικοῦ κόλπου, καί ἱδρύθηκε, κατά τόν Μητροπολίτη Ἄρτης Σεραφείμ τόν Βυζάντιο, τόν 17ο αἰώνα28.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Βενεδίκτου, τοῦ ἐκ Σερρῶν καί ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀθλήσαντος.

Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βενέδι­κτος ἐγεννήθηκε λίγο πρίν τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 στό χω­ριό Ἔζιοβα ἤ Ἔζουβα, τό ση­με­ρι­νό χωριό Δάφνη τς παρχίας Βισαλτίας τῶν Σερρῶν ἤ στό χωριό Ἀμούρ-μπέη, ση­μερινό Καστανο­χώρι. Ἡ σύγχυση γιά τήν κριβ γε­νέτειρα το Ἁγίου εναι δικαιο­λογημένη, διότι στήν περιοχή, νάμε-σα στά δύο ατά χωριά ὑπρχε μετόχι τς μονς Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Σέ φηβική λικία Ἅγιος ἐπγε μαζί μέ τόν πα­τέρα του στό Ἅγιον Ὄρος καί συγκεκριμένα, πως ταν φυσι­κό, στήν ερά μονή Κωνσταμονίτου. Ἐκε πα­τέ­ρας το­γίου γινε δόκιμος καί στή συνέχεια κάρη μο­να­χός, ν νεα­ρός κόμη Βενέδικτος ἀπεστάλη στόν Πο­λύ­γυ­ρο, γιά νά διδα­χθε γράμματα. Ἀφοῦ λοκλήρωσε τίς σπουδές του καί εχε φθάσει σέ κατάλληλη λικία, πέστρεψε στό μοναστήρι, γιά νά κα­ρε μοναχός. Ἡ κουρά του γινε κατά τήν περίοδο τς Με­γάλης Τεσσαρακοστς. Στή μονή Ἅγιος διακόνησε πί σει­ρά τν σέ λα τά διακονήματα καί ταν φθασε σέ με­γά­λη λικία ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Ὁ Ἅγιος Βενέδικτος, μαζί μέ ἄλλους πατέρες ἀπεστάλη, γιά τίς ἀνάγκες τῆς μονῆς, στό μετόχι τς μονς πού εὑρισκόταν ξω πό τήν Καλαμαριά τς Θεσ­σαλο­νίκης. Ἡ Ἐπανάσταση το 1821, πού εχε ς ποτέ­λε­σμα νά­λογες παναστατικς δραστηριότητες νά λάβουν χώ­ρα καί στήν περιοχή τς Μακεδονίας μέ φοβερά ντίποι-να πό τίς Τουρκικές ρχές, νάγκασε τούς μονα­χούς νά γκατα­λεί-ψουν τό μετόχι. Ο Ἅγιος Βενέδικτος συνελήφθη πό τούς Τούρκους το Ρουμπούτ πασᾶ καί δηγήθηκε σιδεροδέ­σμι­ος μαζί μέ ἀρκετούς μοναχούς πό τά μετόχια τς γύρω πε­ριοχς στήν Θεσσαλονίκη. Στίς 12 ᾿Ιου­νίου το 1821, πειτα πό φρικτά βασανιστήρια ποκε-φα­λίσθηκε μαζί μέ πολλούς μοναχούς καί προεστούς τν γύρω χωρι-ν τς Θεσ­σαλονίκης.

Τή νύχτα, μετά τό μαρτύριο, σύμφωνα μέ τή διή­γη­ση το Βί-ου, πάνω πό τά ταφα λείψανα τν Μαρτύρων ἐφαι­­νόταν νας φωτεινός σταυρός. Ο στρατιτες πού τά ἐφύ­λα­γαν, μόλις ντίκρυ-σαν ατό τό θαμα ξαφνιάστηκαν καί τό μολόγησαν στούς Χριστιανούς. Μέ φορμή τό θαμα ἐδόθηκε πό τίς ρχές ­δεια νά ἐνταφιασθοῦν τά ἱερά λείψανα τν Μαρτύρων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Παύλου, τοῦ ἐξ Ἰωαννίνων καί ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀθλήσαντος.

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Παῦλος ἐγεννήθηκε στά Ἰωάννινα περί τά τέλη τοῡ 18ου αἰῶνος. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Πέτρος. Σέ μικρή ἡλικία ἔμεινε ὀρφανός ἀπό πατέρα. Ἐσπούδασε στήν Μπαλα-ναία Σχολή τῶν Ἰωαννίνων καί εἶχε ὡς διδάσκαλο τόν Ἀναστάσιο Μπαλᾶνο ἤ Καμικάρη. Ἦταν φιλακόλουθος καί συμμετεῖχε στήν ἐκκλησιαστική ζωή καί τίς ἱερές Ἀκολουθίες στό ναό τοῦ Ἁγίου Ἰω-άννου τῆς Μπουνίλας ἤ τῆς Παναγίας τῆς Περιβλέπτου.

Ὁ Πέτρος, μέσῳ τῆς κυρᾶς Βασιλικῆς, εὐνοουμένης τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ, συνδέθηκε μέ τούς πατέρες τῆς μονῆς Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τόν ἡγούμενο Χρύσανθο καί τόν ἱερομάρτυρα Βενέ-δικτο, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔλθει στά Ἰωάννινα γιά ὑποθέσεις τῆς μονῆς τους. Ἔτσι, ὁ Ἅγιος ἦλθε στό Ἅγιον Ὄρος καί ἐκάρη μοναχός στή μονή Κωνσταμονίτου λαβών τό ὄνομα Παῦλος.

Ὁ Ἅγιος συνελήφη ἀπό τούς Τούρκους κατά τήν Ἐπανάστα-ση τοῦ 1821, ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης προέτρεψε τόν ἀρχηγό τῆς Μακεδονίας Ἐμμανουήλ Παπᾶ νά ἀρχίσει τήν Ἐπανάσταση ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, καί μεταφέρθηκε στήν Θεσσαλονίκη. Παρέδω-σε τήν ἁγία του ψυχή στά χέρια τοῦ Θεοῦ μετά ἀπό φρικτά βασανι-στήρια.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Συνεσίου, τοῦ ἐκ Θεσσαλονίκης.

Ο Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Συνέσιος συναριθμεται καί ατός μαζί μέ τούς μοναχούς Βενέδικτο, Τιμόθεο καί Παλο τς ἱερᾶς μονς Κωνσταμονίτου, μεταξύ τν μοναχν καί τν πλν Χριστιανν πού συνελήφθησαν πό τόν Ρουμπούτ πασᾶ στά περίχωρα τς Θεσσαλονίκης καί στό Ἅγιον Ὄρος, μέσως μετά τήν ναρξη τς Ἐπαναστάσεως το 1821, ὁδηγήθηκαν στήν πόλη, ἐβασανίσθηκαν νηλες καί θανατώθηκαν μέ μαρ­τυρικό τρόπο. ᾿Εκτενες πληρο-φορίες γιά τό βίο καί τό μαρ­τύριο το Ὁσιομάρτυρος μᾶς παραθέτει μοναχός Δοσίθεος Κωνσταμονίτης στό ργο του Νέον Υπό­μνημα τν νεοφα­νν Ἱερομαρτύρων καί Ὁσιομαρτύ­ρων, τό ποο συνέ-γρα­ψε πιθανόν μεταξύ τν τν 1830-1844, ὀλίγα χρόνια μετά τά συμβάντα.

Ὁ Ὁσιομάρτυς Συνέσιος καταγόταν πό τήν Ἀνατο­λή καί διαίτερη πατρίδα του ταν τό χωριό Τρίγλια τς παρ­χίας Πρού-σης τς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν φθασε σέ λικία γάμου γκατέλειψε τούς οἰκείους του καί γεμᾶτος ζλο γιά τή μοναχική ζω ἐπγε στό Ἅγιον Ὄρος. Στήν ρχ μετέβη στή μον Ἰβήρων, που ἐμόναζαν δελφός του Θεό­φι­λος καί θεος του Γεράσιμος. Μέ τίς ἰδικές τους συ­στά­σεις κατέληξε στή μον Κωνσταμονίτου. ᾿Εκε εὑρκε κάποιο μοναχό Ναθαναήλ, υἱό το οκονόμου παπᾶ Δημη­τρίου πό τήν διαίτερη πατρίδα του. Ατός τόν παρακίνη­σε καί παρ­έμεινε ς δό-κιμος καί στή συνέχεια κάρη μοναχός. Μετά τήν Ἐπανάσταση το 1821 καί τίς πιδρομές τν Τούρκων στίς μονές το Ἁγίου Ὄρους, καί πιό συγκεκρι­μένα ταν γιά δεύτερη φορά μοναχοί, καί μεταξύ ατν καί Συνέ­σι­ος, μέ πικεφαλς τόν πίτροπο το Ἁγίου Ὄρους Σπανδω­ν, δηγήθηκαν στήν Θεσσαλονίκη, ἐφυλακί­σθηκαν καί μέ δια­ταγή το Ρουμπούτ πασᾶ τούς ἐβασάνισαν σκληρά μέ τό ατιολογικό τι δέν πεκάλυψαν τούς κρυμμένους θησαυρούς τν μοναστηριῶν. ᾿Επί δυόμισυ χρόνια ο μο­ναχοί, καί μαζί μ’ ατούς καί Συνέσιος, φυλακισμένοι φ­ίσταντο τά σκληρά βασανιστήρια, μαρτυ­ρώντας τελικά γιά τήν πίστη τους.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου σιομάρτυρος Τιμοθέου, τοῦ ἐκ Βεροίας καί ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀθλήσαντος.

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Τιμόθεος συναριθμεται καί ατός μαζί μέ τούς μοναχούς Βενέδικτο, Συνέσιο καί Παλο τς ἱερᾶς μονς Κωσταμονίτου πού ἐμαρτύρησαν. Ἐκτενες πληροφορίες γιά τό βίο καί τό μαρτύριο το Ὁσιομάρτυρος Τιμοθέου μᾶς παραθέτει καί πάλι μοναχός Δοσίθεος Κων­σταμονίτης στό μνημονευθέν ργο του Νέον Υπόμνημα τν νεοφανν Ιε­ρομαρτύρων κα Οσιο­μαρτύρων.

Ὁ Ὁσιομάρτυς Τιμόθεος καταγόταν πό τά χωριά τς Βεροίας καί συγκεκριμένα τήν περιοχή πού παγόταν κκλησια­στικά στή δικαιοδοσία το Μητροπολίτου Βεροίας, πως παραθέτει χαρακτη-ριστικά βιογράφος Δοσίθεος Κωνστα­μονίτης. Ο πληροφορίες πού διαθέτουμε εναι ξαιρετικά λιγο­στές. Γνω­ρίζουμε στόσο τι ταν Τιμόθεος ταν νέος ἐνυμφεύθη­κε. Μετά τό θάνατο μως τς συζύ-γου του, ἦλθε στό Ἅγι­ον Ὄρος καί φο περιπλανήθηκε στίς σκῆ-τες το Ὄρους καί τά κελλιά τν Καρυν, πέλεξε τή μονή Κων­σταμονίτου, που μως κοινοβιακς βίος τς δελφότητος ταν σκληρός. ᾿Εκε τελικά κάρη μοναχός καί ζησε στήν συχία γιά ρκετό χρονικ διάστημα.

Ὅταν Τιμόθεος συνελήφθη μαζί μέ τούς λλους πα­τέρες τς Μονς καί δηγήθηκε μέ τή βία στήν Θεσσαλονί­κη, που ἐφυλα-κίσθηκε, ταν μεγαλύτερος σέ λικία (πάνω πό ξήντα τν), ἐβασανίσθησκε και ἐμαρτύρησε ἐπί Ρομπού Πασά, πιθανῶς τό 1822. Ἔτσι ξιώθηκε το στεφάνου το μαρτυ­ρίου.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Ρψμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 142.
2 Μανουήλ Γεδεών, Βυζαντινόν Ἑορτολόγιον, σελ. 113.
3 Ὁ Ἑλληνικός βίος τοῦ Ὁσίου σώζεται στήν ἱερά μονή τῶν Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους. Στίς ἱερές μονές Βατοπεδίου, Ἰβήρων καί Ἁγίου Παντελεήμονος σώζεται καί ἕτερος, συγγραφείς ὑπό τοῦ Μοναχοῦ καί Πρεσβυτέρου Νικολάου Σιναΐτου. Πρβλ. Ἀρχιμαν-δρίτου Τίτου, Ἱερά Μονή Ὁσίου Ὀνουφρίου ἐν Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ 1999.
4 Π.Β. Πάσχου, Ὁ ἀναχωρητικός μοναχισμός κατά τόν δ΄ αἰώνα, Ὁ βίος τοῦ Μεγάλου Ὀνουφρίου, Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ «Θεολογία», τόμος ΞΑ΄, τεῦχος Δ΄, σελ. 817-858, Ἀθῆναι 1990.
5 Στό Μηναῖο δέν ἀναφέρεται ὁ ποιητής τοῦ Κανόνος τοῦ Ὁσίου, πού φέρει τήν ἑξῆς ἀκροστιχίδα «’Ονουφρίῳ τόν αἶνον ἐξάδῳ πόθῳ».
6 Ὁ Ὅσιος Παχώμιος ἐκ τῆς Ἄνω Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου ἑορτάζεται τήν 15η Μαΐου.
7 Φοίνικες τῆς Ἴσιδος.
8 Π.Β. Πάσχου, Ταξίδι στήν ἁγία ἔρημο, ἀπό τό Βίο καί τήν Πολιτεία τοῦ ὁσίου πα-τρός ἡμῶν Ὀνουφρίου, Ἀνάτυπον, σελ. 134.
9 Ἡ ἀναχωρητική καί ἐρημιτική μορφή τοῦ μοναχικοῦ βίου ἀποτελεῖ τό πρῶτο εἶδος αὐτοῦ καί ἐπαρουσιάσθηκε στήν Αἴγυπτο κατά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν καί μάλιστα τῶν τοῦ Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Οἱ ἐρημίτες μοναχοί, οἱ ὁποῖοι κατά τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου ἀνέρχονταν σέ 5.000, καταφρονοῦντες τήν σκληρότητα τῆς ἐρήμου καί ζῶντες στήν πυρακτωμένη ἄμμο, ἐζοῦσαν ἀπομονωμένοι καί μόνο κατά τίς Κυριακές καί μεγάλες ἑορτές προσήρχονταν στόν πλησιέστερο ναόν, προκειμένου νά συμπροσευχηθοῦν καί νά κοινωνήσουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
10 Μέγας Συναξαριστής Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπιμελείᾳ Ματθαίου Λαγγῆ· μήν Ἰούνιος, Ἀθῆναι 1995, σελ. 137.
11 Ἀξίζει νά σημειώσουμε ὅτι, ὅπως καί σέ ἄλλους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ὅταν κάποιος ἀνακαινισθεῖ ἐν Χριστῷ καί ἐπανέλθει στό ἀρχαῖο κάλλος, τότε ἡμεροῦται καί ἡ «συστενάζουσα καί συνοδύνουσα» κτίση μέ τόν πεπτωκότα ἄνθρωπο. Ἡ δέ ἄλογη φύση ἐπανέρχεται στήν κατάσταση τοῦ Παραδείσου καί θέτει τόν ἑαυτό της στή διακονία τοῦ ἀνθρώπου. Τά Συναξάρια, τό Γεροντικό καί ἡ Λαυσαϊκή Ἱστορία ἀναφέρουν πλῆθος τέτοιων περιστατικῶν, ὅπου τά ἄγρια θηρία τῆς ἐρήμου πρό τῶν Ὁσίων ἦσαν ἄκακα ὡς τά ἀρνία καί πάντοτε ὑπάκουαν ὅσων ἐκεῖνοι τά ἐπρόσταζαν. Πολλοί δέ ἀπό αὐτούς, ὡς ὁ Ἀββᾶς Γεράσιμος, εἰκονίζονται μετά τοῦ ζώου τό ὁποῖο, οἱ ἱεροί βιογράφοι καί Συναξαριστές ἀναφέρουν γι’ αὐτούς.
12 Ἀρχιμανδρίτου Τίτου, Ἱερά Μονή Ὁσίου Ὀνουφρίου ἐν Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ 1999.
13 Οἱ Χριστιανοί τήν ὀνομάζουν Βαβύλα καί οἱ Ἑβραῖοι Bayt-Molona.
14 Πράξ. 1, 19.
15 Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Τιμοθέου Θέμελη, Ἡ Ἱερουσαλήμ καί τά Μνημεῑα αὐτῆς, ἐν Ἱεροσολύμοις 1932, τόμοι Α΄καί Β΄, σελ. 1488.
16 Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Τιμοθέου Θέμελη, Ἡ Ἱερουσαλήμ καί τά Μνημεῑα αὐτῆς, σελ. 1410.
17 Σωφρονίου Εὐστρατιάδου, Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σελ. 163. Βλ. Ἄντρου Παυλίδη, Ἀρχιμανδρίτη Κυπριανοῦ, Ἱστορία χρονολογική τῆς νήσου Κύ-πρου, σελ. 558: «Περί τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου, τῆς Νέας Ἰουστινιανῆς καί τῶν διαφορῶν αὐτῆς μετά τοῦ Ἀντιοχείας, καί περί τῆς ἅπαξ καί δίς βεβαίωσεως αὐτῆς ἐν τῇ αὐτοκεφάλω κλήσει….Οἱ προεστῶτες ἐπίσκοποι τῆς Κύπρου…Οἱ πατριάρχαι ὅμως Ἀντιοχείας, διά τό πέμπειν τόν στρατηγόν Ἀντιοχείας ὑποστράτηγον εἰς τήν Κύπρον, ἐζήτουν ὑποτάξαι ἑαυτοῖς τούς ἐπισκόπους Κύπρου, ὅπερ ἐπειδή Ρηγῖνος Κωνσταν-τίας, Ζήνων Κυρηνίας, Εὐάγριος Σόλων καί Σαπρίκιος Πάφου, ἀνέφερον διά λι-βέλλου τῇ οἰκουμενικῇ γ΄ Συνόδῳ…».
18 827-843 μ.Χ.
19 Μανουήλ Γεδεών, Βυζαντινόν Ἑορτολόγιον, σελ. 216.
20 Πόλη τῆς ρουμανικῆς, ἄλλοτε ρωσικῆς, Βεσαραβίας, εὑρισκόμενη ἐπί τῆς Μαύρης θαλάσσης καί πλησίον τῶν ἐκβολῶν τοῦ ποταμοῦ Δνείστερου. Τό Ἄκκερμαν εἶναι ἡ ἀρχαία ἑλληνική πόλη Λευκόπολις, μία ἀπό τίς ἐνενῆντα ἀποικίες τῆς Μιλήτου, συντελέσασα στή μετάδοση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στίς σκυθικές χῶρες. Ἐπί τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας ἀποκλήθηκε Alba Julia. Στήν ἀκμή τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρα-τορίας ἔφερε τό ὄνομα Μαῦρον Κάστρον. Περιῆλθε στά χέρια τῶν Τούρκων, τό 1503, πού τήν ὀνόμασαν Ἄκκερμαν (=Λευκό φρούριο). Ἀργότερα οἱ Ρῶσοι τήν τήν ἀπεκά-λεσαν Μπελγόροδ (=Λευκόπολις).
21 Νικηφόρος Κλαρουτζάνης ὁ Κρής, Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (1639-1645). Ἦταν γνωστός καί προστατευόμενος τῶν ἡγεμόνων τῆς Μολδοβλαχίας.
22 Πρβλ. S. Destunis, Žitija Svjatych [Vite dei santi], Sankt Peterburg 1892, σελ. 89-92.
23 A. Ornatskij, Istorija rossijskoj ierarchii [Storia della gerarchia russa], V, Moskva 1807-1815, σελ. 517.
24 G. V. Markelov, Svjatye Drevnej Rusi. Materialy po ikonografii [Santi deel’ antica Rus- sia. Materiale iconografico], II, Sankt Peterburg 1998, σελ. 188.
25 S. V. Bulgakov, Nastol’ naja kniga dlja svaščennocerkovnoslužitelej [Vademecum per i sacerdoti], Char’kov 1900, σελ. 204.
26 Kanonizacija, σελ. 337.
27 Kanonizacija, σελ. 366.
28 Φωτίου Γ. Οἰκονόμου, Ἁγιολόγιον πάντων τῶν ἐν Ἠπείρῳ Ἀγίων, Ἀθῆναι, σελ. 157-158.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Ἂρχισαν οἱ ἑορτασμοί τῆς ἑορτῆς τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στήν Πάτρα

Συμπληρώνονται ἐφέτος 56 χρόνια ἀπό τήν ἐπανακομιδή τῆς Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἀπό τήν Ρώμη στήν Πάτρα (26 Σεπτεμβρίου 1964- 26 Σεπτεμβρίου 2020). Ὃπως κάθε...

Η εορτή της Μεταστάσεως του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου στην Ι.Μ. Χαλκίδος

Mε λαμπρότητα εορτάσθηκε την Παρασκευή 25 και το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020, η Ιερά Πανήγυρις του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος.  Στον...

Ο Άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού Ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης ανήκει στα ιερά εκείνα πρόσωπα που αποτελούσαν το στενό κύκλο των μαθητών του Κυρίου....

Επικίνδυνη σίγουρα δεν είναι η Θεία Κοινωνία…

Του Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου Διάβασα σε ιστότοπο την είδηση, ότι ο δημοσιογράφος κ. Μανώλης Καψής, συνομιλών σε τηλεοπτικό διάλογο, σε πρωινή εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού...

Η εορτή της Μεταστάσεως του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου στην Άνδρο

Ο Σεβασμιώτατος κ. Δωρόθεος Β’ ιερούργησε σήμερα το πρωί , εν πληθούση Εκκλησία και την παρουσία πολλών παιδιών, στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου...

Μνημόσυνο Γέροντος π. Συμεών Κραγιόπουλου

Μέσα σε κλίμα κατάνυξης και συγκίνησης, τελέσθηκε το πρωί της 26ης Σεπτεμβρίου ε.έ., εις το Καθολικό του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος Πανοράματος, το πενταετές...

«Πρώτα η υγεία μου ή η σωτηρία της ψυχής μου;»

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη Αδελφοί μου. Με την βοήθεια και τη χάρη του Θεού φθάσαμε σήμερα στο τέλος της φετινής ιεραποστολικής και...

Ένας υποδειγματικός οικογενειάρχης – Κυριακή Α’ Λουκά

Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ «ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες  οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου  χαλάσω τὸ δίκτυον»  (Λουκᾶ 5,5) Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ἀγαπητοί Ἀδελφοί,...

Η αναβολή της Ιεραρχίας

Του Γιώργου Ν. Πασπαθανασόπουλου Η αναβολή – ματαίωση της ετήσιας υποχρεωτικής συγκλήσεως της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν έχει καμία δικαιολογία. Ούτε φυσικά τον κορωνοϊό....

Περί κανονικής προσκτήσεως της μοναχικής ιδιότητος (μέ ἀφορμή Ἀνακοινωθέν μας διά τόν ἐκπεσόντα Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἀνδρέαν Κονάνον)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΚΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΟΣ Ὁ πολιός καί πολυσέβαστος καί βαθυνούστατος Μητροπολίτης Ἠλείας κ.κ. Γερμανός μέ τήν ὀξυδέρκεια καί τόν δυναμισμό πού τόν...

Η εορτή του Αγίου Σιλουανού στην Μητρόπολη Θηβών

Στην  Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας) στο Ακραίφνιο λειτούργησε την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος. Ο Σεβασμιώτατος τέλεσε...

Ἡ Ἐξόδιος Άκολουθία τῆς Μοναχῆς Νειλίας στήν Τρίπολη

Τήν Παρασκεύη 25 Σεπτεμβρίου 2020, τελέστηκε ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τῆς Μοναχῆς Νειλίας, στόν Ἱερό Ναό Νεομάρτυρος Δημητρίου Μερκοβουνίου Τριπόλεως. Ἡ Μοναχή Νειλία (κατά κόσμον Χρυσούλα)...

Ορκωμοσία Νεοσύλλεκτων Οπλιτών από τον Μητροπολίτη Λαγκαδά

Τηρώντας αυστηρά τα μέτρα προφύλαξης για τον κορωνοϊό, με αποστάσεις αλλά και χωρίς την παρουσία συγγενών ή φίλων πραγματοποιήθηκε το πρωί της Παρασκευής 25...

Δεν θα εορτάσει ο Μητροπολίτης Κορίνθου λόγω κορωνοϊού

Ανακοινώνεται ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Διονύσιος το Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2020, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, ημέρα κατά την οποίαν...

Σημεῖα τοῦ νεοελληνικοῦ πνευματικοῦ βίου

Ἀγαθαγγέλου, Μητροπολίτη Φαναρίου «Ποῦ εἰσι τὰ ἐλέη σου τὰ ἀρχαῖα Κύριε, ἃ ἔδειξας τῇ ψυχῇ ἡμῶν ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου; Μνήσθητι τοῦ ὀνειδισμοῦ καὶ τοῦ...