ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη
Διαδίδεται ἀπό τά ΜΜΕ., ὅτι ἐπίκειται ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Ἑλλάδα. Μερικοί ἄρχισαν ἤδη νά τοπθετοῦνται ἀρνητικῶς. Ἄραγε γιατί;
Μέχρι περίπου τή δεκαετία τοῦ 1980, ἅπαντες, λαϊκοί, θεολόγοι, μοναχοί, ἱερεῖς, ἀρχιερεῖς ἀποκαλοῦσαν τούς Ρωμαιοκαθολικούς Ἐκκλησία. Καί τόν Πάπα, ὡς προκαθήμενο. Ἀκόμα καί στά κηρύγματα πού γίνονταν ἀπ’ ἄμβωνος! Ἄλλωστε, αὐτά διδάσκονταν στά Σχολεῖα, Γυμνάσια, Λύκεια, Πανεπιστήμια, καί χωρίς κανένας νά διαμαρτύρεται.
Ἀπό τή «μεταπολίτευση» (1974) ἄρχισε νά δημιουργεῖται ἕνα πρωτόγνωρο ἀντιπαπικό κλῖμα, πού στήν ἐποχή μας ἔφθασε στό ἀποκορύφωμα. Τί ἄλλαξε; Τί μεσολάβησε;
Ἴσως, θά μᾶς ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, νά «φταίει» τό πνεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς. Ἔλεγε: «Σκοπός τῆς νέας ἐποχῆς, δέν εἶναι νά βγάλει τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀλλά νά τούς ἀλλάξει τά μυαλά!».
Εἶναι κάτι πού στήν ἐποχή μας βγάζει μάτι! Νέα ἤθη, νέο φρόνημα, νέες συνειδήσεις, ἀκόμα καί «νέα» πίστη! Ὅταν ὁ Χριστός λέει, ἄραγε ὅταν θά ξαναρθεῖ, θά βρεῖ πιστούς πάνω στή γῆ(Λκ.18:8), ἐννοεῖ, ἄν θά βρεῖ πιστούς, μέ σωστή, ὑγιῆ πίστη, ἀρωματισμένη ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἀγάπη. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι καί τά δαιμόνια πιστεύουν (Ἰάκ. 2:19)! Ἀλλά, δέν ξέρουν οὔτε ἀπό ἀγάπη οὔτε ἀπό ταπείνωση!
Ὅπως καί νά ἔχουν τά πράγματα, ὁ Πάπας εἶναι ἀρχηγός τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, πού ἀπαριθμεῖ περίπου δύο δισεκατομμύρια χριστιανούς. Εἶναι ὁ πρῶτος στόν κόσμο πού ἔχει ὑπό τήν ἐξουσία του τό 1/3 τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ. Ὡς ἀρχηγός, εἶναι ἄξιος τιμῆς ἤ ὄχι;
Τούς Δεσποτάδες τούς ὑποδεχόμαστε μέ τιμές καί δόξες, ὄχι λόγῳ τῶν ἀρετῶν τους, ἀλλά ὡς ἀρχηγούς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Καί τούς Κυβερνῆτες τούς ὑποδεχόμαστε (μέ τό Εὐαγγέλιο στήν εἴσοδο τῆς ἐκκλησίας), ὄχι λόγῳ τῶν ἀρετῶν τους, ἀλλά ὡς φορεῖς τῆς (κοσμικῆς) ἐξουσίας. Ναί, ἀλλά ἐδῶ πρόκεται γιά ἄνθρωπο αἱρετικό!
Ἐπί Τουρκοκρατίας, κάθε φορά, πού ἐκλεγόταν νέος Πατριάρχης, τήν ἑπομένη τῆς ἐνθρονίσεώς του, ἐπισκεπτόταν τόν Σουλτάνο, καί τοῦ φιλοῦσε τό χέρι. Χέρι μουσουλμάνου! (Ἀθανασίου Κ. ‘Υψηλάντου. Τά μετά τήν Ἅλωσιν. Κων/πολις 1870, σελ. 108). Μήπως, μέ αὐτό πού ἔκανε ὁ Πατριάρχης, πρόδιδε τήν πίστη του; Καί κάθε φορά πού ὁ Ἱερέας συναντοῦσε μουσουλμάνο ἀξιωματοῦχο, γονάτιζε καί τόν προσκυνοῦσε! «Μέ τήν πρώτην μου παρουσίαν μου ὑπέβαλα τάς ἐδαφιαίας ὑποκλίσεις μου», σημείωνε στό ἡμερολόγιό του ὁ π. Νικόλαος Μελίδης, ὅταν ἐπισκέφθηκε (1911) τόν μουσουλμάνο, Χαϊτάρ Μπέη, τοπικό ἄρχοντα Ἐρζερούμ τοῦ Πόντου. (Ἐρζερούμ, 1916, Ἁρμός, σελ. 86). Καί πάλι: Μήπως μέ αὐτό πού ἔκαναν οἱ Ἱερεῖς μας (προσκυνοῦσαν πόδια μουσουλμάνου!), πρόδιδαν τήν πίστη τους καί γίνονταν μουσουλμνάνοι;!
Ἐνῶ, λοιπόν, ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, μερικοί κάνουν ὁλόκληρο θέμα γιά τό ἄν θά πρέπει ἤ ὄχι νά ἔρθει ὁ Πάπας γιά λίγες ὧρες (!) στήν Ἑλλάδα! Λές καί ὁ Πάπας εἶναι πιό ἐπικίνδυνος ἀπό τά ἑκατομμύρια τῶν μουσουλμάνων, πού διαμένουν (μονίμως!) στήν πατρίδα μας! Ναί Ἡ πατρίδα μας γέμισε ἀπό μουσουλμάνους, καί «ἡμεῖς ἄδομεν!».
Ἀπειλή γιά τήν πίστη μας, δέν εἶναι ὁ Πάπας, ἀλλά τό Ἰσλάμ. Τό «κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἤ καλύπτραν λατινικήν», ἦταν ἕνα σύνθημα πού κυριαρχοῦσε ἀνάμεσα σέ ὀλιγάριθμους φανατικούς ἀνθενωτικούς ὀρθοδόξους χριστιανούς (Γ.Καραμπελιᾶς. Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ. «Ἐναλλακτικές ἐκδόσεις», 2018, σελ. 18). Καί ποιός σώφρων, ὀρθόδοξος χριστιανός, θά ἀποδεχόταν αὐτό τό σλόγκαν; Δηλαδή, θά προτιμοῦσε νά ἔχει ὡς συμπολῖτες μουσουλμάνους πού πιστεύουνν στό Μωάμεθ, καί ὄχι καθολικούς χριστιανούς πού πιστεύουν στό Χριστό;!
Ἀλήθεια. Ποιός σήμερα κάνει τή πιό μεγάλη ζημιά στίς ἀδύνατες συνειδήσεις τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν; Ὁ Πάπας, ἤ ὅσοι ἀσχολοῦνται φανατικῶς μέ τόν Πάπα, ἐξάπτοντας τά πάθη, ἐνίοτε ἐν ὥρᾳ Λειτουργίας καί πρό τῆς Θ.Κοινωνίας ( μέ τά κηρύγματά τους);!
