Την Τρίτη 26 Οκτωβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ναούσης.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καί δός ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τήν ζάλην καί σβέσον τήν καθ᾽ ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεόν ἱκετεύων».
Ἑορτή τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος καί μυροβλύτου Δημητρίου, ἑνός ἁγίου, τοῦ ὁποίου ἡ ζωή, τό μαρτύριο καί τά θαύματα συνδέονται ἄρρηκτα τόσο μέ τήν πορεία καί τήν ἱστορία τοῦ Γένους μας, ὅσο καί μέ τήν ἱστορία αὐτῆς τῆς πόλεως, τῆς ἡρωϊκῆς πόλεως τῆς Ναούσης, ἐφόσον στόν παλαιό ναό του, μητροπολιτικό τότε, ξεκίνησε ἡ ἐπανάσταση τῶν Ναουσαίων ἐναντίον τῶν Τούρκων τό 1822, καί τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του, τό 1912, ἐλευθέρωσε τήν πατρίδα του, τή Θεσσαλονίκη, μετά ἀπό 500 χρόνια σκλαβιᾶς.
Καί ἄν προσθέσει κανείς στά δύο αὐτά γεγονότα τά ἀναρίθμητα θαύματα πού ἔχει ἐπιτελέσει ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, ἐπεμβαίνοντας σωστικά στή ζωή πολλῶν ἀνθρώπων, τότε εἶναι ἀπόλυτα κατανοητό γιά ποιόν λόγο ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ἐκφράζοντας τά αἰσθήματα καί τήν πίστη τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, στρέφεται πρός τόν ἅγιο καί τοῦ ζητᾶ ἐκ προσώπου ὅλων μας νά μᾶς σπλαγχνισθεῖ καί νά μᾶς δώσει ἄνεση καί ἀναψυχή ἀπό ὅσα μᾶς ταλαιπωροῦν, καί νά παύσει τούς κινδύνους καί τά προβλήματα τά ὁποῖα μᾶς φοβίζουν καί μᾶς κάνουν νά ἀνησυχοῦμε.
Στρέφεται ὁ ἱερός ὑμνογράφος πρός τόν ἅγιο Δημήτριο καί τόν ἱκετεύει, γιατί γνωρίζει καί τή μεγάλη του ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους ἀλλά καί τή μεγάλη του παρρησία πρός τόν Θεό.
Διότι, ἄν μία καί μόνη ἐπίκληση τοῦ μαθητοῦ του, τοῦ ἁγίου Νέστορος, ἐνώπιον τοῦ θηριώδους ἐκείνου μονομάχου τοῦ Μαξιμιανοῦ, τοῦ Λυαίου, ἄν μία καί μόνο φράση, «ὁ Θεός τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι», ἦταν ἀρκετή γιά νά χαρίσει στόν νεαρό χριστιανό ὄχι μόνο μία ἀνέλπιστη νίκη ἔναντι τοῦ ἀηττήτου γιά τόν κόσμο ἀντιπάλου του, ἀλλά καί τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου, δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει κανείς πού νά ἀμφιβάλλει γιά τήν παρρησία τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ παρρησία αὐτή ἐπιβεβαιώνεται αἰῶνες τώρα καί παρακινεῖ ὅλους ἐμᾶς νά στρεφόμεθα πρός τόν προσφιλῆ ἅγιο καί νά ζητοῦμε τή βοήθειά του καί τή σωστική του ἐπέμβαση στή ζωή μας.
Αὐτή τήν ἀνάγκη αἰσθανόμαστε καί ἐμεῖς, ἰδιαιτέρως αὐτές τίς δύσκολες ἡμέρες, τίς ἡμέρες τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, πού δυστυχῶς ἀναζωπυρώθηκε αὐτό τό διάστημα καί ἰδιαιτέρως στήν περιοχή μας, ἀλλά καί τίς ἡμέρες πού ἡ πατρίδα μας ἀντιμετωπίζει ποικίλες προκλήσεις καί ἀπειλές ἀπό ἕναν ἀπρόβλεπτο γείτονα.
Καί γι᾽ αὐτό στρεφόμεθα πρός τόν ἑορταζόμενο σήμερα ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο, ἐδῶ, στόν πανηγυρίζοντα ἱερό ναό του, καί τόν παρακαλοῦμε ἐπαναλαμβάνοντας τήν ἱκεσία τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου: «Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καί δός ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τήν ζάλην καί σβέσον τήν καθ᾽ ἡμῶν ἀγανάκτησιν».
Γιά νά κάνουμε ὅμως τήν ἱκεσία μας πιό ἀποτελεσματική καί τήν παράκλησή μας πιό δυνατή, δέν θά πρέπει νά παραμείνουμε στά λόγια. Δέν θά πρέπει νά περιορισθοῦμε σέ μιά τυπική προσευχή, ἀλλά θά πρέπει νά τήν κάνουμε μέ βαθειά πίστη καί συναίσθηση τοῦ τί ζητοῦμε καί ἀπό ποιόν τό ζητοῦμε.
Θά πρέπει νά μιμηθοῦμε τήν πίστη τοῦ νεαροῦ μαθητοῦ του, τοῦ ἁγίου Νέστορος, πού ἔχοντας ὡς μοναδικό ὅπλο τήν εὐχή τοῦ διδασκάλου του κατέβηκε στόν στίβο γιά νά ἀντιμετωπίσει τήν πρόκληση τοῦ εἰδωλολάτρου Λυαίου.
Θά πρέπει ἀκόμη νά αἰσθανόμεθα τήν οἰκειότητα τῆς πνευματικῆς συγγενείας μέ τόν ἅγιο Δημήτριο, συγγένεια πού καλλιεργεῖται, ὅταν καί ἐμεῖς ἀγωνιζόμεθα γιά ὅσα ἀγωνιζόταν καί ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς καί μυροβλύτης Δημήτριος. Ὅταν ἀγωνιζόμεθα γιά νά ἀγαποῦμε τόν Χριστό καί νά ὁμολογοῦμε τήν πίστη μας σέ αὐτόν. Ὅταν προσπαθοῦμε νά διατηροῦμε τήν ψυχή καί τό σῶμα μας καθαρά ἀπό τοῦ κόσμου, καί νά μήν ὑποχωροῦμε καί ἐνδίδουμε στίς προκλήσεις τῆς ἁμαρτίας, πού ἐπιδιώκουν νά μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τόν Χριστό, ἀπό τήν ἐγκράτεια καί τήν πίστη μας καί νά ψυχράνουν τήν ἀγάπη μας. Ὅταν προσπαθοῦμε νά ἀκολουθοῦμε στή ζωή μας τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά τήν ἐμπιστευόμεθα στήν ἀγάπη του μέ τή βεβαιότητα ὅτι Ἐκεῖνος δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ.
Ἔτσι ἔζησε καί ὁ ἅγιος Δημήτριος καί γι᾽ αὐτό ἀξιώθηκε νά λάβει τόση χάρη ἀπό τόν Χριστό, ὥστε νά βοηθᾶ τούς ἀνθρώπους πού τόν ἐπικαλοῦνται καί νά σώζει ἀπό κάθε κακό ὅσους ἀκολουθοῦν τόν δικό του δρόμο. Διότι ὁ ἅγιος Δημήτριος ὁ ὁποῖος ἦταν καί νέος καί εἶχε καί ἀξιώματα μέσα στήν πολιτεία καί εἶχε χαρίσματα πάρα πολλά, τίποτε δέν ἔβαλε πάνω ἀπό τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του καί τήν ἀγάπη του καί τή σχέση του ἀπό τόν Θεό. Τά πάντα τά θεωροῦσε σκύβαλα, σκουπίδια, «ἵνα Χριστόν κερδίσῃ».
Γι᾽ αὐτό καί τιμώντας σήμερα τή μνήμη τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου, ἄς τόν τιμήσουμε μιμούμενοι καί τή ζωή του. Καί τότε θά μποροῦμε νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι καί ἐκεῖνος θά τείνει εὐήκοο οὖς στίς προσευχές μας, θά ἀκούει τόν πόνο καί τίς ἱκεσίες μας, θά εἶναι πάντοτε φύλακας καί προστάτης μας καί θά μᾶς ἀπαλλάξει καί ἀπό τόν κορωνοϊό καί ἀπό ὅλα ὅσα μᾶς ἀπειλοῦν καί ἐπιβουλεύονται τή ζωή μας καί τήν ψυχή μας μέ τή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ.
Ἐάν θέλουμε νά τιμήσουμε τόν μεγαλομάρτυρα ἅγιο Δημήτριο, ὅπως λέγει καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, θά πρέπει νά μιμηθοῦμε τή ζωή του. Ἀσφαλῶς δέν ζητᾶ ὁ Θεός νά μαρτυρήσουμε ὁμολογώντας τό ὄνομά του – δέν ξέρουμε ἄν θά ἔρθουν τέτοιες ἡμέρες –, ἀλλά καθημερινά ὁ καθένας μας, ὅπου εἴμεθα καί ὅπου εὑρισκόμεθα καί μέ ὅποιον τρόπο τῆς ζωῆς μας, μποροῦμε νά κάνουμε αὐτή τήν ὁμολογία τῆς ἀγάπης μας πρός τόν Θεό. Καί ἐμεῖς, νά εἶστε βέβαιοι, θά δεχθοῦμε καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.
