Έφθασε και πάλι το Πάσχα του Καλοκαιριού.
Από τις αρχές του μηνός Αυγούστου, μέσα στο κατακαλόκαιρο, όπου ο υδράργυρος της θερμοκρασίας ανεβαίνει, η Εκκλησία διά των παρακλήσεων προς την Υπεραγία Θεοτόκο, μας καλεί σε πνευματική ανάταση, ώστε να προετοιμαστούμε καταλλήλως δια το πέρασμα εκ του Θανάτου εις την Ζωή, με την εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας μας, όχι απλώς ως μια ετήσια παράδοση αλλά ως βίωμα ουσιαστικό του εκκλησιαστικού τούτου γεγονότος.
Αυτό είναι και το μήνυμα της σημερινής εορτής, της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Η Εκκλησία δεν πενθεί για την κοίμηση της Παναγίας, αλλά πανηγυρίζει τη μετάστασή της στη ζωή της αιωνιότητας. Ο θάνατος δεν αποτελεί το τέλος, αλλά τη μετάβαση στη ζωή που νίκησε ο Χριστός με την Ανάστασή Του.
Όπως μας πληροφορεί ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Θεός απέστειλε πάλιν σε αυτὴν, την Θεοτόκο, τον Αρχάγγελον Γαβριὴλ για να της αναγγείλη την ένδοξος εκδημίαν της, καθὼς άλλοτε την θαυμαστὴ αυτής σύλληψιν.
Την επισκέφθηκε ο αρχάγγελος και της επέδωσε ένα κλάδο φοίνικος, σύμβολον της νίκης, το οποίο είχε άλλοτε χρησιμοποιήσει ο λαὸς υποδεχόμενος στην Ἱερουσαλὴμ τον Υιό της, τον νικητὴν του θανάτου και εξολοθρευτὴν του Αδου.
Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς σύμβολον τῆς νίκης κατὰ πάντων τῶν δεινῶν καὶ τῆς καταλύσεως τοῦ θανάτου, λέγοντας· «Ὁ Κύριος καὶ Υἱός σου σὲ προσκαλεῖ: Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἔλθης πλησίον μου, ὦ καλὴ μῆτερ μου ( Ἆσμ. ἀσμ. β΄, 10 καὶ 13).
Καθὼς ἤκουσε ἡ ἁγία Θεοτόκος τοὺς λόγους τούτους ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ ἔδωσε εἰς τὸν ἄγγελον τὴν ἰδίαν, ὅπως καὶ παλαιά, ἀπόκρισιν: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι —καὶ τώρα— κατὰ τὸ ρῆμα σου⋅ καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος» (Λουκ. α΄, 38).
Ο ουρανός ανοίγει τας πύλας του, για να εισέλθει η Κυρία Θεοτόκος εις την βασιλεία του Υιού αυτής, κατά τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης.
Ο ουρανός αυτήν προσμένει, οι άγγελοι προτρέχουσι, οι ουράνιες δυνάμεις ετοιμάζουσι τον Θρόνον, στον οποίο θα καθίσει η Βασιλίδα Θεοτόκος, και οι άνθρωποι την προϋπαντούν με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, κατά τον Άγιο Γερμανό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Η Θεοτόκος γεφύρωσε το χάσμα, το οποίο άνοιξε η παρακοή των ανθρώπων και απετέλεσε και την νοητή γέφυρα, μέσω της οποίας οι άνθρωποι αξιώθηκαν να μεταβούν στον ουρανό, τον Παράδεισο.
Κατήργησε την απόσταση που χώριζε τον άνθρωπο από τον Θεό. Ο τόκος της Θεοτόκου «ήνωσε τα το πριν διεστώτα», κατάργησε την εχθρότητα της αμαρτίας, κατά τον Απόστολο Παύλο (Εφ. 2, 15), εξαφάνισε το κέντρο του θανάτου και αποτίναξε την πίκρα της φθοράς.
Ποιος δεν επικαλέστηκε στη ζωή του την Κυρία Θεοτόκο; Ποιος δεν ένιωσε την επέμβασή της στα δύσκολα, την ώρα που οι άνθρωποι σε σταυρώνουν και σε πονούν; Ποιος δεν ένιωσε τον ερχομό της και την επούλωση του ψυχικού και σωματικού πόνου από το αγιασμένο της χέρι; Ποιος δεν έζησε την εσωτερική ειρήνη μέσα στις δυσκολίες του επικαλώντας την Θεοτόκο; Ποιος δεν έλαβε ενίσχυση ελπίδος και υπομονής από το άγγιγμα στην εικόνα της, όταν όλα γύρω σου νιώθεις να καταρρέουν και να σε διακατέχει αγωνία και φόβος; Ποιος δεν ένιωσε με την επίκληση του ονόματός Της να γίνεται αυτό που θέλει η Ίδια με τον Υιό Της, το θείο θέλημα δηλαδή, και όχι αυτό που θέλουν οι άνθρωποι ανάλογα με τα συμφέροντά τους και αυτό που τους βολεύει;
Η Παναγία προβάλλει ως η στοργική Μητέρα που ακούει τις προσευχές των παιδιών της και πρεσβεύει ακατάπαυστα για τη σωτηρία τους.
Η Παναγία οδηγεί τον κάθε άνθρωπο στον Υιό της, τον μόνο αληθινό Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, χαρίζοντας ειρήνη, ελπίδα και πνευματική ενίσχυση σε όλους όσοι προστρέχουν με πίστη στη μητρική της προστασία.
Η Παναγία δροσίζει την κάθε διψασμένη ψυχή με τις μελωδίες των παρακλήσεών της.
Η Παναγία χαρίζει την πνευματική παρηγοριά και την αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι μας στον αγώνα.
Η Εκκλησία μας στέκεται σήμερα με ιερό δέος μπροστὰ στη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας.
Η Κοίμησή της γίνεται για όλους μας μήνυμα ελπίδας. Ο Θάνατος, για όποιον ζει κατά Χριστό, δεν είναι τὸ τέλος, αλλά η προσδοκία της αναστάσεως.
Ας προσεγγίσουμε, λοιπόν, με καθαρὴ καρδιὰ, με καθαρή συνείδηση, τη μεγάλη εορτή, ζητώντας από την Παναγία να γίνεται πάντοτε σκέπη, παρηγορία και ελπίδα της ζωής μας.
Παναγία Θεοτόκε, μὴ παύσῃς πρεσβεύουσα ὑπὲρ ἡμῶν.
π. Ρ. Μ.
