Την Κυριακή 9 Νοεμβρίου o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και της Αναλήψεως του Κυρίου Βεροίας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Ποιμενάρχης μας κ. Παντελεήμων τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Ροδοστόλου κυρού Χρυσοστόμου, με τον οποίο διατηρούσαν στενούς πνευματικούς δεσμούς.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ὤφθης Ἐκκλησίας νέος ἀστήρ, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, τῇ ὁσίᾳ σου βιοτῇ», ἔψαλε σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ ἁγίου προστάτου τῆς ἐνορίας σας, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίσθηκε ὡς «ὁ ἅγιος τοῦ αἰῶνος μας», τοῦ 20οῦ αἰῶνος, κατά τόν ὁποῖο ἔζησε ἕνα μέρος τῆς ζωῆς του, θαυματούργησε καί ἁγιοκατατάχθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο.
Κατά ἀγαθή συγκυρία ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ὁ ὁποῖος συνέθεσε τήν πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Ἀκολουθία καί τούς στίχους τοῦ Μεγαλυναρίου, τούς ὁποίους προέταξα, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν νέο καί σύγχρονό μας Ἅγιο, τόν ὅσιο Γεράσιμο τόν Ὑμνογράφο, τόν Μικραγιαννανίτη. Καί ὅπως συνέβαινε κάποιες φορές καί στό παρελθόν, ὁ ὅσιος Γεράσιμος εἶχε τό ἐξαιρετικό προνόμιο νά ὑμνήσει στό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου ἕναν ἅγιο, τόν ὁποῖο ἐγνώρισε πρίν νά πάει ἐκεῖνος στό Ἅγιο Ὄρος, τόν ἐγνώρισε νέο παιδί, ὅταν ζοῦσε στήν Ἀθήνα, καί ἐκκλησιαζόταν στό ἐκκλησάκι τῆς Ριζαρείου Σχολῆς, στήν ὁποία εἶχε διατελέσει διευθυντής ὁ ἅγιος Νεκτάριος, καί ἄκουε τά κηρύγματά του.
Εἶχε ὅμως καί τήν εὐλογία ὁ ὅσιος Γεράσιμος, μετά τήν κοίμηση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, νά προσκυνήσει καί νά ἀσπασθεῖ τό χαριτόβρυτο λείψανό του στόν Πειραιᾶ, πρίν αὐτό νά μεταφερθεῖ στήν Αἴγινα μέ τό πλοιάριο.
Ἔτσι γνώρισε ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ Μικραγιαννανίτης τόν ἅγιο τῆς ὑπομονῆς, τῆς πίστεως, τῆς καρτερίας καί τῆς συγχωρητικότητος. ὁ Καί ὅταν ἐγκαταβίωσε στή συνέχεια στή Μικρά Ἁγία Ἄννα, εἶχε τήν εὐκαιρία νά μάθει πολλά γιά τή ζωή τοῦ ἁγίου Νεκταρίου ἀπό τόν συμμοναστή του, τόν Γέροντα Ἀβιμέλεχ, ὁ ὁποῖος συνδεόταν πνευματικά μέ τόν ἅγιο Νεκτάριο, καί συνέγραψε μάλιστα καί τήν πρώτη βιογραφία μέ τά θαύματά του, ἕνα μόλις χρόνο μετά τήν κοίμησή του.
Ἡ ὑπομονή, παρά τίς ἀδικίες καί τίς συκοφαντίες τίς ὁποῖες ὑπέστη, ἦταν αὐτή πού ἁγίασε τόν ἅγιο Νεκτάριο. Ὑπέμενε σέ ὅλη του τή ζωή, χωρίς νά ἀγανακτεῖ καί χωρίς νά διαμαρτύρεται. Ὑπέμενε μέ ταπείνωση καί ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καί ἁγιάσθηκε, κατά τήν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου «ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθαι τάς ψυχάς ὑμῶν». Γι᾽ αὐτό καί ὅταν μετά τήν κοίμησή του κάποιος γνωστός του διερωτᾶτο τί ἔκανε ὁ Νεκτάριος καί τόν τιμοῦν ὡς ἅγιο, ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἐμφανίσθηκε στόν ὕπνο του καί τοῦ εἶπε: «μήν ἀπορεῖς, παιδί μου, γιατί βρίσκομαι κοντά στόν Θεό. Ἐσυκοφαντήθην, ὑπέμεινα καί ἐσώθην».
Αὐτή ἡ ἀπάντηση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου διδάσκει καί σέ ἐμᾶς τήν ἀξία καί τή σημασία τῆς ὑπομονῆς. Εἶναι ἡ πιό εὔκολη καί ἡ πιό ἀποτελεσματική συνταγή σωτηρίας, θά μπορούσαμε νά ποῦμε. Εἶναι αὐτή πού ὅλοι μποροῦμε νά ἐφαρμόσουμε στή ζωή μας, χωρίς κόπους, χωρίς νηστεῖες, χωρίς ἀγρυπνίες, χωρίς μεγάλους ἀγῶνες καί προσπάθειες. Ὅλοι μποροῦμε νά τήν καλλιεργήσουμε μέσα στό σπίτι μας, στήν ἐργασία μας, στόν κοινωνικό μας περίγυρο, γιατί ὅλοι ἀντιμετωπίζουμε προβλήματα καί δυσκολίες καί ἀδικίες, ὅπως ἀντιμετώπισε ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Ἄν ἀρχίσουμε νά ἀντιδροῦμε καί νά ὀργιζόμεθα, δέν θά ὠφεληθοῦμε καί δέν θά κερδίσουμε τίποτε, ἐνῶ ἄν προσπαθήσουμε νά κάνουμε ὑπομονή, νά συγχωρήσουμε ὅσους μᾶς ἀδίκησαν ἤ μᾶς πίκραναν, τότε θά βαδίσουμε χωρίς μεγάλη δυσκολία τόν δρόμο πού πορεύθηκε ὁ ἑορταζόμενος σήμερα προστάτης τῆς ἐνορίας σας, ὁ ἅγιος Νεκτάριος, θά βαδίσουμε δηλαδή τόν δρόμο τῆς σωτηρίας μας.
Αὐτόν τόν δρόμο τῆς ὑπομονῆς βάδισε διά βίου καί ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ροδοστόλου, κυρός Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε Σχολάρχης τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς τοῦ Ἁγίου ῎Ορους, τοῦ ὁποίου θά τελέσουμε μέ πολλή εὐγνωμοσύνη καί σεβασμό τό τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο. Καί παρακαλοῦμε ἰδιαιτέρως τόν ἅγιο Θεό νά τόν ἀναπαύσει καί νά τάξει τήν ἀγαθή ψυχή του μετά Ἁγίων καί τῶν δικαίων.
Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ροδοστόλου ἦταν ἕνας γνήσιος Ἁγιορείτης, ἕνας ἄνθρωπος τῆς ὑπομονῆς, ὁ ὁποῖος τά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του μόναζε διακριτικά στό κελί του, κοντά στή Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας, χωρίς νά ἐπιδιώκει τίποτε γιά τόν ἑαυτό του, χωρίς νά ἐπιδιώκει τήν προβολή, παρά τήν ἄριστη θεολογική του κατάρτιση. Μελετοῦσε πάντοτε, σκεφτόταν καί προσευχόταν μεταξύ ἄλλων καί γιά τούς μαθητές του στήν Ἀθωνιάδα Σχολή, στήν ὁποία δίδαξε καί διηύθυνε ἐπί πολλά χρόνια. Ὁ ἀγαθός Θεός τόν κάλεσε κοντά του πλήρη ἡμερῶν καί εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα νά τοῦ χαρίσει τά οὐράνια ἀγαθά, τά ὁποῖα ἐπόθησε ἐκ νεότητός του καί γιά τά ὁποῖα ἀγωνίσθηκε μέ ζῆλο καί αὐταπάρνηση σέ ὅλη του τή ζωή ὡς μοναχός, ὡς Ἐπίσκοπος καί ὡς ἀσκητής στό Περιβόλι τῆς Παναγίας μας.
