Σήμερα Κυριακή, τελευταία ἡμέρα τῶν ἐκδηλώσεων πρὸς τιμὴν τῆς Ὑπαπαντῆς στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, ἐτελέσθη Ὄρθρος καὶ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Παροναξίας κ. Καλλινίκου, συμπαραστατούμενος ἀπὸ τὸν Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Δωρόθεο Βενετσανόπουλο, τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ἱ. Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου τὸν καὶ Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, Πρεσβύτερο π. Σπυρίδωνα Βίτση, Πρεσβύτερο π. Θωμᾶ Μάντζιο καὶ τὸν διάκονο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Παροναξίας π. Παναγιώτη Κοσμόπουλο.
Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παροναξίας κ. Καλλίνικος ἑρμηνεύοντας τὸ εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας, τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου. Στὴν παραβολὴ αὐτή, παρατηρεῖ ὁ Σεβασμιώτατος, παρακολουθοῦμε τὰ στάδια τῆς πτώσης καὶ τῆς ἀνάστασης ἑνὸς ἀνθρώπου. Ἀκολουθώντας τὴν πορεία τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, διακρίνουμε πρῶτα τὴν σταδιακὴ πτώση του. Ἀρχικὰ αὐτονομεῖται καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ σπίτι. Στὴν συνέχεια ἐγκαθίσταται σὲ χώρα μακρινὴ «ζῶν ἀσώτως». Φθάνει στὴν ἔσχατη ἔνδεια καὶ τότε συνειδητοποιεῖ τὴν κατάσταση, ἀλλὰ δὲν ὁδηγεῖται στὴν ἀπομόνωση. Συγκλονίζεται καὶ βαδίζει σταδιακὰ καὶ κλιμακωτὰ πρὸς τὴν ἄνοδο. Ἀποφασίζει νὰ ἐπανέλθει, νὰ ταπεινωθεῖ καὶ νὰ ζητήσει συγχώρεση ἀπὸ τὸν πατέρα του. Καὶ θέτει σὲ ἐφαρμογὴ τὴν ἀπόφασή του.
Ὁ πατέρας τὸν περιμένει. Δὲν τὸν παρατηρεῖ, δὲν τὸν ἐπιπλήττει. Ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά του, τοῦ δίνει τὸ δακτυλίδι, σημάδι ὅτι εἶναι μέλος τῆς οἰκογένειας, διέταξε τοὺς ὑπηρέτες νὰ τοῦ δώσουν ροῦχα καινούργια καὶ τέλος νὰ σφάξουν τὸν μόσχο τὸν σιτευτὸ καὶ νὰ γίνει μεγάλο γλέντι γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ στάση τοῦ ἀγαπῶντος πατρός. Αὐτὸ πρέπει κι ἐμεῖς νὰ κάνουμε. Ὅλοι παρασυρόμαστε ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ πάντα μᾶς περιμένει ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ὑποδεχθεῖ. Ὁ Κύριός μας μᾶς περιμένει μὲ ἀγάπη, μὲ στοργή, μὲ ἐπιείκεια, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ ἔχουμε τὴν διάθεση τῆς ἐπιστροφῆς.
Ὁλοκληρώνοντας τὴν ἑρμηνεία στὴν παραβολὴ τοῦ ἀσώτου ὁ Σεβασμιώτατος προέτρεψε νὰ χαιρόμαστε μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἄλλου, νὰ συγχωροῦμε κάθε προηγούμενο ἀτόπημα, γιατὶ τὸ μεγαλύτερο κακὸ εἶναι νὰ μὴν ἔχουμε ἀγάπη. Ὅταν δὲν ἔχουμε ἀγάπη, παύουμε νὰ ἑλκύουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Κοινωνίας τελέσθηκε μνημόσυνο ὑπὲρ ἀναπαύσεως τοῦ Ἱερομονάχου Νήφωνος Βιτζηλαίου. Ὁ ἀείμνηστος π. Νήφων ἧταν παιδὶ εὐσεβοῦς οἰκογενείας, ἐνορίτες τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Νεκτάριο διακονοῦσαν στὸ Ἱερό, κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ μακαριστοῦ π. Κων/νου Παναγιωτόπουλου. Ὅταν τελείωσε τὶς ἐγκύκλιες σπουδές του, κατόπιν ἐξετάσεων εἰσήχθη στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο καὶ σπούδασε Κοινωνιολογία. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἐκάρη μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀσωμάτων Πετράκη, ὅπου καὶ ἐγκαταβίωσε, παρ’ ὅτι ἡ οἰκογένειά του ζοῦσε στὴν Ἀθήνα. Τὴν ἴδια χρονιὰ τῆς κουρᾶς του χειροτονήθηκε διάκονος καὶ δύο χρόνια ἀργότερα πρεσβύτερος. Ὡς κληρικὸς ἔδωσε πάλι ἐξετάσεις καὶ εἰσήχθη στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ ΕΚΠΑ ἀποκτώντας καὶ τὸ πτυχίο τῆς Θεολογίας. Ὅμως ὁ Κύριος, κρίμασιν οἷς Ἐκεῖνος οἶδεν, τὸν κάλεσε πολὺ νωρὶς κοντά Του. Ὁ π. Νήφων ἐκοιμήθη τὸ 2008 σὲ ἡλικία 37 ἐτῶν.
Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο τὸν Στρατηλάτη. Στὶς 6:00μ.μ. ἐψάλη ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὴν συνέχεια Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη.
Στὶς 7:00μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Τριάδος καὶ Ἁγ. Νεκταρίου Τερψιθέας, Ἀρχιμανδρίτης π. Νήφων μετέφερε στὸ ἀκροατήριο ἐμπειρίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος, τὸ ὁποῖο ἔζησε γιὰ πολλὰ χρόνια. Μὲ λόγο ἥρεμο καὶ γλαφυρὸ διηγήθηκε περιστατικὰ ἀπὸ τὴν ἐκεῖ ζωή του, τὰ ὁποῖα διδάσκουν καὶ ὠφελοῦν πνευματικά. Οἱ Γεροντάδες στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὰ πιὸ ἁπλᾶ περιστατικὰ τὰ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ πνευματικὴ ὡφέλεια τῶν νεωτέρων.
Τὸ Ἅγιο Ὄρος, λέει ὁ π. Νήφων εἶναι ἕνα μυστήριο. Καὶ τὸ διαρκὲς θαῦμα του, ἡ παραγωγὴ Ἁγίων. Ὁ π. Νήφων γνώρισε γεροντάκια ποὺ ζοῦσαν ἁπλᾶ καὶ ταπεινά. Ὅμως μέσα στὴν ἁπλότητα καὶ τὴν ταπείνωση ἀναπαύεται ὁ Θεός. Γι’ αὐτὸ καὶ μόνο ἀπὸ τὴν παρουσία αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν ἔπαιρνες χάρη. Ἦταν ὄντως χαριτωμένα γεροντάκια. Γιὰ νὰ ὠφελήσουν τοὺς νέους μοναχοὺς ἀφηγοῦνταν ἱστορίες ἀπὸ τοὺς γεροντάδες τους, ἀπὸ τὴν ζωή του, ἀπὸ κάποιο θαῦμα τῆς Παναγίας μας, ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ ποὺ ἔκαναν σὲ διάφορες δυσκολίες καὶ πειρασμοὺς ποὺ εὕρισκαν στὴν μοναχική τους ζωὴ κι ἔτσι καὶ μόνο ποὺ βρίσκονταν κοντὰ σ’ αὐτὰ τὰ γεροντάκια ἡ Χάρις ἐνεργοῦσε καὶ οἱ νεώτεροι ὠφελοῦνταν πνευματικά. Οἱ πατέρες, ἀναφέρει ὁ π. Νήφων, εὕρισκαν εὐκαιρίες νὰ νουθετοῦν μέσα ἀπὸ ἁπλᾶ καθημερινὰ πράγματα, ποὺ μόνοι τους οἱ νέοι μοναχοὶ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὸ βάθος τους καὶ τὴν πνευματικὴ διάσταση ποὺ ἔδιναν σ’ αὐτὰ οἱ πατέρες.
Οἱ Γεροντάδες τόνιζαν στοὺς νέους μοναχοὺς νὰ ἔχουν σεβασμὸ σ’ αὐτὰ τὰ γεροντάκια, ποὺ εἶχαν διανύσει τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τους μέσα στὴν ἄσκηση. Θυμᾶται ὁ π. Νήφων, ὅταν μετὰ ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία μαζεύονταν οἱ γέροντες καὶ συζητοῦσαν, οἱ νεώτεροι δὲν συμμετεῖχαν, ἀλλὰ μὲ πολλὴ συστολὴ κάθνταν σὲ μιὰ ἄκρη γιὰ νὰ ἀκούσουν. Σ’ αὐτὲς τὶς συζητήσεις οἱ Γέροντες ποτὲ δὲν ἀργολογοῦσαν. Μιλοῦσαν μόνο γιὰ πνευματικὰ θέματα. Καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἁγ. Ὄρους εἶναι οἱ κρυφοὶ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι γεμάτοι πεῖρα καὶ ἐμπειρία καὶ πολλὲς φορὲς ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν τοὺς ἀναδεικνύει.
Ἰδιαίτερη σημασία ἔδιναν στὸν σεβασμὸ πρὸς τὸν Γέροντα. Διηγεῖται ὁ π. Νήφων περιστατικό, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης φεύγοντας ἀπὸ κάποια σκήτη, καθὼς οἱ πατέρες τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς πεῖ κάποιον λόγο ὠφελείας, τοὺς εἶπε ὅτι φεύγει ὄχι εὐχαριστημένος καὶ ἀναπαυμένος ἀπὸ τὸ κελλί τους, διότι «εἶδα»τοὺς εἶπε «μπροστὰ στὸν Γέροντά σας νὰ συμβουλεύετε ἄνθρωπο». Αὐτὸ τὸ θεώρησε ἔλλειψη σεβασμοῦ πρὸς τὸν Γέροντα.
Τόνιζαν ἐπίσης τὸ μεγαλεῖο τῆς ὑπακοῆς καὶ τοῦ πνευματικοῦ νόμου, σὲ σημεῖο ποὺ ἀκόμα καὶ σὲ μικρὰ παραπτώματα ἔβαζαν κάποιον ἐπιπλέον κόπο, ὥστε νὰ προλάβουν νὰ σβήσουν τὸ παράπτωμα τοῦ μοναχοῦ, πρὶν λειτουργήσει ὁ πνευματικὸς νόμος.
Ἄλλο σημαντικὸ δίδαγμα ποὺ πῆρε ὁ π. Νήφων ἀπὸ τὸν Γέροντά του ἦταν ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς τοῦ Γέροντα. «Πατέρες», ἔλεγε ὁ Γέροντάς του, «πάρτε τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντά σας καὶ γίνετε ἀστροναῦτες». Ἡ εὐχὴ τοῦ Γέροντα εἶναι σὰν ὀμπρέλα προστατευτική. Τοῦτο τὸ γνωρίζει ὁ διάβολος καὶ φρίττει.
Μεγάλη σημασία ἔδιναν καὶ στὴν οἰκονομία. Τίποτε δὲν πετοῦσαν. Ἀκόμα καὶ τὰ ψίχουλα ἀπὸ τὸ ψωμὶ ποὺ ἔκοβαν, τὰ ἔβαζαν στὸ φαγητό. Ἀναφέρει περιστατικὸ ὁ π. Νήφων, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς στὴν περίοδο τῆς πείνας, ταὴν ὥρα ποὺ ἔτρωγαν φασόλια, ἕνα φασόλι ἔπεσε κάτω στὸ χῶμα. Ὁ Γέροντας ἔσκυψε, τὸ πῆρε καὶ τὸ ἔφαγε. Τὸ ἴδιο πνεῦμα οἰκονομίας εἶχε καὶ ὀ Γέροντας τοῦ π. Νήφωνος, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Παναγία ἐνήργησε θαυματουργικά, ὥστε γιὰ πολλοὺς μῆνες νὰ μὴν σώνεται τὸ λάδι τῆς μονῆς. Εἶχαν πίστη στὴν Παναγία καὶ στὴν πρόνοιά της ποὺ μεριμνᾶ γιὰ τὰ πάντα.
Τοὺς δίδασκε ἐπίσης ὁ Γέροντάς τους νὰ βλέπουν ὅτι τὰ ἐμπόδια μπορεῖ νὰ εἶναι γιὰ καλό. Χαρακτηριστικὰ τοὺς ἔλεγε: «Πατέρες, μία πόρτα ποὺ τὴν βλέπετε κλειστὴ καὶ δὲν ἀνοίγει, μὴ τὴν σπάζετε νὰ μπεῖτε μέσα. Δὲν ξέρετε τί θὰ βρεῖτε μέσα. Γιὰ νὰ ἐμποδίζει ὁ Θεὸς γιὰ κάτι, κάτι ξέρει. Μὴν ἐπιμένετε ἐσεῖς, γιατὶ δὲν ξέρετε τί θὰ συναντήσετε». Εἶναι πολὺ σπουδαῖο, σχολιάζει ὁ π. Νήφων, ὁ Γέροντας νὰ ἔχει πνευματικὲς ἐμπειρίες, γιὰ νὰ καθοδηγεῖ τοὺς μοναχούς του.
Τοὺς Γέροντες τοὺς στενοχωροῦσε, ὅταν τοὺς ζητοῦσαν θαύματα. Δὲν ἐπιζητούσαμε, λέει ὁ π. Νήφων τὸ θαῦμα. Πηγαίναμε κοντὰ στοὺς Γεροντάδες καὶ παίρναμε χάρη. Εἴχαμε ὄφελος. Κάτι ποὺ σοῦ ἔλεγαν τὸ θυμόσουν παντοτινά. Γιὰ μᾶς αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἦταν τὸ θαῦμα.
Τὴν ἀφήγησή του ὁ π. Νήφων ἔκλεισε μὲ ἕνα περιστατικὸ θαυμαστό, ποὺ δείχνει τὴν ἔντονη παρουσία τῆς Παναγίας στὸ Ἅγιο Ὄρος. Ἡ Παναγία τὸ προστατεύει, εὐλογεῖ τὰ παιδιά της τοὺς μοναχοὺς καὶ μεριμνᾶ γιὰ τὶς ἀνάγκες τους, ὑλικὲς καὶ πνευματικές.
Μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας τοῦ π. Νήφωνος ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ἀφοῦ τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὸν λόγο ὠφελείας, μὲ τὸν ὁποῖο ἔδωσε στὸ ἀκροατήριο νὰ καταλάβει ὑψηλὲς πνευματικὲς ἀλήθειες, κήρυξε καὶ τὸ πέρας τῶν 3ων ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ 2026 εὐχαριστώντας ὅλους ὅσοι βοήθησαν στὴν ὁμαλὴ διεξαγωγὴ τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων. Τέλος εὐχήθηκε ἡ Παναγία νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ ἐπαναλάβουμε τὶς ὡραῖες ἐκδηλώσεις τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ.
