Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Τώρα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος και ξημέρωσε η επόμενη ημέρα, νιώθω πως αξίζει να κάνουμε μια μικρή στάση και να κοιταχτούμε όλοι λίγο στον καθρέφτη.Τελικά, είμαστε για την Παναγία ή είμαστε για τα πανηγύρια;
Δεν το γράφω για να καταδικάσω τη χαρά, ούτε για να πω πως ο χριστιανός πρέπει να ζει σκυθρωπός. Η Ορθοδοξία γνωρίζει τη χαρά, το πανηγύρι, το κοινό τραπέζι, την ανθρώπινη συντροφιά. Γνωρίζει όμως και το μέτρο.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ξεχνάμε τι ακριβώς γιορτάζουμε.
Κάθε χρόνο, λίγο πριν από τον Δεκαπενταύγουστο, μέσα στη Νηστεία της Παναγίας, βλέπουμε πανηγύρια με κρέατα, άφθονα τραπέζια, μουσικές, χορούς και διασκέδαση χωρίς μέτρο. Το ίδιο φαινόμενο, με διαφορετικές μορφές, επαναλαμβάνεται και σε άλλες μεγάλες νηστευτικές περιόδους.
Πιστεύω ότι αξίζει ο κόπος να κάνουμε μια απλή παρατήρηση.Ρίξτε μια ματιά στις εκκλησιές σε όλη τη διάρκεια του Δεκαπενταύγουστου.
Από ελάχιστοι μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών έως την καλύτερη περίπτωση λίγες δεκάδες.
Εαν εξαιρέσουμε το τελευταίο μισάωρο πριν τελειώσει η Θεία Λειτουργία ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, όταν ξαφνικά εμφανίζονται μιλιούνια για να κοινωνήσουν και να φύγουν, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική.
Λες και η Θεία Κοινωνία είναι το ελιξίριο του Πανοραμίξ ένα γρήγορο «μαγικό φίλτρο», που μας επιτρέπει να αισθανθούμε πως κάναμε το θρησκευτικό μας καθήκον, χωρίς να χρειαστεί να σταθούμε ολόκληρη τη Λειτουργία μέσα στην προσευχή, την κατάνυξη και το μυστήριο.
Πηγαίνετε όμως ρίξτε μια ματιά σε οποιοδήποτε πανηγύρι.
Εκεί εκατοντάδες, πολλές φορές χιλιάδες.
Για το τραπέζι υπάρχει χρόνος.
Για τη μουσική υπάρχει χρόνος.
Για τον χορό υπάρχει χρόνος.
Για το γλέντι υπάρχει χρόνος.
Για την Παναγία όμως;
Κάποτε, σύμφωνα με μια διήγηση του σπουδαίου μακαρίτη Ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγόπουλου, ένας μπακάλης αρνήθηκε να πουλήσει σαρδέλες σε ένα παιδί επειδή ήταν μέσα στη Νηστεία της Παναγίας.Δεν είχε ανάγκη τα χρήματα;
Είχε όμως κάτι που σήμερα μοιάζει να σπανίζει
εκκλησιαστική συνείδηση.
Δεν έλεγε απλώς «πιστεύω».
Ζούσε αυτό που πίστευε.
Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας.
Δεν χρειάζεται να καταργήσουμε τα πανηγύρια.
Δεν χρειάζεται να φοβηθούμε τη χαρά.
Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε αιώνες πίσω.
Χρειάζεται όμως να ξαναβρούμε το μέτρο και το νόημα.
Γιατί άλλο είναι το πανηγύρι που γεννιέται από τη Θεία Λειτουργία και άλλο η Θεία Λειτουργία που γίνεται απλώς η πρόφαση για το πανηγύρι.
Άλλο να γιορτάζεις την Παναγία και άλλο να χρησιμοποιείς την Παναγία ως αφορμή για ένα ακόμη καλοκαιρινό γλέντι.
Χθες δεν γιόρταζε το κρέας.
Δεν γιόρταζε το κρασί.
Δεν γιόρταζε η ορχήστρα.
Γιόρταζε η Παναγία μας και τώρα που τελείωσε ο Δεκαπενταύγουστος, ίσως αξίζει να κρατήσουμε ένα μόνο ερώτημα μέσα μας πρώτος εγώ.
Ήμασταν τελικά εκεί για την Παναγία ή απλώς για το πανηγύρι;
Η Παναγία να μας φωτίζει, να μας σκεπάζει και να μας ξαναδιδάσκει το ξεχασμένο μέτρο.
