Την Τετάρτη 5 Ιουλίου πανηγύρισε ο ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου στη Μικρή Σάντα του Δήμου Βέροιας.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε τη θεία Λειτουργία και κήρυξε το θείο λόγο.
Μετά το τέλος της θείας Λειτουργίας τελέστηκε τρισάγιο στο ηρώοο που βρίσκεται παραπλεύρως του Ναού.
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
«Ἐπί τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος, περιών τό πολίτευμα, ἐν τοῖς οὐρανοῖς ὡς ἀληθῶς ἐκέκτησο», ψάλλει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ἀδελφοί μου, πρός τιμήν τοῦ ἑορταζομένου μεγάλου ὁσίου, τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, τόν ὁποῖο τιμᾶ ἰδιαιτέρως ἡ Μικρή Σάντα.
Γιατί ὅμως τόν ἐγκωμιάζει καί τόν τιμᾶ ὁ ἱερός ὑμνογράφος; Γιατί ἔζησε στή γῆ ὡς ἄνθρωπος, ἀλλά ἡ ζωή του ἦταν πραγματικά οὐράνια, ἦταν σάν νά ζοῦσε στόν οὐρανό.
Καί τί σημαίνει ὅτι ἦταν σάν νά ζοῦσε στόν οὐρανό; Σημαίνει, ἀδελφοί μου, ὅτι παρότι ἔφερε σῶμα, ἔφερε σάρκα, ἔφερε τή φθαρτή καί ἀδύναμη ἀνθρώπινη φύση πού ρέπει πρός τό κακό, πού ρέπει πρός τήν ἀδυναμία καί τήν ἁμαρτία, ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος κατόρθωσε νά τήν χαλιναγωγήσει, κατόρθωσε νά τήν τιθασεύσει, κατόρθωσε νά νικήσει ὅλες τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες καί τούς λογισμούς πού ἔχει καί αἰσθάνεται κάθε ἄνθρωπος καί ἀφοσιώθηκε ἀπόλυτα στόν Θεό.
Ἔφερε σάρκα, ἀλλά αὐτή δέν τόν δέσμευε, δέν τόν ἐμπόδιζε νά ζεῖ σάν νά μήν τήν ἔφερε, σάν νά ἦταν ἄσαρκος, σάν νά μήν εἶχε ὑλικές ἀνάγκες καί ἀδυναμίες. Ἔφερε σῶμα, ἀλλά τίποτε ἀπό ὅσα ἐνδιαφέρουν τό σῶμα δέν τόν ἀπασχολοῦσε, οὔτε οἱ τιμές, οὔτε οἱ δόξες, οὔτε οἱ ἀνέσεις πού θά μποροῦσε νά ἀπολαμβάνει ὡς φίλος τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος. Τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά πού ἑλκύουν τούς ἀνθρώπους καί τούς κάνουν νά ξεχνοῦν τόν ἀληθινό προορισμό τους, ὅπως ἔκαναν καί οἱ σειρῆνες μέ τούς συντρόφους τοῦ μυθικοῦ Ὀδυσσέα, δέν μποροῦσαν νά τόν ἀποσπάσουν ἀπό τόν στόχο τῆς ζωῆς του, ἀπό τόν προορισμό πού εἶχε ἐπιλέξει. Καί αὐτός ὁ προορισμός δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τόν Θεό καί τή βασιλεία του. Δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τόν οὐρανό.
Πρός αὐτόν ἀπέβλεπε καί ἔσπευδε, καί γι᾽ αὐτόν ἐργαζόταν. Καί αὐτή ἡ ἀγάπη του καί ἡ σφοδρή του ἐπιθυμία νά ζήσει τόν οὐρανό, τόν ἔκανε νά ξεχνᾶ ὅτι βρίσκεται στή γῆ, τόν ἔκανε νά ἀδιαφορεῖ γιά ὅλα τά γήινα καί ὑλικά πράγματα καί νά προσπαθεῖ νά ὑπερβεῖ τήν ἀνθρώπινη φύση γιά νά ἑνωθεῖ ἀπό αὐτή τή ζωή μέ τόν Θεό, γιά νά ζήσει ἀπό αὐτή τή ζωή τόν οὐρανό.
Γι᾽ αὐτό καί ἀγωνιζόταν νά ξεπερνᾶ ὅ,τι ἦταν ἐμπόδιο σέ αὐτή του τήν ἐπιθυμία· νά παραμερίζει ὅ,τι τόν ἐνοχλοῦσε νά ζεῖ αὐτή τήν ἑνότητά του μέ τόν Θεό, μήν ὑπολογίζοντας οὔτε τίς δυσκολίες τῆς ἀσκήσεως, οὔτε τόν πόλεμο τῶν πειρασμῶν, οὔτε τήν κόπωση τῆς ἀγρυπνίας καί τῆς νηστείας, προκειμένου νά ἀπολαμβάνει τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί νά προγεύεται τῆς χαρᾶς τῆς οὐρανίου βασιλείας.
Ὁ τιμώμενος ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης ζοῦσε τόν λόγο τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου: «ἡμῶν τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει», καί αὐτό τόν ἔκανε νά ζεῖ πράγματι σάν νά βρισκόταν στόν οὐρανό.
Ὅμως, ἀδελφοί μου, ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου πού ἀκολούθησε στή ζωή του ὁ ἑορταζόμενος ἅγιος δέν ἴσχυε μόνο γιά ἐκεῖνον. Ἰσχύει καί γιά ὅλους τούς πιστούς, ἰσχύει καί γιά τόν καθένα ἀπό ἐμᾶς. Γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν λέει κάτι δικό του, ἀλλά διερμηνεύει τόν λόγο τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ὅταν σύστηνε στούς ἀνθρώπους νά μήν θησαυρίζουν θησαυρούς ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά ἐν οὐρανοῖς, νά μήν συγκεντρώνουν δηλαδή πλούτη καί ἐπίγεια ἀγαθά, ἀλλά οὐράνια ἀγαθά, καλά ἔργα καί ἀρετές, δέν τό ἔκανε γιά ἄλλο λόγο παρά μόνο γιατί ὅλα αὐτά κάνουν τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου νά προσκολλᾶται καί νά ξεχνᾶ ποιός εἶναι ὁ προορισμός καί ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή της πατρίδα. Καί ἔτσι κατέληγε τονίζοντας ὅτι «ὅπου ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν ἐκεῖ ἔσται καί ἡ καρδία ὑμῶν». Ἄν δηλαδή ὁ θησαυρός σας βρίσκεται στή γῆ, τότε καί ἡ καρδιά σας θά βρίσκεται στή γῆ. Ἄν ὅμως ὁ θησαυρός σας εἶναι στόν οὐρανό, τότε ἐκεῖ θά εἶναι καί ἡ καρδιά σας.
Ἄν, λοιπόν, ἀδελφοί μου, συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ πραγματική μας ζωή δέν βρίσκεται ἐδῶ στή γῆ, ὅπου θά ζήσουμε κάποια χρόνια, ἀλλά βρίσκεται στόν οὐρανό, γιατί γιά τόν οὐρανό μᾶς ἔπλασε ὁ Θεός, γιά νά ζοῦμε κοντά του καί νά ἀπολαμβάνουμε τή χαρά τῆς παρουσίας του· ἄν συνειδητοποιήσουμε αὐτό πού λέγει ὁ ἀπόστολος ὅτι τό πολίτευμά μας βρίσκεται στόν οὐρανό, τότε θά αἰσθανόμασθε καί ἐμεῖς τήν ἴδια ἀνάγκη πού αἰσθανόταν καί ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης. Θά αἰσθανόμαστε τήν ἀνάγκη νά ζοῦμε στή γῆ σάν νά βρισκόμαστε στόν οὐρανό καί θά ἀγωνιζόμαστε γιά νά ζοῦμε σάν νά εἴμαστε στόν οὐρανό, γιά νά ζοῦμε καί νά ἐφαρμόζουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ὄχι βαρυγκομώντας καί δυσαναχετώντας, ἀλλά μέ μεγάλη χαρά καί προθυμία, ὅπως συνέβαινε καί μέ τόν ἑορταζόμενο ἅγιο.
Καί τότε θά ἔχουμε, ἀδελφοί μου, τή χαρά νά ζοῦμε ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό καί νά ἔχουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου πλούσια στή ζωή μας.
