Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰσαύρου καί τῶν σύν αὐτῷ Βασιλείου, Ἰννοκεντίου, Φήλικος, Ἑρμείου καί Περεγρίνου.

ΑΓΙΟΣ ΙΝΝΟΚΕΝΤΙΟΣ

Ἀπό τούς Μάρτυρες αὐτούς ο τρες πρτοι κατάγονταν ἀπό τήν Ἀθήνα, ο δ λοιπο ἀπό τήν πολλωνιδα τῆς λλυρίας κα ἄθλησαν κατ τος χρνους το ατοκρτορος Νουμεριανο (283-284 μ.Χ.).

ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΥΡΟΣ

σαυρος πρξε δικονος στήν θνα, ἀφοῦ δέ παρέ-λαβε κα τος σπασθντας τν Χριστιανισμ συμπολτες του Βασί-λειο κα ννοκντιο, μετβησαν στήν πολλωνα, που, μέ θεία ποκάλυψη, εὑρῆκαν ντς σπηλαου κρυπτόμενους τος πσης Χριστιανος Φλικα, ρμεα κα Περεγρίνο, μ τος ποους, δελ-φωθντες, ἐζοῦσαν φυλττοντες τίς θεῖες ντολέςς κα μοχθοντες πρς ξπλωσιν τς Χριστιανικς λήθειας. Καταγγελθντες στν παρχο Τριπντιο, συνελφθησαν, ρνηθντες δ ν ποκηρξουν τ Χριστιανικ πστη τους, ο μν Φλιξ, ρμεας κα Περεγρίνος ποκεφαλσθηκαν π’ ατο, δ σαυρος κα ο λοιπο πε-στλησαν πρς τν υἱό το Τριποντου πολλνιο, ποος, φο τος βασνισε ἀνηλεῶς, τος πκοψε, τλος, τό 284 μ.Χ., τίς κε-φαλές.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἀντιδίου.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἀντίδιος, Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Μπαι-ζανσόν τῆς Γαλλίας, ἐμαρτύρησε ἀπό τούς Βανδάλους, τό 265 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μοντανοῦ, τοῦ ἐξ Ἰ-ταλίας.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Μοντανός ἦταν Ρωμαῖος στρατιώτης καί ἐμαρτύρησε περί τό 300 μ.Χ., στήν περιοχή τῆς Καμπανίας (Ταρρα-κίνα)1, ἀφοῦ τοῦ ἔδεσαν στό λαιμό βαρειά πέτρα καί τόν ἔριξαν στή θάλασσα . Τό ἱερό λείψανο περισυνελέγη ἀπό εὐλαβεῖς Χριστιανούς τῆς νήσου Πόνζα καί φυλάχθηκε σέ ἱερό χῶρο στήν πόλη Γκαέτα τῆς κεντρικῆς Ἰταλίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Ἀλβανοῦ, τοῦ ἐκ Βρεττανίας.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἀλβανός ἔζησε στήν πόλη Βερουλάμ καί ἦταν εἰδωλολάτρης στρατιώτης τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ τῆς Βρεττα- νίας. Ὁ Ἅγιος Βεδέας γράφει, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀλβανός ἔζησε καί ἄθλη-σε ἐπί αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), ἄν καί οἱ σύγχρονοι ἱστορικοί ἔχουν ἐκφράσει διαφωνίες γιά τή θέση αὐτή καί ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει νά ἔζησε κατά τή διάρκεια τῶν διωγ-μῶν τῶν αὐτοκρατόρων Δεκίου (254 μ.Χ.) ἤ τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου (209 μ.Χ.). Κατ’ αὐτή τή μαρτυρική περίοδο ὁ Ἅγιος Ἀλβανός προ-σέφερε φιλοξενία καί καταφύγιο στόν διωκόμενο Χριστιανό ἱερέα Ἀμφίπαλο τοῦ ὁποίου ἡ ἁγιότητα τόση ἐντύπωση τοῦ ἔκανε, ὥστε τόν παρεκάλεσε νά τόν κατηχήσει καί νά τόν βαπτίσει. Καί ἔτσι ἔγινε. Λίγο ἀργότερα διέρευσε ἡ πληροφορία ὅτι ὁ ἱερέας ἐκρυβό- ταν στήν οἰκία τοῦ Ἁγίου. Ὁ κυβερνήτης ἔστειλε ἀμέσως ἀπόσπα- σμα γιά νά τόν συλλάβει.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΒΑΝΟΥ

Ὁ Ἅγιος ἐφυγάδευσε τόν ἱερέα, γιά νά κηρύξει ἀλλοῦ τό σωτηριῶδες μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, καί, ἀφοῦ ἐφόρεσε ὁ ἴδιος τά ἱερατικά ἐνδύματα, παραδόθηκε στούς στρατιῶ- τες οἱ ὁποῖοι τόν ἀποκεφάλισαν. Στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του ἀνοικοδομήθηκε μεγάλη μονή.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Φιλονείδου, ἐπισκόπου Κουρίου.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Φιλονείδης καταγόταν ἀπό τήν Κύπρο κα ἄθλησε κατ τος χρνους το ατοκρτορος Διοκλητιανο (284-305 μ.Χ.). πηρετν ς Ἐπσκοπος Κουρου τς Κπρου συνε- λφθη νεκα το ποστολικο ργου του π το γεμνος Μαξί- μου κα με λλους τρεῖς Χριστιανούς, τόν ριστοκλῆ, τόν Δημη- τριανό κα τόν θανάσιο ( 23 ουνίου), ρρφθηκε στ φυλακ. λλ κα κε, παρ τίς κακοποισεις κα τίς πειλές, ὁ Ἐπίσκο- πος Φιλονεδης δν παψε ν διδσκει τν Χριστ, πιτυχν μλι- στα ν λκσει πρς Ατν εδωλολτρες γκληματίες συγκρα-τουμνους του. Μξιμος, ὀργισμένος γι τ δράση ατ το Ἱερρχου, φο μέ σκληρά βασανιστήρια τελεωσε τος τρες συγκρατουμνους του Χριστιανος, διταξε νά εσβλουν στ φυ-λακ μεθυσμνοι στρατιτες κα, φο πομονσουν τν Ἅγιο Φιλονεδη σέ σκοτειν κελλ, νά προσβλουν τν τιμ το σματος ατο. Πληροφορηθες τοτο Ἅγιος ἀπό κάποιον κρυπτοχρι-στιανό στρατιτη, ἐκάλεσε κοντά του μερικοὐς ἀπό τούς κρατού-μενους ἀδελφούς του καί τούς ἐφανέρωσε τίς διαθέσεις τοῦ ἄρχον-τος καί τήν ἀπόφασή του γιά αὐτοθυσία. Ἤθελε νά μή σκανδαλι-σθεῖ κανένας ἀπό τόν τρόπο πού θά πέθαινε. Ἀφο δεσε τν κεφαλ ατο, γι ν μ φανεται μακρ κμη του κα κλυψε τ πρσωπ του μέ τόν πενδτη του, ξεφεύγοντας ἀπό τήν προ-σοχή τν φρουρν, νλθε σέ ψηλ μρος, ἔκανε τό σταυρό του κα ἐγκρεμίσθηκε, γιά νά ἀποφύγει τό μολυσμτο σματος. Προτοῦ τό μαρτυρικό σῶμα ἀγγίξει τῆ γῆ, ἡ ἁγία ψυχή τοῦ Ἱερο-μάρτυρος ἐλεύθερη ἐπέταξε στόν οὐρανό. Οἱ εἰδωλολάτρες ἔβαλαν τ τμιο λεψαν του σέ ἕνα σάκκο καί τό ἔριξαν στ θλασσα. Μά αὐτή δέν τό ἐκράτησε. Τό ἀπέθεσε στήν ἀμμουδιά, ὅπου νευρθηκε ἀπό πιστούς Χριστιανούς, ο ποοι τό παρέλαβαν καί τό νταφα-σαν μέ τιμή καί εὐλάβεια.

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Φιλονείδου ἑορτάζεται, ἐπίσης, στίς 30 Αὐγούστου, ὡς ἀναμέρεται στόν Σιναϊτικό Κώδικα 631.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μανουήλ, Σαβέλ καί Ἰσμαήλ.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΝΟΥΗΛ, ΣΑΒΕΛ ΚΑΙ ΙΣΜΑΗΛ

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μανουήλ, Σαβέλ καί Ἰσμαήλ κατάγονταν ἀπό τήν Περσα, σαν δελφο κα ἄθλησαν κατ τος χρνους το ατοκρτορος ουλιανο το Παραβτου (361-363 μ.Χ.). πατέ-ρας τους ταν πυρολτρης, πως λοι ο Πρσες. μητέρα τους μως, εσεβεσττη Χριστιαν, ἐμπιστεθηκε ατος στν ελαβ πρεσβτερο Ενικο, γι τ χριστιανικ ατν γωγ κα μρφωση. Στρατιωτικο τ πγγελμα, πεστλησαν π το βασιλως τν Περσν Βαλτνου στήν Κωνσταντινοπολη ς πρεσβευτές ερνης. φιχθντες στήν Χαλκηδνα εδαν τν ατοκρτορα ουλιαν ν προσφρει θυσα στ εδωλα, μέ τήν παρουσία πλθους κσμου, κατοκων τς πλεως, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦσαν τν εδωλολατρικ πλνη. Τοτο τούς ἐλύπησε πολύ καί οἰκτείρησαν τ κρτος, ρ-χηγς το ποου ἔγινε νοχος τέτοιας σέβειας. νεκα τοτου κα-ταγγλθηκαν π το κουβικουλαρου νδικο πρς τν ουλιαν, προσαχθντες δ νπιον το ατοκρτορος κα μ πεισθντες ν θυσισουν στ εδωλα, φο τούς ἐχτύπησαν σκληρά, διεπέρασαν τος στραγλους μέ περόνες, ἔκαψαν τίς μασχλες μέ ναμμνες λαμπδες κα τούς ἐβασάνισαν ποικιλότροπα, τούς μετέφεραν, τό 363 μ.Χ., στ τεχος το Κωνσταντνου κοντά στήν Θρκη, σέ γκρεμῶδες μέρος καί τούς ἀποκεφάλισαν. Τά τίμια λεψαν τους, περισυλλεγντα π πιστν Χριστιανν, νταφισθησαν μέ τιμή καί εὐλάβεια.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰωσήφ, τοῦ Ἀναχωρητοῦ.

Ἀπό τόν Εεργετινό φανεται, τι ὁ Ὅσιος Ἰωσήφ ἔζησε κατά τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. καί ἦταν μαθητής τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου. Διακρίθηκε γιά τήν ἐγκράτεια καί τήν ταπεινοφροσύνη του καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Πιώρ.

Ὁ Ὅσιος Πιώρ καταγόταν ἀπό τήν Αἴγυπτο κα ἔζησε κατ τ β΄ ἥμισυ το 4ου αἰῶνος μ.Χ. Εκοσαετς, γκατλειψε τν κσμο κα κατφυγε στν ρημο, ὅπου συνάντησε τν Ἅγιο ντνιο καί ἔγινε ὑποτακτικός του. ργτερα, μέ τήν εὐλογία το διδασκλου του, ποσύρθηκε στ νδτερα τς ρμου καί ἐκεῖ πλέον ἔζησε μέ σκληρή ἄσκηση. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, σέ ἡλικία κατ περπου τν, πρί τό 395 μ.Χ.

Περ ατο λγεται, τι, ἀφοῦ ὁρκίσθηκε νά μή ξαναδεῖ τος συγγενες του, μετ πενήντα χρόνια π τότε πού γκατέλειψε τήν πατρική οἰκία, μέ τήν ἐπέμβαση το Ἐπισκπου, δχθηκε τν δελ-φ του, ποα ζτησε ν τν δεῖ πρν πεθάνει, μ κλειστος τος φθαλμος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ὑπατίου, τοῦ ἐν Ρουφιαναῖς.

Ὁ Ὅσιος Ὑπάτιος καταγόταν ἀπό τήν Φρυγία κα ἔζησε κατ τος χρνους τν ατοκρατρων ρκαδου κα νωρου (395-423 μ.Χ.). π παιδική λικα κατεχετο π σχυρς κλσεως πρς τ θεα, πλν μως εδωλολτρης πατέρας του τν ππλητ-τε γι’ ατ, πολλές φορές δέ τν νπαιζε. στση αὐτή το πατέρα του ἀνγκασε τν πτιο, σέ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν, ν γκαταλεψει τν πατρικ οκο κα ν καταφγει σέ κοινβιο τς λμυρισο τς Θρκης, ὅπου ἀσπάσθηκε τ μοναχικ βο. ργό-τερα, τ 400 μ.Χ., πιθυμν κμη περισστερο σκητικ βο, συ-νοδευμενος κα ἀπό δο ἄλλους συμμοναστές, τος Τιμθεο κα Μοσχωνα, μετβη στήν κατοκητη κα ρημη μον το Ρουφνου ἤ Ρουφινιανῶν2, κοντά στήν Χαλκηδόνα, τν ποα κατστησαν κατοικσιμη καί χρησιμοποησαν ς σκητριο. Στή μονή αὐτή παρμεινε ὁ Ὅσιος πτιος ρκετό καιρό, κολοθως δ πστρεψε στό κοινόβιο τῆς Ἁλμυρισσοῦ. Ο μοναχο μως τς μονς Ρουφνου σπευσαν πρς ατν κα πτυχαν ἀπό τόν ἡγούμενο το κοινοβου τν πιστροφ το πατου στ μον τους ς γτορος ατς. φμη κα θαυματουργικ χρη, δι τς ποας Θες εχε προικσει τν Ὅσιο, ελκυσε πρς τ μον κα λλους ζηλωτέςς τς μοναχικς πολιτεας, ο ποοι, τεθντες π τν πνευματικ καθοδγησή του, ἐζοῦσαν μέ εαγγελική κριβεα, φροντζοντες γι τ σωτηρα τῶν ψυχῶν τους καί τῶν πλησον τους. Μέ τά προϊντα τῶν κπων τους βοηθοῦσαν τος πτωχος κα σθενες κα μέ τούς λγους, συμβου-λές κα ρετές τους στριζαν τος πιστος κα προσελκυαν τος εδωλολτρες.

Σέ ἡλικία ὀγδόντα ἐτῶν ὁ Ὅσιος, ἀσθνησε βαρειά κα φο, κατόπιν παρακλήσεώς του, μεταφρθηκε στό παρεκκλῆσι τς μονς κα κοιννησε τν Ἀχρντων Μυστηρων, τό 446 μ.Χ., παρδωσε τ πνεμα πρς τν Κριο.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Βησσαρίωνος, τοῦ Ἀναχωρητοῦ.

(Βλ. † 20 Φεβρουαρίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀβίτου.

Ὁ Ὅσιος Ἄβιτος ἐγεννήθηκε στην πόλη Ὀρλάν τῆς Γαλλίας και ἐκοιμήθηκε με εἰρήνη, το ἔτος 530 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἱμερίου, ἐπισκοπου Ἀμελίας.

O AΓΙΟΣ ΙΜΕΡΙΟΣ ΕΛΕΕΙ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Ὁ Ἅγιος Ἱμέριος ἐγεννήθηκε στην Καλαβρία κατά τόν 5ο αἰώνα μ.Χ. Ἀναχωρητής και μοναχός ἀρχικά, και κατόπιν Ἐπίσκο-πος τῆς πόλεως Ἀμέλια τῆς Ὀμβρικῆς τῆς Ἰταλίας. Ἦταν αὐστηρά προσηλωμένος στήν ἀσκητική ζωή καί τήν προσευχή καί ἐποίμανε θεοφιλῶς τό ποίμνιό του. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, περί τό 560 μ.Χ3. Περί τό 965 μ.Χ. τά ἱερά λείψανά του μετακομίσθηκαν ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Λιουτπράνδο (962-972 μ.Χ.) στήν πόλη τῆς Κρεμόνας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Nέκταν, τοῦ ἐξ Οὐαλλίας.

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Νέκταν ἐγεννήθηκε στήν Οὐαλλία κατά τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. ὡς πρωτότοκος υἱός τοῦ βασιλέως Ἁγίου Βρυχανοῦ τοῦ Μπρέκνοκ, καί εἶχε 24 ἀδέλφια, τά ὁποῖα ἐτάχθησαν στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ: ὁρισμένα ἔζησαν ὡς ἐρημίτες, ἄλλα ἵδρυσαν μονές καί ναούς.

Ὁ Ἅγιος Νέκταν, ὅταν ἀκόμη ἦταν στήν Οὐαλλία, ἀκούσας περί τοῦ σπουδαίου ἐρημίτου τῆς αἰγυπτιακῆς ἐρήμου, Ἁγίου Ἀντωνίου, ἐμνεύσθηκε και ἀπεφάσισε νά μιμηθεῖ τόν τρόπο ζωῆς ἐκείνου. Μετέβη στήν βόρειο ἀκτή τοῦ Ντεβονσάϊρ στο Χάρτλαντ, ὅπου καί ἐμόνασε ἐπί πολλά ἔτη. Ἔπεσε ὅμως θύμα ἀπαγωγῆς ὑπό δύο ληστῶν, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ὁ Ἅγιος προσεπάθησε νά τούς κηρύξει τόν θεῖο λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, τοῦ ἀπέκοψαν τήν κεφαλή. Τότε, θαυματουργικά, ἐθεάθηκε τό σῶμα τοῦ Ἁγίου νά συλλέγει τήν κεφαλή του ἀπό τό ἔδαφος καί νά τήν φέρει ἐπί μεγάλη ἀπόσταση μέχρι μιά πηγή παρακείμένη στό κελλί του, ὅπου καί τήν ἀπέθεσε. Ὁ ἕνας ἀπό τούς ληστές, ἐκεῖνος πού ἀπέκοψε τήν κεφαλή τοῦ Ἁγίου, ἰδών τό θέαμα τοῦτο, παρεφρόνησε καί ὁ ἄλλος, μεταστρα-φείς στή χριστιανική πίστη, περισυνέλεξε μέ σεβασμό τά λείψανα τοῦ Ἁγίου καί τά ἐνταφίασε στό κελλί του.

Ἔκτοτε πολλά θαύματα ἔλαβαν χώραα γύρω ἀπό τό χῶρο ὅπου ἀναπαύονταν τά ἱερά λείψανα τοῦ Ἁγίου.

Ὁ σωζόμενος Βίος του εἶναι τοῦ 12ου αἰῶνος μ.Χ., ἐνῶ ὑπάρχει στήν Ρωσία, στήν Ἐπισκοπή τοῦ Σουρώζ, παρεκκλήσι ἀφιερωμένο στούς Ἁγίους Συμεών καί Ἄννα, ὅπου ἑορτάζεται, ἐπίσης, ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νέκταν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ἀδουλφίου καί Βοτουλφίου τοῦ Ὁμολογητοῦ, τῶν αὐταδέλφων.

 Οἱ Ὅσιοι Πατέρες μας Ἀδούλφιος καί Βοτούλφιος ἐγεννήθη-σαν, ἔζησαν κατά Χριστόν και ἀσκήτεψαν στην Ἀγγλία. Ἐκοιμήθη-σαν μέ εἰρήνη, περί τό 680 μ.Χ., καί τά ἱερά λείψανά τους μετα-κομίσθηκαν στό Ἀββαεῖο τοῦ Θόρνεϋ ἀπό τόν Ἅγιο Ἐθελβόλδιο, Ἐπίσκοπο Ουῒντσεστερ, τό 972 μ.Χ.

Ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Βοτουλφίου τιμᾶται σήμερα στήν Ἀγγλία, στίς 25 Ἰουνίου στήν Σκωτία καί τήν 1η Δεκεμβρίου (ἑορτή τῆς μετακομιδῆς τῶν λειψάνων αὐτοῦ).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γουνδουλφίου, ἐπισκόπου Γαλλίας.

IEΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΑΓΙΟΥ ΓΟΥΝΔΟΥΛΦΙΟΥ

Ὁ Ἅγιος Γουνδούλφιος ἐγεννήθηκε τό 530 μ.Χ. στήν πόλη Ἀκουϊτέν, κοντά στήν περιοχή τοῦ Μπορντώ τῆς Γαλλίας. Ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Τονγκρέ καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη στήν πόλη Μπουργκέζ4, τό 599 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἑρβέου, τοῦ ἐν Γαλλίᾳ.

Ὁ Ὅσιος Ἑρβέος ἔζησε καί ἀσκήτεψε κατά τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. στήν Βρεττάνη τῆς Γαλλίας. Περί τοῦ Βίου του διασώζονται ἐλάχι-στες ἀξιόπιστες πληροφορίες. Ἐγεννήθηκε τυφλός καί ὅταν ὁ πατέρας του ἀπέθανε, ἡ μητέρα σου ἀκολούθησε τό μοναχικό βίο. Ἔτσι, ὁ Ὅσιος ἀκολούθησε τόν ἐρημικό βίο κατά τό πρότυπο τοῦ Ἁγίου Καδοκίου († 24 Ἰανουαρίου), καί ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε με εἰρήνη, τό 575 μ.Χ.

Ὁ Ὅσιος εὐλογήθηκε ἀπό τόν Θεό μέ τό χάρισμα τῆς θερα-πείας τῶν ἀσθενειῶν τῶν ὀφθαλμῶν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σάλβα, τοῦ ἐκ Γεωργίας.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Σάλβα καταγόταν ἀπό τήν πόλη Ἀχαλτσίχε τῆς Γεωργίας καί ἐμαρτύρησε τό 1227. Καταγόταν ἀπό πριγκηπική οἰκογένεια και ἦταν στολισμένος ἀπό τόν Θεό μέ πολλές ἀρετές. Ἐπί βασιλίσσης Θάμαρ τῆς Μεγάλης (1184-1212) διορίσθηκε στρατηγός καί κυβερνήτης τῆς ἐπαρχίας Ἀχαλτσίχε. Ἡ μεγάλη του ἀνδρεία τόν ὁδήγησε, τό 1203, σέ νίκη κατά τοῦ Σελτζούκου σουλτάνου Ρουκναλντίν, στήν περιοχή τοῦ Μπασιάνι, και ἔτσι ἡ Γεωργία ἔζησε μέ αδιατάρκτη εἰρήνη πού διήρκεσε πολλά χρόνια.

Ὅταν ἡ βασίλισσα Θάμαρ ἀπέθανε, στό θρόνο ἀνέβηκε ὁ υἱός της Γεώργιος, πού ἔφυγε ἀπό τή ζωή πολύ νέος, μόλις 29 ἐτῶν, τό 1223. Ἐπειδή τά παιδιά του ἦταν ἀνήλικα, τή διακυβέρνηση τοῦ βασιλείου ἀνέλαβε ἡ ἀδελφή του Ρουσουντάν5 (+1247), πού ἐστερεῖτο δοικητικῶν χαρισμάτων, μέ ἀποτέλεσμα τήν παρακμή τοῦ κρά-τους.

Οἱ Πέρσες ἄρχισαν νά λεηλατοῦν καί νά ἐρημώνουν τίς νοτιοανατολικές περιοχές τῆς Ἀρμενίας καί ὅταν τό κράτος ἄρχισε να ἀπειλεῖται σοβαρά, τότε ἡ βασίλισσα Ρουσουντάν ἀπεφάσισε νά ἀποστείλει ἐναντίον τῶν εἰσβολέων στρατό. Ἡ μάχη ἔγινε στήν πε-ριοχή Γάρνισι. Οἱ Γεωργιανοί ἔχασαν καί οἱ Πέρσες κατευθύνο-νταν πρός τήν Γεωργία. Ὁ Μάρτυς Σάλβα αἰχμαλωτίσθηκε. Οἱ Πέρ-σες τόν ἐπῆραν μαζί τους καί τιμώντας τον γιά τήν ἀνδρεία καί την καταγωγή του τοῦ παρεχώρησαν και μία ἔπαυλη σέ ἕνα μικρό νησί, στήν πόλη Ἀρνταμπάνι, γιά νά ζήσει με ὅλες τις ἀνέσεις. Μετά λίγο καιρό, ὁ σάχης Τζαλάλ ἀλ Ντίν Μπινγκμπούρνου6 ἐκάλεσε τόν Σάλβα καί τοῦ ἐζήτησε νά ἀλλαξοπιστήσει. Ἐκεῖνος ἔδωσε μέ πνευ-ματική γενναιότητα μαρτυρία ὑπέρ Χριστοῦ. Τόν ἐβασάνισαν σκληρά καί τόν ἔκλεισαν ἡμιθανή σέ ἕνα κελλί, ὅπου παρέδωσε τήν ἁγιασμένη του ψυχή στόν Θεό, τό 1227.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ἰσαάκ, Κλήμεντος, Κυρίλλου, Νικήτα καί Νικηφόρου, τῶν ἐκ Ρωσσίας.

Βλ. † 4 Μαῒου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀνανίου, τοῦ εἰ-κονογράφου.

Ὁ Ὅσιος Ἀνανίας ἐγεννήθηκε στήν Ρωσσία καί ἐκάρη μοναχός στή μονή τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ Ρωμαίου († 17 Ἰανουα-ρίου) τοῦ Νόβγκοροντ. Ὁ Θεός τόν ἐπροίκισε μέ τό χάρισμα τῆς εἰ-κονογραφίας, ἐργόχειρο πού ἔκανε γιά τή δόξα τοῦ Κυρίου. Ὅσον ἀφορᾶ στή χρονολογία τῆς κοιμήσεώς του οἱ ἱστορικές πηγές δέν συμφωνοῦν μεταξύ τους. Ἔτσι θεωρεῖται ὡς ἔτος τῆς κοιμήσεώς του τό 1521 ἤ τό 1561 ἤ τό 1581.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 146.
2 Ἡ μονή τῶν Ρουφινιανῶν ἔκειτο στή βιθυνική παραλία, στό σημερινό Μποσταντζῆ-Κιοπρύ. Το προάστειο ὀνομάσθηκε ἔτσι ἀπό τόν ὕπατο τῆς Νέας Ρώμης Ρουφίνο, πολύ πιθανῶς τοῦ κελτοῦ, μάγιστρου μέν τό 390 μ.Χ., ὕπατου δέ τό 391 μ.Χ.. Κατά τόν Θεοφάνη, τό προάστειο «Ρουφινιαναί» ἐκαλεῖτο πρίν «Δρῦς», διότι στίς ἀρχές τοῦ 5ου αἰῶνος ἀναφέρεται τό ὄνομα «Δρῦς», ἐνῶ βεβαίως ἦταν γνωστό καί τό ὄνομα «Ρου-φινιαναί». Ὁ Θεόδωρος ὁ Βαλσαμών λέγει ὅτι τήν περίφημη μονή τῶν Ρουφινιανῶν ἀνήγειρε ἐκ βάθρων περί τά 933-956 μ.Χ. ὁ Πατριάρχης Θεοφύλακτος. Ἀργότερα συνενώθηκε μέ τή μονή τοῦ Ἁγίου Παύλου τοῦ ἐν τῷ Λάτρῳ, διοικουμένη τό 1236 ὑπό τοῦ ἡγουμένου ἐκείνης Γερμανοῦ.
3 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 146.
4 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 146.
5 Ἡ Ρουσουντάν ἦταν ἡ νέωτερη θυγατέρα τοῦ βασιλέως Γεωργίου Γ΄ τῆς Γεωργίας. Ἐγεννήθηκε μεταξύ τῶν ἐτῶν 1158/1160 καί ἐνυμφεύθηκε πιθανῶς τό 1180 τόν Μανουήλ Κομνηνό, τόν μεγαλύτερο υἱό τοῦ Ἀνδρονίκου Α΄, βυζαντινοῦ αὐτοκρά-τορος (1183-1185).
6 Υἰός τοῦ σάχη Μωχάμεντ Β΄ Ἀλ Ντίν Ζακές Ἐμπνέ Ἀρσλάν.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.