Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἀλεξάνδρου καί Ἀντωνίνης.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀλέξανδρος καί Ἀντωνίνα κατάγονταν ἀπό τήν πόλη τῶν Κοδρμων Κροδμων Καρδμων καί εἶναι γνωστο πτε ἄθλησαν. Ἀπό αὐτούς ντωννη, φιερωθεσα στν Χριστ, διγε βο σφρονα, λατρεουσα τν Θε κα κατα-γινομνη σέ γαθοεργας κα λεημοςῦνες, λκουσα δι τν ργων κα τν λγων της εδωλολτριδες γυνακες πρς τν Χριστιανισμ. Γι τ θεοφιλή ατ δράση της καταγγλθηκε στν γεμνα Φστο καί κλεσθηκε σέ οκο νοχς πρς διαφθορ, ἐπειδή ὁμολόγησε τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου. κε παρμεινεν π τρες μρας νηστική κα στή συνέχεια ὁδηγθηκε κ νου νπιον το γεμνος. μμνου-σα μως στν μολογα της, φο μαστιγθηκε σκληρά, κλεί-σθηκε κα πλι στ διαφθορεο. Πληροφορηθες τ γεγονς αὐτό νεαρς Χριστιανς λξανδρος, ποος τρεφε μεγλη κτμηση πρς τν ντωννη γι τν σιο βο κα τ θεα χαρσματ της, προσλθε στ διαφθορεο κα π τ πρσχημα κολστου δθεν πρξεως, εὑρῆκε τν ντωννη. Ἀμέσως τήν ἔντυσε μέ τόν χιτώνα του, κλυψε τν κεφαλ της κα τν φυγδευσε. Μετά ἀπό λίγο μως προσλθαν μεθυσμνοι στρατιτες, πού ἐστάλησαν ἀπό τόν γεμνα, γιά νά πιτχουν βίαια τν τμωση τς ντωννης. ντ’ ατς μως εὑρῆκαν τν λξανδρο. ξοργισθντες ο στρατιτες, φο κακοποησαν τν λξανδρο, τν ὁδγησαν δεμνο νπιον το Φστου, πρς τν ποο ὁ Μάρτυς ὁμολγησε τν π’ ατο φυγδευση τς ντωννης κα ξγησε σέ ατν τος λγους ο ποοι τν ὁδγησαν στήν πράξη του. ξαλλος ἀπό τό θυμό γε-μόνας διταξε τ σκληρή μαστγωση το λεξνδρου κα τν πσ θυσίᾳ νερεση τς ντωννης, ἡ ὁποία συνελφθη κα ὁδηγθηκε νπιον το Φστου. Ὁ ἄρχοντας διταξε κα τος πκοψαν τ κρα τν χειρν κα τν ποδν. Στή συνέχεια ἄλειψαν τούς Μρ-τυρες μέ πσσα καί ἔρριψαν αὐτούς μέσα σέ λάκκο μέ φωτιά, που κα εὑρῆκαν μαρτυρικ θνατο.

Τ λεψαν τους μεταφρθηκαν ργτερα στήν Κωνσταντι-νοπολη κα κατετθησαν στ μον Μαξιμνου1, που κα τελετο ἡ Σύναξις ατν.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νεανίσκου, τοῦ Σοφωτάτου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Νεανίσκος κατάγόταν ἀπό τήν Ἀλεξάνδρει-α καί εἶναι γνωστο πτε ἄθλησε. Νος ραιτατος κα σοφτατος, μφορομενος ἀπό γνήσια Χριστιανική πίστη, συνανεστρεφόταν τος δολους του ς σος, συμπροσευχόταν μέ ατούς κα τος δδασκε τ θεο λγο. Μεταξ ατν πρχε κα μα δολη εδω-λολτρισσα, ραιοττη, ποα, μ δυναμνη ν λκσει πρς ἑαυτν τν Νεανσκο, πρς κανοποησιν τν κολστων πθων της, τν κατγγειλε στν γεμνα Μξιμο ς Χριστιαν. Κατπιν τοτου Νεανσκος συνελφθη καί ἀφοῦ δηγήθηκε νπιον το γεμνος ὁμολγησε τήν χριστιανικ του πστη. Εθς Μξιμος διταξε τ σκληρ ατο βασανισμ, ποος διρκεσε π πτ συνεχεῖς μρες, κα τν δι’ ποκεφαλισμο θαντωσή του. δη-γομενος στν τπο το μαρτυρου του, Νεανσκος εδε μεταξ το πλθους κα τν δολη ἡ ὁποία τόν ἐπρόδωσε. Ττε, ἀφοῦ ἐκάλεσε ατ κοντά του του, ἔβγαλε ἀπό τό δάκτυλό του βαρτιμο δακτυλίδι καί τό ἐπδωσε σέ ατ ς δεγμα τς εγνωμοσνης του, διτι δι τς καταγγελας της θ μετβαινε πλησον κενου, τν Ὁποο τσο ποθοῦσε. ρεμος κα περιχαρς ὁ Ἅγιος, φο προ-σευχθηκε, τεινε τν αχνα πρς τν δμιο καί ἔτσι ἔλαβε τν μραντο στέφανο το μαρτυρου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Κρίσπουλου καί Ρεστιτούτου.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κρίσπουλος καί Ρεστιτοῦτος, κατά τήν παράδοση, ἐμαρτύρησαν πιθανῶς στήν Ρώμη ἐπί αὐτοκράτορος Νέ-ρωνος (54-68 μ.Χ.)2. Κατά τό Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο αὐτοί ἐτε-λειώθηκαν μαρτυρικά στήν Ἱσπανία3.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Γετούλου καί Ἀμανδίου, τῶν αὐταδέλφων, καί τῶν σύν αὐτοῖς Κερεάλου, καί Πριμιτίβου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Γέτουλος ἦταν σύζυγος τῆς Ἁγίας Συμφο-ρόσης († 18 Ἰουλίου), ἐκ Τιβούρων τοῦ Λατίου. Συνελήφθη τό ἔτος 120 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ (117-138 μ.Χ.), καί ἐπειδή ἀρνήθηκε νά θυσιάσει στά εἴδωλα ἐτελειώθηκε μαρτυρικά μετά τοῦ ἀδελφοῦ του Ἀμανδίου καί τῶν Ἁγίων Κερεάλου καί Πριμιτίβου. Τά ἱερά λείψανα αὐτῶν ἐνταφίασε ἡ Ἁγία Συμφορόσα4.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Βασιλείδου, Τρίπου, Μανδάλου καί τῶν σύν αὐτοῖς.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Βασιλείδης, Τρίπος καί Μάνδαλος ἐμαρτύ-ρησαν μαζί μέ ἄλλους εἴκοσι Χριστιανούς στήν Ρώμη, ἐπί αὐτο-κράτορος Αὐρηλιανοῦ (270-275 μ.Χ.), τό 275 μ.Χ. Οἱ τρεῖς ὑπάρχου-σες ἁγιολογικές πηγές περί τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλείδου εἶναι μεταγενέστερες καί ἀναξιόπιστες. Ἐπί τοῦ τάφου του, ἐπί τῆς Αὐρη-λίας ὁδοῦ, εἶχε ἱδρυθεῖ βασιλική, πού δέν διασώθηκε5.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Τιμοθέου, ἐπισκόπου Προύσης.

Εἶναι ἄγνωστο ἀπό ποῦ καταγόταν ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Τι-μόθεος, Ἐπίσκοπος Προύσης. Ἄθλησε κατ τος χρνους το ατο-κρτορος ουλιανο το Παραβτου (360-362 μ.Χ.), τό 361 μ.Χ. ς πσκοπος Προσης διακρινόταν γι τ ζσα εσβεια κα τν κομητο ζλο του πρς στριξιν το ποιμνου του κα τν περι-φρορηση ατο ἀπό τίς διάφορες αρσεις. Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ φμη του εχε διαδοθεῖ πολ πραν τν ρων τς Ἐπισκοπς του. ταν ουλιανς ξαπλυσε τό διωγμό κατ τν Χριστιανν, Τιμθεος ερθηκε μεταξ τν πρτων ποιμνων τς κκλησας, ο ποοι ντστησαν στίς ποφσεις το σεβος ατοκρτορος, καταπολεμώντας τ νσια ατο διατγματα μέ παρρησα κα τλμη. νεκα τς σθεναρς ατς ντιστσες του, ουλιανς πστειλε κπρσωπ του, γι ν πεσει τν Τιμθεο ν πακοσει στίς ατοκρατορικές διαταγές κα νά συμμορφωθεῖ πρς ατές, παρνομενος τν Χριστ. Τιμθεος μως δλωσε πρς τν πεσταλμνο το ατοκρτορος τι δν δχεται διαταγές ντιβαί-νουσες πρς τίς Χριστιανικές ρχές, ἔλεγξε δ τν ουλιαν γι τν ποστασα του. Γι τ στση του αὐτή καταδικσθηκε σέ θνατο κα ποκεφαλσθηκε.

Ναός τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου ὑπῆρχε ἐντός τοῦ νοσοκομείου τοῦ «ἐν τῷ Δευτέρῳ» τῆς Κωνσταντινουπόλεως6.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ζαχαρίου, τοῦ ἐν Νικομηδείᾳ.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ζαχαρίας ἐμαρτύρησε, ἄγνωστο πότε, στήν Νικομήδεια7.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀλεξίου, ἐπι-σκόπου Βιθυνίας.

Ὁ Ἅγιος Ἀλέξιος, Ἐπίσκοπος Βιθυνίας, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀπολλώ.

Ὁ Ὅσιος Ἀπολλώ ἦταν Ἐπίσκοπος καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τῶν ὁσίων Θεοφάνους καί Πανσέμνης.

Οἱ Ὅσιοι Θεοφάνης καί Πανσέμνη κατάγονταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια, π γονες εδωλολτρες, καί εἶναι ἄγνωστο πτε ἔζη-σαν. Θεοφνης, ἀφοῦ ἐνυμφεύθηκε σέ ἡλικία δέκα πέντε ἐτῶν, μετ τρα τη χρευσε, συνψας δ σχσεις μέ τούς Χριστιανούς, ἀσπσθηκε τ Χριστιανικ πστη καί ἐβαπτίσθηκε. Μετά τή βά-πτισή του ποσρθηκε σέ μικρ κελλ, ξω ἀπό τήν πόλη ερισκό-μενο, ὅπου πιδόθηκε στν σκηση καί τήν προσευχ. Πληροφο-ρηθες τι μα πρνη, πού νομαζόταν Πανσμνη, παρσυρε πολ-λος στν κολασα καί τήν πλεια, πεφσισε νά μεταστρψει ατήν ἀπό τήν δό τς πώλειας πρς τν δ τς σωτηρας. φο π πολ χρνο σκφθηκε πῶς νά ἐνεργήσει, μα μρα ἔβγαλε τ πτωχικ νδματ του κα ἀφοῦ ἐφόρεσε λαμπρά φορεσιά μετβη σέ συνντησή της. λθν στν οκα της κα πληροφορηθες παρ’ ατς, τι π δδεκα λκληρα τη ξασκοῦσε τ ασχρ τοτο πγγελμα, φο τς ξθεσε τ γαθ το ἔντιμου κα νάρετου βου, τς ζτησε ν γνει σζυγς του. Ο λγοι κα πρταση το Θεοφνους ἄρχισαν ν δημιουργον σοβαρές σκψεις στν Πανσέ-μνη, μα δ λλαγ διεφνηκε στ στση της. Τ γεγονς τοτο ντιληφθες Θεοφνης, ξθεσε πρς ατν τ θεα διδγματα το Χριστο περ γμου κα παρθενας κα πεχρησε, γι ν δσει σέ ατν καιρ ν σκεφθεῖ. Μετ τίς τρες μρες, ἀφοῦ πανῆλθε καί εὑρῆκε ατν μεταμορφωμνη, τς ξθεσε τ χριστιανικ πστη κα τς ζτησε ν γνει Χριστιαν κα ν βαπτισθεῖ. Τση ταν θρμη κα πειστικτητα τν λγων του, στε Πανσμνη συγκα-τετθηκε κα ζτησε ν τς ποδεξει μέ ποιό τρπο ταν δυνατν ν πραγματοποιηθεῖ τοτο. Ττε Θεοφνης τ συνστησε σέ γρο-ντα πνευματικ, ποος, μετ τν κατλληλη διδαχ κα κατχη-ση, τήν βπτισε. μσως Πανσμνη διεμορασε τ πρχοντ της στος πτωχος κα ποσυρθεσα σέ κελλί, τ ποο τς εχε τοι-μσει Θεοφνης, πιδθηκε σέ ργα θεοφιλ κα σκληροττη σκηση κα προσευχ πρς ξιλωσιν τν μαρτιν της. Τσο ελι-κρινς ταν μετνοι της κα τσο προόδευσε σέ ρετ κα σιό-τητα, στε ἀξιθηκε ἀπό τόν Θεό κα δι τς θεραπευτικς χρι-τος. Ἔτσι, θεοφιλς κα μέ ὁσιότητα ἀφοῦ ἔζησε, κοιμθηκε μέ ερν. Μετά ἀπό λγες βδομδες ἀκολοθησε ατν κα Θεο-φνης.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Κανίδου, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας.

Ὁ Ὅσιος Κανίδης καταγόταν ἀπό τήν Καππαδοκα καί ἐγεν-νήθηκε π γονες εσεβες, τν Θεδοτο κα τν Θεοφανώ. Ἔζησε κατ τος χρνους το ατοκρτορος Θεοδοσου Α΄ το Μεγλου (379-395 μ.Χ.) καί σέ λικα πτ τν γκατλειψε τήν πατρική οἰ-κία κα κατφυγε σέ σπλαιο π το κε πλησον ρους ερισκό-μενο, που παρμεινε καθ’ λη τή διάρκεια τοῦ βίου του, νηστεων, προσευχμενος κα μελετν τ ερ γρμματα. φμη τς σιό-τητος κα τς ρετς του προσελκυε πολλος πιστούς ξαιτού-μενους τν ελογα κα τίς σοφές συμβουλές του. ζησε βδομῆντα τρα τη μέ αστηρά ἄσκηση κα προσευχή κα κοιμθηκε μέ ερή-νη.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἀστερίου, ἐπι-σκόπου Πέτρας τῆς Ἀραβίας.

Ὁ Ἅγιος Ἀστέριος, Ἐπίσκοπος Πέτρας τῆς Ἀραβίας, ἔζησε κατά τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. καί ἐμαρτύρησε ἀπό τούς Ἀρειανούς, ὄχι ὡς ἀναφέρεται στό Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο ἐπί αὐτοκράτορος Κων-σταντίου8 (337-361 μ.Χ.), ἀλλ’ ἐπί Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361-363 μ.Χ.). Ἔλαβε μέρος στή Σύνοδο τῆς Σαρδικῆς (347 μ.Χ.) καί συνέγραψε τήν ἱστορία μέ τίς δολοπλοκίες τῶν αἱρετικῶν Ἀρει-ανῶν. Συμμετεῖχε στή Σύνοδο τῆς Ἀλεξανδρείας, τό 362 μ.Χ., καί ἐπελέγη γιά νά εἶναι ὁ κομιστής τῆς ἐπιστολῆς τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Βασσιανοῦ, ἐπισκόπου Λόντι τῆς Ἰταλίας.

Ὁ Ἅγιος Βασσιανός ἦταν φίλος τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου, Ἐπι-σκόπου Μεδιολάνων († 7 Δεκεμβρίου) καί γενναῖος ἀγωνιστής κατά τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 409 μ.Χ., ἀφοῦ ἐποί-μανε τήν Ἐπισκοπή του ἀπό τό 374 μ.Χ.9

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Κενσουρίου, ἐπι-σκόπου Ὠξέρρης.

Ὁ Ἅγιος Κενσούριος, μαθητής τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ, Ἐπισκό-που Ὠξέρρης († 31 Ἰουλίου), ἦταν Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως τῆς Ὠ-ξέρρης κατά τά ἔτη 448-486 μ.Χ. καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη. Τό τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στό ναό τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ10.

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰλλαδανοῦ, ἐπι-σκόπου Ράθλιχεν τῆς Ἰρλανδίας.

Ὁ Ἅγιος Ἰλλαδανός ἔζησε τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. καί ἦταν Ἐπί-σκοπος τῆς πόλεως Ράθλιχεν στό Ὄφφαλυ τῆς Ἰρλανδίας. Ἐκοιμή-θηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰθαμερίου, ἐπισκόπου Ρότζεστερ.

Ὁ Ἅγιος Ἰθαμέριος ἔζησε τόν 7ο αἰώνα μ.Χ. καί ἐγεννήθηκε στήν πόλη Κέντ τῆς Ἀγγλίας. Ἦταν μοναχός, ἱστορικός καί ἀκόλου-θος τοῦ Ἁγίου Βεδέα († 27 Μαΐου). Ἦταν ὁ πρῶτος Ἀγγλο-Σάξωνας Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Ρότζεστερ καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό 656 μ.Χ11.

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἐβρεμουνδίου, ἐν Φοντεναί τῆς Γαλλίας ἀσκήσαντος.

Ὁ Ἅγιος Ἐβρεμούνδιος ἐγεννήθηκε στήν πόλη Μπαϋώξ τῆς Γαλλίας καί ἦταν ἔγγαμος αὐλικός στό παλάτι. Ἀπό ἀγάπη πρός τό μοναχικό βίο, μέ τή συγκατάθεση τῆς συζύγου του, πού ἀκολούθησε καί αὐτή τήν ὁδό τοῦ μοναχισμοῦ, ἐγκατέλειψε τά ἐγκόσμια καί ἔγινε μοναχός. Ἵδρυσε διάφορα μοναστήρια στήν περιοχή Φοντε-ναί-Λουβέ στήν Ἐπισκοπή τοῦ Σαγίου12 καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 720 μ.Χ13.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Βαρλαάμ, ἡγουμένου τῆς μονῆς Χουτίνσκϊυ τῆς Ρωσσίας.

Βλ. † 6 Νοεμβρίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Φιλοθέου, μητροπολίτου Τομπόλσκ τῆς Ρωσσίας.

Βλ. † 31 Μαῒου.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται, ἐπίσης, σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Βασιλείου, ἐπισκόπου Ριαζάν καί Μούρωμ.

Βλ. † 12 Ἀπριλίου.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται, ἐπίσης, σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως ὅλων τῶν Ἁγίων τοῦ Ριαζάν τῆς Ρωσσίας.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σιλουανοῦ, τοῦ ἐν Κιέβῳ ἀσκήσαντος.

Ὁ Ὅσιος Σιλουανός ἔζησε κατά τόν 13ο καί 14ο αἰώνα μ.Χ, στήν Οὐκρανία καί ἀσκήτεψε στή Λαύρα τοῦ Κιέβου. Μέ τήν προ-σευχή του ἀκινητοποίησε ἐπί τρεῖς ἡμέρες κάποιους ληστές, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μεῖ στή Λαύρα ἀπό τούς κήπους αὐτῆς, γιά νά ληστέψουν τή μονή καί τούς Πατέρες. Ὅταν αὐτοί μετανόησαν, τούς ἀπελευθέ-ρωσε.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ, ἐπίσης, τή μνήμη του τήν δευτέρα Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή, ἑορτή τῶν ἁγίων Πατέρων τῶν ἐγγύς καί μακράν τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, καί στίς 28 Αὐγού-στου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Νεκταρίου, ἐπισκόπου Τομπόλσκ.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Νικόλαος Παύλοβιτς Τελι-άσιν) ἐγεννήθηκε στήν περιφέρεια τοῦ Ὀστάσκωβ, τῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Τβέρ, ἀπό οἰκογένεια χωρικῶν. Τό 1599 κατέφυγε στό ἐρημη-τήριο τοῦ Ἁγίου Νείλου του Στυλίτου, ὅπου τό 1601 ἔγινε μοναχός καί τό 1613 ἐχειροτονήθηκε ἱερέας, ἀποκτώντας σπουδαία παιδεία, μαθαίνοντας τή λατινική καί τήν ἑλληνική γλώσσα καί σπουδά-ζοντας ρητορική καί φιλοσοφία.

Κατά τά ἔτη 1614-1636, διετέλεσε ἡγούμενος τοῦ ἐρημητηρίου καί τό ὀργάνωσε μέ ὑποδειγματικό πνευματικό τρόπο, ὥστε νά γίνει γνωστό καί θαυμαστό πνευματικό καταφύγιο σέ ὅλη τή Ρωσσική γῆ. Ὁ Ἅγιος διακρινόταν γιά τή βαθειά πνευματικότητά του καί τήν ἀγάπη του πρός τή μελέτη. Ἔτσι ὀργάνωσε ὁ ἴδιος μέ προσωπικό ἐνδιαφέρον καί ζῆλο τήν πλούσια βιβλιοθήκη τῆς μονῆς. Ἀντέγραψε ἔτσι, μέ προσωπική του χειρόγραφη ἐργασία, τά ἔργα τῶν Ὁσίων Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου καί Ἐφραίμ τοῦ Σύρου.

Ὡς ἡγούμενος τῆς μονῆς συνδέθηκε μέ τήν αὐτοκρατορική αὐλή τῶν Ρωμανώφ καί μεταξύ τῶν ὑποστηρικτῶν καί τῶν προ-στατῶν του ἦταν ὁ τσάρος Μιχαήλ Φεντόροβιτς. Ὁ Ἅγιος Νεκτά-ριος ὑπήρξε ἄλλωστε καί ὁ ἀνάδοχος τοῦ μελλοντικοῦ τσάρου Ἀλε-ξίου Μιχαήλοβιτς καί μετά καί ἀπό ἐπιθυμία τῶν ὑψηλῶν προστα-τῶν αὐτοῦ, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος ὑπό τόν τίτλο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τομπόλσκ τῆς Σιβηρίας14. Ἡ χειροτονία του ἐτελέσθηκε τό 1636 ἀπό τόν Πατριάρχη Ἰωάσαφ Α΄15, στήν Μόσχα.

Τόν ἴδιο χρόνο ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐγκαθίσταται στό Τομπόλ-σκ καί ἐργάζεται σκληρά γιά τήν πνευματική καί οἰκονομική ἀνά-πτυξη τῆς νεοσυσταθείσης Ἐπισκοπῆς του. Ὡς σκληρός ἀσκητής, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀφιερωμένος στήν προσευχή, δυσανασχετοῦσε ἀπό τίς συμπεριφορές τοῦ ποιμνίου του, λαϊκῶν καί κληρικῶν, πού κάτω ἀπό τόν πειρασμό τῆς ἐξουσίας, πολλές φορές ἠθέλησαν νά τόν ἐμπλέξουν στίς δολοπλοκίες τους. Κουρασμένος ἀπό τό βάρος τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιὠματος καί τῶν εἰς βάρος του συμπεριφορῶν, τό 1637, ἐζήτησε ἀπό τόν τσάρο νά τοῦ ἐπιτρέψει νά ἀποσυρθεῖ. Κατό-πιν πολλῶν αἰτήσεών του κατάφερε τελικά, τό 1639, νά γίνει ἀπο-δεκτή ἡ παραίτησή του. Ἐλεύθερος, λοιπόν, ἀπό τά ποιμαντικά του καθήκοντα ἐπέστρεψε στό ἐρημητήριο τοῦ Ὁσίου Νείλου τοῦ Στυ-λίτου, ὅπου καί ἔζησε ὡς ἕνας ἁπλός μοναχός, χωρίς νά ἀναλάβει ὁποιαδήποτε διοικητική εὐθύνη, μέχρι τό 1647, ὁπότε καί ἀνέλαβε ἐκ νέου τά καθήκοντα τοῦ ἡγουμένου.

Μέ τήν ευλογία τοῦ Πατριάρχου, τή βοήθεια τοῦ τσάρου καί τῶν εὐγενῶν τῆς Μόσχας ἐβοήθησε ὥστε νά διαδοθεῖ ἡ εὐλάβεια πρός τόν Ἅγιο Νεῖλο τόν Στυλίτη.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 15 Ιανουαρίου 1667, καί ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐτελέσθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀντιοχείας καί ἄλλους Ἐπισκόπους. Ὁ ἴδιος ὁ τσάρος ἀκολούθησε τήν ἐκφορά τοῦ ἱεροῦ λειψάνου του στούς δρόμους τῆς Μόσχας. Ὁ Ἅγιος ἐνταφιάσθηκε στό ἐρημητήριο τοῦ Ἁγίου Νείλου τοῦ Στυ-λίτου.

Τό 1984, κατά τή σύσταση τῆς ἑορτῆς πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας, μεταξύ των τιμωμένων Ἁγίων, συγκαταλέχθηκε καί ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, τοῦ ὁποίου ἡ ἱερά μνήμη ἑορτάζεται καί σήμερα, ἡμέρα τῆς Συνάξεως ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών, μη-τροπολίτου Σμολένσκ καί Ντορογκομπούζ.

Ὁ Ἅγιος Συμεών (Μολιούκωφ) καταγόταν ἀπό τήν Σιβηρία καί ἐγεννήθηκε στήν πόλη Τομπόλ. Ἀπό νεαρά ἡλικία ἔγινε μοναχός στή μονή τῶν Ἁγίων Βόριδος καί Γκλέμπ τοῦ Ροστώβ καί ἀργότερα ἐχειροθετήθηκε ἀρχιμανδρίτης καί τοποθετήθηκε στή μονή τοῦ Νίζνϊυ-Νόβγκοροντ. Ἐδῶ προέκοψε κατά Θεόν στήν εὐσέβεια καί τήν ἀρετή. Ἔτσι, μέ τή Χάρη τοῦ Κυρίου, στίς 9 Απριλίου 1676 ἐχειροτονήθηκε στήν Μόσχα Ἐπίσκοπος Σμολένσκ.

Ἡ ἐπαρχία τοῦ Σμολένσκ, ἤδη ἀπό τό 1612, ὑπέφερε πολύ ἀπό τούς Οὐνίτες, πού μέ τή βοήθεια τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἐπίεζαν τό ὀρθόδοξο ποίμνιο. Ἔτσι τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Συμεών δέν ἦταν εὔκολο. Ἀμέσως ὁ Ἅγιος ἐφρόντισε γιά τήν ἀνέγερση νέου καθε-δρικοῦ ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἐτελείωσε τό ἑπόμενο ἔτος, τό 1677. Μέ τόν ἴδιο ἔνθεο ζῆλο ὁ Ἅγιος συνέχισε τό ἔργο τῆς ἀνεγέρσεως νέων ναῶν στήν πολύπαθη ἐπαρχία του.

Μετά τό θάνατο τοῦ τσάρου Ἀλεξίου Μιχαήλοβιτς, ὁ Ἅγιος Συμεών ἐξορίσθηκε στή μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὅταν ἀποφυλα-κίσθηκε, μετά δύο ἔτη περίπου, συνέχισε νά ἐργάζεται ἄοκνα ὑπέρ τοῦ ποιμίου του.

Ὁ Ἅγιος Συμέων ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1699, καί ἐντα-φιάσθηκε στόν καθεδρικό ναό τοῦ Σμολένσκ.

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, τοῦ διά Χριστόν σα-λοῦ.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἐγεννήθηκε στήν πόλη Βερχοτούρε τς περι-φέρειας τῆς Περμίας τῆς Ρωσσίας. Ὁ πατέρας του ἦταν ἔμπορος καί ἡ μητέρα του κόρη ἱερέως. Ἐγεννήθηκε μέ πρόβλημα στά πόδια καί περπατοῦσε μέ πατερίτσες. πό μικρή λικία προσπαθοσε νά βιώσει τό μυστήριο τῆς σαλότητος. Τίς νύχτες συνέχεια φευγε πό τό σπίτι, γιά νά προσεύχεται μόνος του, καί ὅπως συμβαίνει μέ τούς σαλούς, τόν ἐκυνηγοσαν οἱ κάτοικοι τς πόλεως. Μιά φορά τόν εἶ-δαν νά φεύγει πό τά παιδιά, πού τόν κατεδίωκαν πετώντας πέ-τρες, ἀπό τό ποτάμι, πού ταν στό δρόμο του, καί τό ἐπέρασε «σάν νά περνοσε πό στεριά».

ταν πονόψυχο παιδί ἀπό μικρή ἡλικία καί δέν χανε ποτέ τή Θεία Λειτουργία, πού ἐτελεῖτο στό ναό.

Ὁ μακάριος Κοσμς ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 8 Δεκεμβρίου 1680, καί νταφιάσθηκε δίπλα στόν περίβολο το ναοτς γίας Τριάδος τῆς πόλεως Βερχοτούρε, στό παρεκκλῆσι τν γίων Κο-σμ καί Δαμιανοῦ. Τό παρεκκλήσιο ἐπάνω στόν τάφο του κτισε μία θεοσεβούμενη γυναίκα, πού ἦταν χήρα. Ἅγιος μφανίσθηκε στό νειρό της ς νεαρός νδρας 25-30 τν, ξυπόλητος, μέ να μακρύ πουκάμισο. Τς επε τι τόν λένε Κοσμ καί τήν παρακάλεσε νά σκεπάσει τόν τάφο, γιά νά τόν προστατέψει πό τά ζα πού ἔβοσκαν κε.

Γιά τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεως το μακαρίου Κοσμ πάρχουν καί λλες πληροφορίες. Θεωρεται, τι ὁ Ἅγιος Κοσμς συμμετεχε στή μετακομιδή τν ἱερῶν λειψάνων το γίου Συμεών τῆς Βερχο-τούρε πό τό χωριό Μερκούσινσκιϊ στό ναό Νικολάγεβσκι, στίς 12 Σεπτεμβρίου 1704. Εναι ξιοσημείωτο, τι στίς παλαιές εκόνες, πού πεικονίζουν τή μεταφορά τν λειψάνων το γίου Συμεών, πάρχει νας σαλός μέ πατερίτσες.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, μητροπολίτου Τομπόλσκ καί πάσης Σιβηρίας.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης (Μαξίμοβιτς) ἐγεννήθηκε στήν πόλη Νεζχί-νο τῆς Ρωσσίας, τό 1651, ἀπό τόν Μάξιμο Βασίλεβιτς καί τήν Εὐ-φροσύνη. Ἡ οἰκογένειά του εἶχε ἑπτά υἱούς καί ὁ Ἰωάννης ἦταν ὁ μεγαλύτερος. Μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν ἐγκύκλιων σπουδῶν του ἐφοίτητσε στήν Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου, ἀπό τήν ὁποία ἀποφοίτησε ὡς διδάσκαλος τῆς λατινικῆς γλώσσας. Τό 1680, ἐκάρη μοναχός στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου καί ἀφοσιώ-θηκε στήν ἄσκηση καί τήν προσευχή.

Στό νέο μοναχό ἐδόθηκε, μέ τή συγκατάθεση τῶν ἀδελφῶν τῆς μονῆς, πού ἔβλεπαν τό πνευματικό πρόσωπο τοῦ Ἰωάννου, τό δια-κόνημα τοῦ κηρύγματος. Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ὁ Ἰωάννης ἐπροικί-σθηκε μέ τό χάρισμα τῆς εὐγγλωτίας. Τό κύριο θέμα τῶν ὁμιλιῶν του ἦταν πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος μέ πνευματική ἀνδρεία νά ἐφαρ-μόσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του, γιά νά κερδίσει τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἡ πνευματική του μελέ-τη, ὑπό τόν τίτλο «Ἡλιοτρόπιον», ἀπαντᾶ σέ σωτηριολογικά θέμα-τα πού ἀπασχολοῦν τόν πιστό.

Τό 1658, ἀποστέλλεται γιά ἱεραποστολική ἐργασία στήν Μό-σχα. Ἐκεῖ, διορίσθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Ἰωακείμ (1674-1690)16 ὡς ἐφημέριος τῆς μονῆς Μπριάνσκ-Σβένσκ, πού ἦταν κάτω ἀπό τή μονή τῶν Σπηλαίων τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου. Τό 1695, ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος (5 Φεβρουαρίου), Ἀρχιεπίσκοπος Τσέρνιγκωφ, διόρισε τόν ἱερο-μόναχο Ἰωάννη, ὡς ἀρχιμανδρίτη τῆς μονῆς Ἐλέτσκ. Ἐδῶ, ὁ Ἰωάν-νης, πού ἀγαποῦσε καί σεβόταν πολύ τόν Ἅγιο Θεοδόσιο, ἐθερα-πεύθηκε ἀπό σοβαρή ἀσθένεια διά τῆς προσευχῆς τοῦ Ἁγίου. Μόλις ἀσθένησε τό ἀνέφερε ἀμέσως στόν Ἅγιο Ἐπίσκοπο Θεοδόσιο, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε ἀμέσως ἐντολή νά συνεχίσει τό διακόνημά του καί νά ἔχει πίστη στόν Θεό. Ὁ Ἰωάννης ἀμέσως ὑπάκουσε στήν ἐντολή τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου, διότι ἐμπιστευόταν τή δύναμη τῆς πίστεώς του πρός τόν Θεό. Τήν ἑπομένη, μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Ἰωάννης ἦταν τελείως καλά.

Στίς 10 Ἰανουαρίου 1697, ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἀδριανός (1690-1700)17 ἐξέλεξε τόν Ἰωάννη Ἐπίσκοπο Τσέρνιγκωφ καί ἡ χει- ροτονία ἔγινε στόν καθεδρικό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ Κρεμλίνου. Ὁ Ἰωάννης ἀνέλαβε μέ φόβο Θεοῦ τά καθήκοντά του καί ἔριξε ἰδιαίτερο βάρος στήν πνευματική ἀνύψωση καί καλή ὀργάνωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχολείων. Θαυμαστή ἦταν ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἡ Ἐκκλησιαστική Σχολή τοῦ Τσέρνιγκωφ καί ἡ δραστη-ριότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τυπογραφείου πού ὀργάνωσε.

Ὁ Ἰωάννης ἐπέδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καί γιά τούς μονα-χούς τῆς πολιτείας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καί ἰδιαίτερα γιά τούς ἀδελ-φούς τῆς μονῆς Παντελεήμονος, πρός τήν ὁποία ἀπέστειλε σημαντι-κή βοήθεια.

Τό 1711, Μητροπολίτης πλέον Τομπόλσκ καί πάσης Σιβηρίας, ἐργαζόταν μέ φόβο Θεοῦ γιά τήν πνευματική ἀνύψωση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἀναδιοργάνωσε τό περίφημο ἱεραποστολικό σεμινάριο, πού εἶχε ἱδρύσει πρίν τό 1727 ὁ μακαριστός προκάτοχός του Μη-τροπολίτης Φιλόθεος († 1727), καί συνέχισε τήν ἀποστολική διά-δοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μεταξύ τῶν εἰδωλολατρῶν τῆς Σιβηρίας. Τό 1714, ἀνέθεσε στόν ἀρχιμανδρίτη Ἱλαρίωνα (Λεζχάϊσκυ) ἱερα-ποστολική ἐργασία στό μακρινό Πεκῖνο18, ἐνῶ στήν πόλη τοῦ Τομ-πόλσκ ἀνέπτυξε τή συγγραφική καί ἐκδοτική δραστηριότητα.

῾Ο Ἅγιος ᾿Ιωάννης ἀγωνιζόταν πάντοτε νὰ ζεῖ τὴ ζωὴ τοῦ ποι-μνίου του. ᾿Εδίδασκε τὶς ἀλήθειες τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ζωῆς σὲ μία μορφὴ προσιτὴ καὶ στοὺς ἁπλούστερους τῶν ἀκροατῶν του, καὶ παρέπεμπε στὶς χαριτόβρυτες δυνάμεις τῆς ᾿Εκκλησίας, οἱ ὁποῖες βοηθοῦν στὴ σταθερὴ βίωση τῆς ὁδοῦ τῆς σωτηρίας. Οἱ ὑψηλὲς ἀρε-τές, μὲ τὶς ὁποῖες καταυγαζόταν ἡ ζωὴ τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου, κατοπ-τρίζονται ἐπίσης στὶς πολλές του συγγραφές, ἕνας κατάλογος τῶν ὁ-ποίων περιλαμβάνει τὰ ἑξῆς ἔργα:

  1. Καθρέπτης ᾿Ηθικῆς Διδασκαλίας.

  2. Ἀλφαβητάριο τῶν ῾Αγίων.

  3. ῎Ω! Μητρόθεε Παρθένε.

  4. ῾Ερμηνεία στὸν Πεντηκοστὸ Ψαλμό.

  5. Μελέτη στὸ «Πάτερ ἡμῶν».

  6. Οἱ ᾿Οκτὼ Μακαρισμοὶ τοῦ Εὐαγγελίου.

  7. ῾Η Βασιλικὴ ῾Οδὸς τοῦ Σταυροῦ.

  8. Θρησκευτικὲς ᾿Ανταύγειες.

  9. ῾Ηλιοτρόπιον, 1714.

Τὸ σπουδαιότερο ἔργο του, τὸ ῾Ηλιοτρόπιον, ἄρχισε νὰ συγγρά-φεται ἀπὸ τὸν ῞Αγιο ᾿Ιωάννη, ὅταν ἦταν ἀκόμη καθηγητὴς στὴν Ἀκαδημία τοῦ Πέτρου Μογίλα στὸ Κίεβο. ᾿Εκδόθηκε στὰ λατινικά, μόνον δὲ ἀργότερα, στὸ Τομπόλσκ, ὅταν ὁλοκλήρωσε αὐτὸ στὴν τε-λική του μορφή, τὸ ἐξέδωσε στὰ σλαβονικά. ῾Ο τίτλος εἶναι ἡ ἑλλη-νικὴ λέξη γιὰ τὸν ἡλίανθο. ῾Η εἰκόνα τοῦ ἡλίανθου, ἀγαπητὴ στὸν ῞Αγιο ἀπὸ τὴ νεότητά του, ἦταν γι᾿ αὐτὸν μία ἀναλογία, ἡ ὁποία βοηθεῖ στὴν ἐξήγησητῆς συμφωνίας τοῦ ἀνθρωπίνου θελήματος μὲ τὸ θεῖο θέλημα. ῾Ο ἡλίανθος ἔχει ὡς ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τὴν καθημερινὴ περιστροφή του, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὴν κίνηση τοῦ ἡλίου. ῾Ηλίανθοι ὑπάρχουν παντοῦ στὴ γῆ τῆς νοτίου Ρωσσίας καὶ ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωάννης δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ ἑλκυσθεῖ ἀπὸ τὸ φυσικὸ συμβολισμὸ ποὺ αὐτοὶ παρέχουν. Τὸ βιβλίο λοιπὸν ῾Ηλιοτρόπιον, ἀσχολεῖται μὲ τὸ θεῖο καὶ τὸ ἀνθρώπινο θέλημα. ᾿Ακολουθοῦν κά-ποια χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ αὐτό:

«῾Ο μόνος ἀληθινὸς τρόπος γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς εὐτυχίας μας στὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ στὴ μέλλουσα, εἶναι ἡ συνεχὴς στροφὴ τῆς προσοχῆς μας ἐντὸς τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἐντὸς τῆς συνειδήσεώς μας, τῶν σκέψεών μας, τῶν λόγων καὶ πράξεων, ὥστε νὰ ἀνυψωθοῦμε στὴν ἀπάθεια· τοῦτο θὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὰ λάθη μας στὴ ζωὴ καὶ θὰ μᾶς δείξει τὴ μόνη ἀληθινὴ ὁδὸ τῆς σωτηρίας. Αὐτὴ ἡ ὁδὸς εἶναι ἡ πλήρης παράδοση ὁλοκλήρου τῆς ὑπάρξεώς μας, ὁλοκλήρου τοῦ ἑαυτοῦ μας σὲ ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς μας, στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. ῾Ως σύμβολο αὐτῆς τῆς στροφῆς μας στὸν Θεό, μποροῦμε νὰ πάρουμε τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἡλίανθου· ἄς εἶναι αὐτὸ ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν μας. »Χριστιανέ! Παρατήρησε μιὰ γιὰ πάντα πῶς ὁ ἡλί-ανθος ἀκόμη καὶ τὶς κατηφεῖς ἡμέρες ἀκολουθεῖ τὴν καθορισμένη του πορεία, ἀναζητώντας τὸν ἥλιο μὲ τὴν ἀπαράλλακτη ἀγάπη καὶ φυσική του ἕλξη γι᾿ αὐτόν. ῾Ο ἥλιος, ποὺ φωτίζει τὸ δρόμο μας στὸν κόσμο τοῦτο, εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· δὲν φωτίζει πάντοτε τὸ δρόμο μας στὴν ζωὴ δίχως σύννεφα· συχνὰ οἱ φωτεινὲς ἡμέρες ἀκο-λουθοῦνται ἀπὸ κατηφεῖς· ἐμφανίζονται βροχές, ἄνεμοι, καταιγί-δες… ῞Ομως, ἡ ἀγάπη μας γιὰ τὸν ῞Ηλιο μας, γιὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἄς εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε νὰ συνεχίζουμε, ἀναπόσπαστοι ἀπὸ αὐτό, ἀκόμη καὶ στὶς ἡμέρες τῆς δυστυχίας καὶ τῆς θλίψεως, ὅπως τὸν ἡλίανθο στὶς κατηφεῖς ἡμέρες, νὰ πλέουμε ἀπλανῶς στὴ θάλασσα τῆς ζωῆς, ἀκολουθοῦντες τὶς ἐνδείξεις τοῦ «βαρόμετρου» καὶ τῆς «πυξίδας» τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο μᾶς ὁδηγεῖ μέ-σα στὸν ἀσφαλῆ λιμένα τῆς αἰωνιότητος».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὡς ποιμένας, ἦταν ἤρεμος καί ἀτάραχος, εἰλικρινής καί διακριτικός, φιλάνθρωπος καί φιλεύσπλαγχνος. Ἐβο-ηθοῦσε πολύ τούς πτωχούς μοιράζοντάς τους κρυφά, ἐνδεδυμένος ὡς ἁπλός μοναχός, γενναιόδωρες ἐλεημοσῦνες μέ τήν παράκληση νά δεχθοῦν αὐτό πού τούς ἔδινε στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τό ἐπισκοπικό οἴκημα ἦταν πάντοτε ἀνοικτό γι’ αὐτούς πού τό ἐχρειά-ζονταν, ὅπως καί ἡ καρδιά του. Ἀκόμη καί τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, τό 1715, μετά τήν Θεία Λειτουργία, εἶχε παραθέσει τράπεζα πρός τιμήν τῶν κληρικῶν του. Ἀφοῦ τούς διακόνησε ταπεινά ὁ ἴδι-ος, ἐπῆραν τήν εὐχή του καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἀποσύρθηκε στό κελ-λί του. Ὅταν ἐχτύπησε ἡ καμπάνα γιά τόν Ἑσπερινό, ὁ Ἅγιος Ἰω-άννης προσευχόταν γονατιστός. Ἔτσι παρέδωσε τό πνεῦμα του στόν Θεό καί ἐνταφιάσθηκε μέ κάθε εὐλάβεια καί τιμή στό παρεκ-κλῆσι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου τοῦ Καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ Τομπόλσκ. Τά θαύματά του εναι τόσο (πό τά ποα προσo– νομάσθηκε Θαυματουργός), στε λέγεται χαρακτηριστικά, τι «τό μονοπάτι πρός τό λείψανο το Ἁγίου ωάννου, δέν θά χορταριά- σει ποτέ»!

Σκέψεις τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου.

῾Ο εὐγνώμων καὶ ὁ ἀγνώμων ἄνθρωπος ἔναντι τοῦ Θεοῦ.

«Ἡ εὐχαριστία, στὴν διάρκεια τῆς λύπης, διακρίνει τὸν καλὸ ἀπὸ τὸν κακὸ καὶ δείχνει καθαρὰ τὶ εἶναι ὁ κάθε ἕνας. Οἱ καμπά-νες, πρὶν νὰ ὑψωθοῦν στὴν θέσηι τους ὑψηλά, δοκιμάζονται μὲ σφυροκοπήματα καὶ ὅταν δίδουν ἕναν δυσάρεστο ἦχο, τότε ἀπορ-ρίπτονται. Τέτοιο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ: δὲν ὑψώνει τοὺς ἐκλε-κτούς του στὰ ὕψη, προτοῦ νὰ τοὺς δοκιμάσει μὲ συνεχεῖς σταυ-ροὺς καὶ λύπη, γιὰ νὰ δεῖ τὴν ἀντοχή τους καὶ τὶ εἴδους καὶ πόσο εὐχάριστο ἦχο ἐκπέμπουν. Κάποτε, ὁ Θεὸς δοκίμασε τὴν μεγάλη του «καμπάνα», τὸν ᾿Ιώβ. ῾Η χεῖρα τοῦ Θεοῦ τὸν ἄγγισε. Θέλετε νὰ μάθετε τί ἐργαλεῖο χρησιμοποίησε; Τὴν σφῦρα τοῦ κόσμου, δηλαδὴ τὸν διάβολο. ῞Ομως, τί ἦχο αὐτὴ ἡ «καμπάνα» ἐξέπεμψε; «῾Ο Κύ-ριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλατο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογη-μένον!» (᾿Ιὼβ α´ 21). Τὶ εὐχάριστος ἦχος! ῞Ομως, ὁ ᾿Ιὼβ ἐπρόκειτο νὰ κτυπηθεῖ καὶ ἄλλο. ᾿Ετέθη κάτω ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ διαβόλου καὶ ὅλο του τὸ σῶμα ἐπλήγη· ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ποδῶν ἐκαλύφθη ἀπὸ πληγὲς καὶ σκώληκες καὶ ἐκάθητο στὴν κόπρο… ᾿Ακούσατε τί κτυπήματα δέχθηκε; ᾿Αλλὰ ἀκοῦστε καὶ τὶ φωνὴ ἀνέπεμψε: «Εἰ τὰ ἀγαθὰ ἐδεξάμεθα ἐκ χειρὸς Κυρίου, τὰ κακὰ οὐχ ὑποίσωμεν;» (᾿Ιὼβ β´ 10). ῎Ω, τὶ δυνατὴ φωνή! ῎Ω, τὶ γλυκὺς ἦχος! Ποιός κοιμώμενος δὲν θὰ ξυπνήσει ἀπὸ αὐτήν; (῾Ι. Αὐγουστίνου, Εἰς τὸν Ψαλμὸν 97). Εὐλογημένη εἶναι αὐτὴ ἡ «καμπάνα», ἡ ὁποία ἐξέπεμψε ἕναν τέτοιο εὐλογημένο ἦχο! Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔνδειξις τοῦ καλοῦ ἀνθρώπου, τοῦ εὐγνώμονος ἀνθρώπου στὸν Θεό. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ σημεῖο τοῦ ἀγνώμονος (ἀχαρίστου) ἀνθρώπου: ἄν τοῦ ἔλθει κάποια δυστυχία, παραπονεῖται, θρηνεῖ, ἀντιτίθεται, θλίβεται ὑπερβολικά, ἐπαινεῖ τὶς πράξεις του καὶ ἀποδεικνύει τὴν ἀθωότητά του (῾Ι. ᾿Αντιόχου τοῦ Πανδέκτου, Λόγος ριζ´, Περὶ εὐχαριστίας). Τί περισσότερο θὰ μποροῦσε νὰ λεχθεῖ; ῾Ο καλὸς καὶ ὁ κακὸς εἶναι ὅμοιοι μὲ δύο γε-μᾶτα δοχεῖα, τὸ ἕνα πλῆρες πολυτίμων ἀρωμάτων, καὶ τὸ ἄλλο πλῆ-ρες δυσώδους ὑλικοῦ (῾Ι. Αὐγουστίνου, ᾿Επιστολὴ 111, Πρὸς Θεό-δωρον). ῎Ετσι, ὁ καλὸς καὶ ὁ κακὸς δοκιμάζονται συνεχῶς μὲ δυ-σάρεστα, χωρὶς διάκρισηι· ἐν τούτοις, ἀπὸ τὴν ἴδια αὐτὴ δοκιμασία χωρίζονται ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον ἀπὸ τὴν Πάνσοφη Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Οἱ καλοί, ὅταν τοὺς εὕρει ὁποιαδήποτε δοκιμασία, προσφέ-ρουν εὐχαριστίες στὸν Θεό, ποὺ τοὺς ἀξίωσε τῆς τιμωρίας τους, ἐνῶ ὁ ἀλαζών, ὁ φιλήδονος καὶ ὁ φιλοχρήματος βλασφημοῦν καὶ παραπονοῦνται στὸν Θεό, λέγοντες: «῎Ω,Θεέ, τί κακὸ κάναμε, ὥστε νὰ πάσχουμε τόσο;»!…

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀντωνίου, ἐπισκόπου Τομπόλσκ τῆς Ρωσσίας.

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐγεννήθηκε, τό 1670, στά περίχωρα τοῦ Τσέρνιγκωφ, καί ἦταν γόνος ἱερατικῆς οἰκογένειας, ἡ ὁποία προ-ερχόταν ἀπό παλαιά εύγενική ἐκκλησιαστική καταγωγή. Ἐτε-λείωσε τή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου, ὅπου καί ἐδίδασκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης (Μαξίμοβιτς), ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε προστάτης του. Τό 1700, ἀνέλαβε διευθυντική θέση στήν ἐκκλησιαστική σχολή τοῦ Τσέρνιγκωφ, ἔγινε ἀναπληρωτής τοῦ ἡγουμένου στό μοναστήρι τῶν Ἁγίων Βόριδος καί Γκλέμπ, ἱεροκήρυκας τοῦ Καθεδρικοῦ ναοῦ τῆς πόλεως, ἐνῶ τήν ἐποχή ἐκείνη Ἀρχιεπίσκοπος τῆς περιοχῆς ἦταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ( Μαξίμοβιτς). Στήν ἐκκλησιαστική σχολή ἐδίδα-σκε ρητορική καί διαλεκτική, καλύπτοντας κατά διαστήματα τή θέση τοῦ διευθυντοῦ, τοῦ οἰκονόμου καί τοῦ ἐπόπτου. Ἐπί τῶν ἡμερῶν του οἰκοδομήθηκαν καινούργια κτήρια καί ὁ ἴδιος ἐχάρισε στή βιβλιοθήκη τῆς σχολῆς πολλά βιβλία ἀπό τήν προσωπική του συλλογή.

Τό 1705, ἐξέδωσε τή συλλογή, ὑπό τόν τίτλο «Καθρέφτης τῆς Θείας Γραφῆς», πού περιεῖχε τά κηρύγματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου (Μαξίμοβιτς), καθώς καί ἕνα ἰδικό του ποίημα ἀφιερωμένο στό Πάθος τοῦ Σωτῆρος. Τό 1709, ἀφοῦ ἔλαβε τό ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου, ἀνέλαβε τά καθήκοντα τοῦ ἡγουμένου στή μονή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, πού ὑπαγόταν ἐκκλησιαστικά στήν κανονική δικαιοδοσία τῆς Ἐπισκο-πῆς Τσέρνιγκωφ.

Τό 1713, μετά τή μετάθεση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου (Μαξίμοβιτς) στήν ἐκκλησιαστική ἕδρα τοῦ Τομπόλσκ, ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐκλέχ-θηκε Ἀρχιεπίσκοπος μέ τή σύμφωνη γνώμη κλήρου καί λαοῦ. Ἡ χει-ροτονία του ἔγινε στόν Καθεδρικό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεο-τόκου στή Μόσχα.

Ὁ νεοχειροτονηθείς Ἐπίσκοπος δίδει δείγματα γραφῆς ἑνός ἀξιοζήλευτου ποιμένος, ὁ ὁποῖος κηρύσσει συνεχῶς τό θεῖο λόγο στούς ναούς τῆς ἐπαρχίας του. Μέ τήν εὐλογία του θά ἐκδοθεῖ ἡ Καινή Διαθήκη καί χάρη στή βοήθεια συνεργατῶν καί πνευματικῶν του τέκνων, ποιύ ἐργάζονταν στήν ἐκκλησιαστική σχολή, θά τελει-ώσει τή μετάφραση τῆς « Ἱστορίας τῆς Ρώμης», τοῦ Τίτου Λίβιου, ἡ ὁποία παρέμεινε δυστυχῶς μέχρι σήμερα ἀνέκδοτη.

Ἀπό τό 1720 μέχρι τό 1721 προκαλεῖ τήν ὀργή τοῦ τσάρου. Τήν πρώτη φορά, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά συνυπογράψει μαζί μέ ἄλλους Ρώσσους Ἐπισκόπους τον Ἐκκλησιαστικό Κανονισμό. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος τόν ὑπέγραψε μόνο κατόπιν μακρῶν συζητήσεων καί κατόπιν ἀπειλῆς τοῦ Μεγάλου Πέτρου.

Τό 1721, ἐκλέγεται Μητροπολίτης Τομπόλσκ. Στή Σιβηρία, ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος θά ἀφιερωθεῖ μέ ὅλες του τίς δυνάμεις στό ἱερα-ποστολικό ἔργο. Παρά τήν ἀδιαφορία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας στίς ἐπίμονες ἐκκλήσεις του γιά τήν ἀποστολή νέων ἱεραποστόλων, προκείμενου νά ἐνισχυθεῖ τό ἔργο τοῦ εὐαγγε-λισμοῦ στήν Σιβηρία, ὁ Ἅγιος θά καταφέρει, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ἐνισχύσει τή δράση τῶν ἱεραποστολικών κλιμακίων στήν εὐρύ-τερη περιοχή καί νά τελειώσει τήν ἀνοικοδόμηση τῶν ἐκκλησιῶν, πού θά ἐξυπηρετοῦσαν τίς λειτουργικές ἀνάγκες τῶν νεοφώ-τιστων Χριστιανῶν. Μέ πολλές δυσκολίες ἔστελνε ἱερεῖς στίς πιό ἀπομα-κρυσμένες περιοχές τῆς Σιβηρίας.

Γιά τήν ἀρτιότερη ἐκπαίδευση τῶν κληρικῶν ἱεραποστόλων, ἀναδιοργάνωσε τά προγράμματα σπουδῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τομπόλσκ. Ἐπίσης, ἐγκαινίασε στό Ἰρκούτσκ μία ρωσσο-μογ-γολική σχολή. Ἔφερε μαζί του ἱεροψάλτες ἀπό τήν Οὐκρανία καί τακτικά ἔστελνε μορφωμένους μοναχούς στήν Σιβηρία μέ σκοπό τό κήρυγμα, τήν ἐξάπλωση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί τήν ἑδραίωση τῶν πιστῶν στή ζωή τοῦ Εὐαγγελίου.

Συχνά ἡ ἱεραποστολική δράση τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου συναν-τοῦσε διάφορα ἐμπόδια, πού προκαλοῦσε τίς περισσότερες φορές ἡ σκληρότητα τῶν τοπικῶν ἀρχῶν, ἀλλά καί ἡ ἄγνοια τοῦ κόσμου.

Ὅταν, τό 1727, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Ἰρκούτσκ ὁ Ἅγιος Ἰννο-κέντιος (Κουλτσίσκι), ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐμοίρασε τήν Σιβηρία σέ δύο Ἐπισκοπές, κρατώντας γιά τήν ἰδική του ἕδρα ὅσο τό δυνατόν περισσότερα μοναστήρια.

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἄφησε ὅλα του τά ὑπάρχοντα στήν Ἐκ-κλησία καί τόν κλῆρο τῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Τσέρνιγκωφ καί τοῦ Τομ-πόλσκ. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 27 Μαρτίου 1740, καί ἐνταφιά-σθηκε στον Καθεδρικό ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας τοῦ Τομπόλσκ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Συνεσίου, τῆς Σιβηρίας.

Ὁ Ὅσιος Συνέσιος ἐγεννήθηκε, τό 1698, στήν Πριλούκα τῆς Ρωσσίας καί ἦταν συνασκητής τοῦ Ἐπισκόπου Ἰρκούτσκ Σωφρο-νίου. Τό 1746, ὁ ἱερομόναχος Συνέσιος ἐκλήθηκε ἀπό τόν Ἐπίσκο-πο Σωφρόνιο νά μεταβεῖ ἀπό τήν Οὐκρανία στήν Ἁγία Πετρούπολη καί νά ἀναλάβει τήν πνευματική εὐθύνη τοῦ ἐρημητηρίου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό ὁποῖο ἦταν κάτω ἀπό τή διοίκηση τῆς Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊι.

Λίγο ἀργότερα ἀκολούθησε τόν Ἐπίσκοπο Σωφρόνιο στό Ἰρκούτσκ, ὅπου, τό 1754, θά λάβει τό ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου καί θά γίνει ἡγούμενος τῆς μονῆς τῆς Ἀναλήψεως.

Ἦταν μέλος τοῦ ὑπό τόν Ἐπίσκοπο Σωφρόνιο ἐκκλησιαστι-κοῦ συμβουλίου καί τόν ἐβοηθούσε πολύ στή διοίκηση τῆς Ἐπισκο-πῆς. Ἐπιμελήθηκε τήν ἀνοικοδόμηση ναῶν στό μοναστήρι τῆς Ἀνα-λήψεως καί γιά τριάντα ὁλόκληρα χρόνια ἀποτέλεσε τό λαμπρό-τερο ὑπόδειγμα ἀσκητοῦ μοναχοοῦ γιά τούς ὑπόλοιπους ἀδελφούς του.

Ὁ Ὅσιος Συνέσιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 10 Μαΐου 1787, καί ἐνταφιάσθηκε παραπλεύρως τοῦ Ἁγίου Βήματος τοῦ Καθο-λικοῦ τῆς μονῆ. Ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου ἐξαπλώθηκε σέ ὅλη τήν περιοχή λόγω τῶν πολλῶν θαυμάτων πού, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔκανε.

Τό 1984, ὅταν ἡ Ρωσσική Ἐκκλησία καθιέρωσε τήν ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας, μεταξύ αὐτῶν συμ-περιέλαβε καί τό ὄνομα τοῦ Ὁσίου Συνεσίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Πέτρου, τοῦ Τόμσκ.

Ὁ Ὅσιος Πέτρος (Ἀλέξεβιτς Μικούριν) ἐγεννήθηκε στήν Ρωσ- σία, τό 1800, ἀπό οἰκογένεια εὐγενῶν. Σέ νεαρά ἡλικία κατατάχθη- κε στό στρατό, ἀλλά ἡ θητεία τοῦ δέν ἐκράτησε πολύ, διότι ἀκο- λούθησε μία αὐστηρή ζωή ἀσκήσεως καί ἀδιάλειπτης προσευχῆς ἐπικαλούνενος συνεχῶς τό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Ἐπιδόθηκε στή μελέ-τη τῆς Βίβλου καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί σύντομα ἄρχισε νά τόν ἀκολουθοῦν πολλοί πού ἔψαχναν τήν ὁδό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Τότε ἀπευθύνθηκε στόν ἐρημίτη Βασιλίσκο καί μαζί μέ τρεῖς ἄλλους ἀσκητές ἐπιδόθηκε στόν ἡσυχαστικό βίο στά δάση τῆς περι-οχῆς τοῦ Κοῦζνεκ.

Ὁ Ὅσιος Πέτρος, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1820, σέ νεαρά ἡλικία. Τό 1984 συγκαταριθμήθηκε μετα-ξύ τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Σάββα, τοῦ Σταγειρίτου.

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Σάββας ἐγεννήθηκε στά Στάγειρα περί τά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος μ.Χ. Ἀπό ἀγάπη πρός τό μοναχικό βίο καταφεύγει στή μονή Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου ἀσκεῖται ὡς μοναχός. Ἡ μετάβασή του σέ αὐτή τή μονή δικαιολο-γεῖται ἀπό τή σχέση πού εἶχε μέ τά Στάγειρα καί γενικά μέ τήν Χαλκιδική19.

Στή μονή αὐτή, πού τιμᾶται πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Πρωτο-μάρτυρος καί Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου, ἀφιέρωσε τό βίο του ὁ Ἅγιος Σάββας καί προέκοπτε στήν ἀρετή καί τήν εὐσέβεια, προ-ετοιμαζόμενος ἔτσι νά λάβει καί τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ Ἅγιος Σάββας ἐζοῦσε, κατά τήν ἐπανάσταση τῆς Χαλκιδι-κῆς, τό 1821, ὅταν ἐκλήθηκε νά ἀκολουθήσει τήν ὁδό τοῦ μαρτυ-ρίου. Μοναδική πηγή τοῦ μαρτυρίου του εἶναι ὁ μοναχός Δοσίθεος, ὁ Λέσβιος Κωνσταμονίτης, ὁ ὁποῖος περιγράφει τό μαρτύριο πέντε Ὁσιομαρτύρων ἐκ τῆς Μονῆς Κωνσταμονίτου, ὑπό τόν τίτλο «Νέον ὑπόμνημα τῶν νεοφανῶν Ἱερομαρτύρων καί Ὁσιομαρτύρων, τῶν ἐν λαμψάντων ἁγιορειτῶν ὁσίων Πατέρων, κατά τήν ἐπανάστασιν τῆς Ἑλλάδος ὑπό τῶν Ὀθωμανῶν θανατωθέντων»20.

Ἄς δοῦμε πῶς περιγράφει ὁ Δοσίθεος τό μαρτυρικό τέλος τοῦ Ἁγίου Σάββα: «Τώρα δέ ἀδελφοί, ἄς ἔλθωμεν εἰς τόν ἁπλοῦν Σάβ-βαν τόν Σταγειρίτην, ὅστις ἐπρογνώρισε καί αὐτός μακάριος τοῦ θανάτου του τόν τρόπον, διότι ἀναχωρῶντας ἀπό τό Κοινόβιον, ὅταν ἐστάλθη ἔξω εἰς τήν Ἱερισσόν ἀπό τούς Πατέρας, εἶπεν εἰς ἕνα ἀδελφόν τοῦ κοινοβίου φίλον του τό μέλλον γενέσθαι.

Εἶδε, λέγω ἐν ὁράματι τήν νύκτα, ὅτι διώκοντές τον οἱ ἐχθροί τόν ἐθανάτωσαν. Καί οὕτως ἐφάνη εἰς τόν μακάριον, ὅτι ἡ ψυχή του ἐπέταξεν εἰς τούς οὐρανούς, τό δέ σῶμα του εἰς τήν γῆν. Καί ἀλήθευσεν ἡ πρόγνωσις καί ἡ πρόρρησις αὕτη μετά τοῦ ὁράματος. Διότι ἀπερνῶντας ἐκεῖθεν ἀπό τήν τοῦ Ζωγράφου σεβάσμιαν Μονήν, ἐθανατώθη ἀπό τούς ἀσεβεῖς ὁ μακάριος, ὁμοῦ μέ ἄλλον ἕνα κοσμικόν, δοῦλον καί αὐτόν τοῦ Μοναστηρίου, καί οἱ δύο ἦτον Σταγειρῖται. Καί οὕτως ἔγεινεν ἡ μακαρία κοίμησις καί αὐ-τῶν».

Ἔτσι ἐμαρτύρησε ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Σάββας καί ἔλαβε τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Δόμνας, τῆς διά Χριστόν σα- λῆς.

γία Δόμνα τοῦ Τόμσκ ἐγεννήθηκε στίς ρχές τοῦ 19ου αἰῶνος μ.Χ. ἀπό οἰκογένεια εγενν στήν Ρωσσία. γονες της ἀπέθαναν ταν ἐκείνη ταν κόμα μικρό παιδί καί ἔτσι μεινε στή θεία της. Δόμνα ἔλαβε ριστη μόρφωση καί ὁμιλοσε πολύ καλά τίς ξένες γλσσες. ταν ραα κοπέλα καί εχε πολλούς θαυμαστές πρόθυμους νή τήν νυμφευθοῦν. μως Δόμνα θελε νά παραμείνει ἀφιερωμένη στόν Θεό καί νά ἀκολουθήσει τόν ἡσυχαστικό βίο. Γι’ αὐτό, ὅταν ἔμαθε τι ο συγγενες της θέλουν νά τήν παντρέψουν διά τῆς βίας, φυγε κρυφά πό τό σπίτι. Ἐφόρεσε πλά ἐνδύματα καί ἐπγε ς προσκυνήτρια στούς Ἁγίους Τόπους. Χαρτιά πού θά πιστοποιοσαν τό ποιά ἦταν δέν εχε, γι’ ατό καί συνελήφθη πό τήν στυνομία καί κτοπίσθηκε στήν Σιβηρία. κε, στήν πόλη Τόμσκ, ἐπρε τν πόφαση νά βιώσει τό σκητικό στάδιο τς σαλό-τητος.

Ἡ Ἁγία Δόμνα δέν εἶχε μόνιμη κατοικία. Συχνά περνοσε τίς ἡμέρες καί τίς νύκτες ξω στό δρόμο. Τ φόρεμά της ποτελετο πό κόμβους διαφόρων μεγεθν, πού κρυβαν τό σχεδόν γυμνό σῶμα της. Ἐχρησιμοποιοσε τούς κόμβους σάν κομποσχοίνι, κρύβοντας μ’ ατόν τόν τρόπο τίς συνεχες προσευχές της. ταν κάποιοι πονό-ψυχοι νθρωποι τς ἐδώριζαν ζεστά ροχα κατά τή διάρκεια τοῦ χειμῶνος, ἐκείνη τά παιρνε, εχαριστοσε τόν δωρητή καί ἀμέσως τά ἐμοίραζε σέ πτωχούς, ἐνῶ ἡ ἴδια συνέχιζε νά ποφέρει πό τό κρῦο. Μ’ ατό τόν τρόπο κδήλωνε Δόμνα τήν γάπη της πρός τόν κόσμο. Γνωρίζοντας τίς θλιες συνθκες πιβιώσεως τν κρα-τουμένων στίς φυλακς το Τόμκ, ἡ Ἁγία Δόμνα περιπατοσε δίπλα στίς γκαταστάσεις τς φυλακς καί ἐτραγουδοσε ἄσματα πνευμα-τικο περιεχομένου χωρίς νά σκέπτεται ὅτι σέ λίγο θά τήν συνε-λάμβαναν λόγῳ διαταράξεως τς κοινς συχίας. ταν σύλληψη γινόταν γνωστή, κόσμος φερνε στή φυλακή τρόφιμα γιά τήν Ἁγία, τήν ποία βαθειά κτιμοσε. λα ατά κείνη τά ἐμοίραζε σέ κρατούμενους.

Θερμά καί κούραστα προσευχόταν μακαρία στό ναό κρυ-φά, μακρυά ἀπό τά βλέμματα τοῦ κόσμου. Ἐάν βλεπε τι τήν πα-ρακολουθον, μέσως λλαζε τή συμπεριφορά της καί παρίστανε τή σαλή: πηγαινοερχόταν μέσα στήν κκλησία, ὁμιλοσε μόνη της, σβηνε τά κεριά…

τσι, μέσα πό τήν ὁδό τς σαλότητος γία Δόμνα δια-τηροσε τήν γνότητά της, ἐσήκωνε τό βάρος τς ἑκουσίας πτω-χείας της, πέφερε τή ζέστη καί τό κρῦο. Πρός τό τέλος τς ζως της Θεός τς προσέφερε τό χάρισμα τς διορατικότητοςς, τό ποο ἐχρησιμοποιοσε γιά τήν πνευματική ὠφέλεια τῶν πιστῶν.

Ἡ Ἁγία Δόμνα ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 16 Δεκεμβρίου 1872, καί νταφιάσθηκε στό γυναικεο μοναστήρι τοῦ Ἁγίου ωάν- νου τοῦ Προδρόμου τς πόλεως Τόμσκ. Δίπλα στόν τάφο της, ποος καταστράφηκε στή μετεπαναστατική περίοδο, στίς ἡμέρες μας, ἐκτίσθηκε να μικρό παρεκκλῆσι.

Ἡ μνήμη της τιμᾶται σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Στεφάνου, τοῦ Ὄμσκ τῆς Ρωσίας.

Ὁ Ἅγιος Στέφανος (Ἰακώβλεβιτς Ζναμένσκι) ἐγεννήθηκε ἀπό ἱερατική οἰκογένεια στήν περιοχή τοῦ Τόμσκ τῆς Ρωσσίας. Οἱ θεο-λογικές του σπουδές στὀ ἱερατικό σεμινάριο τοῦ Τομπόλσκ, κυρίως, ἀφοροῦσαν στήν ἐκμάθηση τῆς ἀρχαίας ἑβραϊκῆς γλώσσας. Κατά συνέπεια μποροῦσε νά μελετᾶ μέ εὐκολία τήν Παλαιά Διαθήκη ἀπό τό πρωτότυπο. Ὅταν, τό 1824, ἐτελείωσε τίς σπουδές του, ἐνυμφεύ-θηκε καί ἐειροτονήθηκε ἱερέας στήν πόλη τῆς Βαρναούλ, καί μετα-τέθηκε διαδοχικά στίς πόλεις Κουργκάν, Τομπόλσκ καί Ἰαλουτο-ρόβσκ. Τό 1854, τοποθετήθηκε ἐφημέριος στόν Καθεδρικό ναό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ὄμσκ. Γιά πολλά χρόνια ὑπῆρξε μέλος τοῦ ἐκκλη- σιαστικοῦ συμβουλίου, ἔξαρχος, ἱεραπόστολος καί καθηγητής τῶν θρησκευτικῶν σέ διάφορα γυμνάσια τῆς πόλεως. Στό Ἰαλουτορόβσκ ἵδρυσε δύο σχολεῖα, στά ὁποῖα ἡ φοίτηση ἦταν δωρεάν. Γιά τόν ἔνθεο ζῆλο πού ὁ Ἅγιος Στέφανος επέδειξε κατά τήν ἱερατική του διακονία ἔλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις ἀπό τήν πολιτεία καί, τό 1839, ἀπό τήν Ἐκκλησία τό ὀφφίκιο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου.

Ὁ πρεσβύτερος Στέφανος ἦταν ὑποδειγματικός κληρικός, ἀγαθός λευῒτης, ἁπλοϊκός, ταπεινός, εἰλικρινής καί ἐζοῦσε βίο ἐγ- κρατή καί ἀσκητικό. Συνδύαζε πρακτικότητα καί εὐστροφία καί ἀπέφευγε συνειδητά κάθε εἶδος πλουτισμοῦ, τό ὁποῖο θά μποροῦσε νά σκανδαλίσει τούς πιστούς. Ὅταν ἐτελοῦσε τή Θεία Λειτουργία, ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη ἀπό θαυμασμό καί εὐλάβεια. Τό πρόσωπό του ἐφωτιζόταν καί ἀκτινοβολοῦσε, προκάλωντας ἔτσι αἰσθήματα μεγάλου σεβασμοῦ ἀπό τούς ἄλλους ἀδελφούς του κληρικούς. του κληρικούς, καί ἦταν ἰδιαίτερα προσεκτικός, ἔτσι ὥστε κάθε λει-τουργική κίνησή του νά γίνεται κατανοητή ἀπό τούς ἐνορίτες του.

Ὅταν ἦταν νέος ἐκήρυττε ἀδιάκοπα. Ὅταν ὅμως τά χρόνια ἐπέρασαν, ὁμιλοῦσε λιγότερο καί προτιμοῦσε τίς διαλέξεις. Ἐξ αἰ-τίας αὐτοῦ ἀπέκτησε τή φήμη τοῦ λαμπροῦ παιδαγωγοῦ. Οἱ ἐφη- μεριακές του ὑποχρεώσεις εἶχαν καταπονήσει τὀ σῶμα του, ἐνῶ πολύ καιρό πρίν τή κοίμησή του θάνατό του εἶχε γίνει ἔτρωγε μόνο χόρτα. Ὁ νηστευτικός του ἀγώνας ἦταν μεγάλος. Δέν ἔπινε ποτέ κρασί, καφέ καί τσάϊ. Ἦταν πάντοτε ἐνδεδυμένος μέ ροῦχα ταπεινά καί φτωχικά. Τόν ἐλεύθερο χρόνο του ἐντρυφοῦσε στήν Ἁγία Γρα-φή καί τά ἔργα τῶν Πατέρων. Ενῶ εἶχε μία μεγάλη οικογένεια καί τακτικά ἀντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, δέν ἐδεχό-ταν τίς εἰσφορές τῶν ἐνοριτῶν του, ὅταν ἔβλεπε ὅτι καί αὐτοί οἱ ἴδιοι εἶχαν ἀνάγκες. Τό 1877, κλῆρος καί λαός τοῦ Ὄμσκ ἑόρτασαν τά πενήντα χρόνια ἱερωσύνης τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 12 Ἀπριλίου 1877.

Τό 1984, ὁρίσθηκε ἀπό τή Ρωσική Ἐκκλησία ὁ εορτασμός τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, κατά τή σημερινή ἡμέρα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γερασίμου, ἐπι-σκόπου Ἀστραχάν.

Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος, κατά κόσμον Γεώργιος Ἰβάνοβιτς Νομ-προσέρντωφ, ἐγεννήθηκε, στίς 26 Ὀκτωβρίου 1809, στό χωριό Βελτ-σκόε στήν Ἐπισκοπή τοῦ Ἰρκούτσκ ἀπό τήν οἰκογένεια ἑνός ἀνα-γνώστου.

Λίγο πρίν τό γάμο τῶν γονέων τοῦ Γεωργίου, ὁ παὐπποῦς του εἶδε ἕνα ὅραμα, τό ὁποῖο ἀπεκάλυπτε ὅτι τό παιδί πού δέν εἶχε ἀκόμη συλληφθεῖ, προοριζόταν ἀπό τόν Θεό γιά τό ἐπισκοπικό ἀξίωμα.

Ὁ Γεώργιος ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἐδιδάχθηκε τήν εὐλάβεια ἀπό τήν οἰκογένειά του, ἀγαποῦσε τήν προσευχή καί ἰδιαίτερα τή Θεία Λειτουργία καί ἀπό ἡλικία ἕξι ἐτῶν ἐδιάβαζε τά ἀναγνώσματα στήν ἐκκλησία. Τό 1818, ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ Ἰρκούτσκ, ἀφοῦ ἐπληροφορή-θηκε τά χαρίσματά του, τόν ἐνέγραψε στό ἐκκλησιαστικό σχολεῖο μετά τό πέρας τοῦ ὁποίου ὁ Γεώργιος συνέχισε τίς σπουδές στου στό ἱεροδιδασκαλεῖο τῆς πόλεως. Κατά τή διάρκεια τῶν σπουδῶν του ἔδειξε ἰδιαίτερη κλίση πρός τήν ἐρημική ζωή καί ἐδοκίμασε νά ἀκο-λουθήσει τό παράδειγμα τῶν διά Χριστόν σαλῶν. Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς κλίσεώς του ἐθεωρήθηκε ἄρρωστος ψυχικά καί ἐνοσηλεύθηκε. Βγῆκε ἀπό τό νοσοκομεῖο μέ τήν παρέμβαση κάποιου κυβερνήτου τοῦ Ἰρκούτσκ. Μέ τήν πνευματική βοήθεια ἑνός ἱερέως τῆς περιοχῆς ἐγκατέλειψε τήν ἰδέα τῆς ἐρημικῆς ζωῆς καί συνέχισε τίς σπουδές στό ἱεροδιδασκαλεῖο, ἀπό τό ὁποῖο ἀπεφοίτητε μέ «ἄριστα», θεω-ρούμενος ὡς ἕνας ἀπό τούς καλύτερους σπουδαστές.

Ὁ Γεώργιος, ὑπό τήν πνευματική καθοδήγηση τοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Ἰρκούτσκ, διδάσκει στήν ἐκκλησιαστική σχολή καί, τό 1836, νυμφεύεται καί χειροτονεῖται ἱερεύς. Διακόνησε στό Ἰρκούτσκ καί ἦταν πολύ ἀγαπητός στούς Χριστιανούς. Τό 1841, ἡ σύζυγός του ἀπεβίωσε καί ὁ Γεώργιος ἐγκατέλειψε τό Ἰρκούτσκ καί εἰσῆλθε στήν Ἀκαδημία τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως. Ἀποφοίτησε ἀπό αὐτήν, τό 1845, καί κατά τή διάρκεια τοῦ τελευταίου ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους ἔγινε μοναχός. Ἀμέσως μετά τήν ἀποφοίτησή του ἐδίδαξε στό ἐκκλησιαστικό σεμινάριο τῆς πόλεως τοῦ Τβέρ, ἀπό τό 1846 στό ἐκκλησιαστικό σεμινάριο τῆς Σταυρουπόλεως, στό ὁποῖο, τό 1849, ἔγινε καί διευθυντής. Τό ἴδιο ἔτος ἔλαβε καί τό ὀφφίκιο τοῦ ἀρχι-μανδρίτου. Ἀπό τό 1850 μέχρι τό 1855 διετέλεσε διευθυντής τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σεμιναρίου τοῦ Σιμπίρσκ, ἀπό τό 1855 μέχρι τό 1860 τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σεμιναρίου τοῦ Χάρκωβ, ἀπό τό 1860 μέχρι τό 1863 τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σεμιναρίου τῆς Καλούγκα, καί ἀρχιμανδρίτης τῆς μονῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ Ντομ-πρῒυ. Τό 1863, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς Σταράϊα Ρούσα καί Ἔξαρχος τῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Νόβγκοροντ. Τό 1864, μετετέθη στήν Ἐπισκοπή Ρεβέλ καί ἔγινε Ἔξαρχος τῆς Ἐπισκοπῆς τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως. Τό 1866, ἀνῆλθε στόν αὐτόνομο θρόνο τῆς Σαμάρα. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος Γεράσιμος ἔκτισε μία ἐκκλησιαστική σχολή γιά γυναῖκες καί ὀργά-νωσε κατηχητικά καί συνάξεις στίς ἐνορίες. Τό 1877, ἐξελέγη Ἐπί- σκοπος Ἀστραχάν.

Χαρακτηριστικά τῆς ἐπισκοπικῆς του διακονίας τοῦ Ἁγίου Γερασίμου ἦταν ἡ ἀγάπη γιά τήν ἀλήθεια, ἡ ἀφοσίωση στήν ἀπο- στολή του καί ἡ ἁπλότητα. Παρ’ ὅτι ὑπῆρξε αὐστηρός, ἦταν πάν- τοτε προσινής καί κατόρθωνε πάντοτε νά διατηρεῖ εἰρηνική τήν καρδιά του. Ἡ ζωή του ἐχαρακτηριζόταν ἀπό αὐστηρή ἄσκηση. Ἐξυπνοῦσε πολύ ἐνωρίς τά χαράματα καί ἀφιέρωνε τίς πρῶτες ὧ-ρες τῆς ἡμέρας στή μελέτη τοῦ θείου λόγου καί τή Θεία Λειτουργία, ἀφοῦ ἐλειτουργοῦσε καθημερινά. Ἔτσι ἔζησε ὅλο του τό βίο.

Συνέγραψε διάφορα βιβλία θεολογικοῦ, κανονικοῦ καί ἁγιο-γραφικοῦ χαρακτῆρος καί μετά τήν κοίμησή του ἐκδόθηκαν τό ἡμερολόγιό του καί ἀρκετές ἐπιστολές πού εἶχε ἀποστείλει πρός διάφορες μοναχές. Ἐκληροδότησε τή λιγοστή του περιουσία στήν Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως, ὅπου καί ἐδίδετο μία ὑποτροφία στό ὄνομά του.

Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος, ἀφοῦ ἐποίμανε θεοφιλῶς τό ποίμνιό του, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 24 Ἰουνίου 1880, καί ἐνταφιάσθηκε στόν Καθεδρικό ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ Ἀστραχάν.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μισαήλ, τοῦ ἐκ Ρωσσίας.

Ὁ Ὅσιος Μισαήλ τοῦ Ἀμπαλάσκ, κατά κόσμον Παῦλος Ἰβά-νοβιτς Φωκίν, ἐγεννήθηκε, στίς 29 Ἰουνίου 1797, στό χωριό Λιπο-γιαρσκόε στήν περιοχή τοῦ Ταμπώφ, ἀπό εὐσεβή ἱερατική οἰκο-γένεια, ἀφοῦ ὁ πατέρας του ἦταν διάκονος.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀρέθα, τοῦ ἐκ Ρωσσίας.

Ὁ Ὅσιος Ἀρέθας τῆς Βερχοτούρε (κατά κόσμον Ἀθανάσιος Τυχόνοβιτς Κατάργιν) ἐγεννήθηκε, τό 1856, σέ μία πολυάριθμη οἰκογένεια ἑνός χωρικοῦ τοῦ Ὀρλώφ. Μετά τό δημοτικό σχολεῖο, σέ νεανική ἡλικία, εἰσῆλθε στό μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Βαλαάμ, ὅπου τό 1893 ἔγινε μοναχός. Τό ἴδιο ἔτος ὁ ἱερομόναχος τῆς μονῆς Ἰώβ ἀνέλαβε καθήκοντα ἡγουμένου στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου στή Βερχοτούρε. Γνωρίζοντας τόν Ὅσιο Ἀρέθα ὡς λαμπρό παράδειγμα ἀσκητοῦ μοναχοῦ, ἀφιερωμένου στήν προσευ-χή, τόν καλεῖ στό μοναστήρι του. Τό 1893 χειροτονεῖται διάκονος καί τό 1895 πρεσβύτερος. Στό μοναστήρι τό διακόνημά του ἦταν ἡ πώληση τῶν κεριῶν καί ἡ φύλαξη τῆς βιβλιοθήκης. Ὅταν τό 1900 ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἰώβ ἀποσύρθηκε στή μονή τοῦ Βαλαάμ, οἱ μοναχοί τῆς Βερχοτούρε, πού γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία τῆς μονῆς ἐξέ-λεγαν ἀπό μόνοι τους τόν ἡγούμενο, ἐξέλεξαν τόν Ὅσιο Ἀρέθα, ὁ ὁποῖος δύο χρόνια ἀργότερα ἔλαβε τό ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου. Στή νέα του διακονία ὁ Ὅσιος ἡγήθηκε τῆς μονῆς μέ ταπείνωση καί ἀποτελοῦσε πάντοτε γιά τούς μοναχούς τό ζωντανό παράδειγμα. Τό 1901, ὁ Ὅσιος ἀνέλαβε τήν πνευματική καθοδήγηση δύο ἀκόμη μο-νῶν και τριῶν μοναχικῶν ἀδελφοτήτων.

Μέσα σέ λίγα χρόνια ὁ Ὅσιος Ἀρέθας ἔκτισε καινούργια κτή-ρια στό μοναστήρι τῆς Βερχοτούρε καί κυρίως ἐεπιμελήθηκε τήν ἀνοικοδόμηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐνοριακῆς σχολῆς καί τῆς σχολῆς κωφαλάλων. Ὑπό τήν προσωπική του διεύθυνση τακτοποιήθηκε τό ἀρχεῖο τῆς μονῆς.

Ὁ Ὅσιος διῆλθε σκληρό ἀσκητικό βίο. Λόγῳ τῆς αὐστηρᾶς ἀσκήσεως ἐκλονίσθηκε ἡ ὑγεία του καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνηκε στίς 15 Μαΐου 1903. Ἐνταφιάσθηκε στό κοιμητήριο τοῦ μοναστηριού, πίσω ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα.

Τό ὄνομα τοῦ Ὁσίου Ἀρέθα συγκαταλέχθηκε μεταξύ τῆς χο-ρείας τῶν Ἁγίων, τό 1984, καί ἡ μνήμη του τιμᾶται σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Ἀγάπης, τῆς διά Χριστόν σαλῆς, τῆς ἐκ Ρωσσίας.

Ἡ Ἁγία Ἀγάπη ( Λιούμπωφ Σεμένοβνα Σουχάνοβα) ἐγεννήθη-κε καί ἔζησε στό Ριαζάν τόν 19 καί 20ό αἰώνα μ.Χ. Ἀπό τήν παιδική της ἡλικία ἔπασχε ἀπό παράλυση τῶν κάτω ἄκρων καί ὅταν ἔγινε δέκα πέντε ἐτῶν ἰάθηκε ἀπό τόν Ἅγιο Νικόλαο (Μιρλικίσκϊυ), πού ἐμφανίσθηκε σέ ὅραμα καί ἀφοῦ τήν ἐθεράπευσε, τοῦ ἐζήτησε τήν εὐλογία νά ζήσει ὡς διά Χριστόν σαλή.

Ἔζησε μαζί μέ τή μητέρα καί τήν ἀδελφή της ἔγκλειστη ἐπί τρία ἔτη στό φτωχικό τους σπίτι. Ἐγκατέλειψε τήν οἰκία της ζώντας σούς δρόμους τοῦ Ριαζάν χωρίς νά ἀποφεύγει τόν κόσμο. Ἀντίθετα ὁμιλοῦσε πρός ὅλους μέ πολλή πνευματική χαρά. Ἐβοηθοῦσε ἰδιαί-τερα τούς πτωχούς κατοίκους τῆς πόλεως καί γρήγορα ἡ φήμη της ἐξαπλώθηκε. Ὁ Θεός τήν ἀξίωσε τοῦ προορατικοῦ χαρίσματος.

Ἡ Ἁγία Ἀγάπη ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, στίς 21 Φεβρουαρίου 1921, καί ἐνταφιάσθηκε στό κοιμητήριο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου «τῆς Παρηγορίας τῶν Θλιβομένων». Συχνά ἐμφανιζόταν σέ ὁρά-ματα τῶν πιστῶν παρηγοροῦσα τούς δοκιμαζόμενους καί θεραπεύ-ουσα τούς ἀσθενεῖς. Ὁ τάφος της ἦταν καί εἶναι τόπος προσκυνή-ματος.

Τό 1987, μέ τήν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ποιμένος, καθιερώθηκε ἡ ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τοῦ Ριαζάν, στόν κατάλογο τῶν ὁποίων κατετάγη καί ἡ Ἁγία Ἀγάπη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρίου τοῦ Ἱεραποστόλου, τοῦ ἐκ Ρωσσίας.

Βλ. † 18 Μαῒου.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται, ἐπίσης, σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Μακαρίου, μητροπολίτου Μόσχας, Ἀποστόλου τῶν Ἀλταῒων.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται, ἐπίσης, σήμερα, ἑορτή τῆς Συνάξεως Πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Σιβηρίας.

Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεογνώστου, τοῦ Ἐρημίτου, τοῦ ἐκ Ρωσσίας21.

Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων Νικολάου καί Βασιλείου, τῶν πρεσβυτέρων, τοῦ ἁγίου μάρτυρος Παύλου, ἐν Ρωσσίᾳ .

Οἱ Ἅγιοι ἐτελειώθησαν μαρτυρικά, τό 191822.

Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Τιμοθέου, τοῦ πρεσβυτέρου, ἐν Ρωσσίᾳ.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Θεόγνωστος συγκαταλέγεται μεταξύ τῶν Νέων Ἱερομαρτύρων καί ἐμόναζε στή μονή τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάν-δρου Νέφσκϊυ. Ἐτελειώθηκε μαρτυρικά, τό 194023.

Τ ατ μρᾳ, ἡ σύναξις  πάντων τῶν Ἁγίων τῶν ἐν Ριαζάν τῆς Ρωσσίας διαλαμψάντων.

Ἡ ἑορτή καθιερώθηκε, τό 1987, ἐπί Πατριάρχου Μόσχας Ποι-μένος. Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ πρίγκιπες Μπόρις καί Γκλέμπ, οἱ Ἐπίσκοποι Βασίλειος τοῦ Ριαζάν καί Ἰωνᾶς τῆς Μόσχας, οἱ εὐσεβεῖς πρίγκιπες Κωνσταντίνος τοῦ Mούρωμ, Θεόδωρος τοῦ Mούρωμ, Μιχαήλ τοῦ Mούρωμ, Πέτρος καί Φεβρωνία τοῦ Mούρωμ, ἡ δίκαιη Ἰουλιανή τοῦ Λαζάρεβο καί ἡ διά Χριστόν σαλή Ἀγάπη τοῦ Ριαζάν.

Τ ατ μρᾳ, ἡ σύναξις πάντων τῶν Ἁγίων τῶν ἐν Σιβηρίᾳ τῆς Ρωσσίας διαλαμψάντων.

Ἡ ἑορτή καθιερώθηκε, τό 1984, ἐπί Πατριάρχου Μόσχας Ποι-μένος. Οἱ Ἅγιοι εἶναι ὁ Μάρτυς Βασίλειος τῆς Μανγκαζίας, οἱ Ἐπί-σκοποι Νεκτάριος τοῦ Toμπόλσκ, Δημήτριος τοῦ Ροστώβ, Φιλόθεος τοῦ Τομπόλσκ, Ἰωάννης τοῦ Toμπόλσκ, Ἀντώνιος τοῦ Toμπόλσκ, Ἰννοκέντιος τοῦ Ἰρκούτσκ, Παῦλος τοῦ Toμπόλσκ, Βαρλαάμιος τοῦ Toμπόλσκ, Φιλάρετος τοῦ Κιέβου, Ἰννοκέντιος τῆς Μόσχας, Συμεών τοῦ Σμολέσκ, Μελέτιος τοῦ Χάρκωβ, Γεράσιμος τοῦ Ἀστραχάν, Με-λέτιος τοῦ Ριαζάν, οἱ Ὅσιοι Μοναχοί Συνέσιος τῆς Σιβηρίας, Ἀρέθας τῆς Βερχοτούρε, Γερμανός τῆς Ἀλάσκας, Ἀνδρέας, Μακάριος τῶν Ἀλταῒων, Μισαήλ τοῦ Ἀμπαλάσκ, Δανιήλ τοῦ Ἀσίνσκ, Βαρλαάμιος τοῦ Σικίζσκ, οἱ δίκαιοι καί οἱ διά Χριστόν σαλοί Συμεών τῆς Βερχο-τούρε, Ἰωάννης τῆς Βερχοτούρε, Δόμνα τοῦ Τόμσκ, Στέφανος τοῦ Ὄμσκ, Κοσμᾶς τῆς Βερχοτούρε.

Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Σημείου, ἐν Κούρσκ τῆς Ρωσσίας.

Ἡ ἱερή εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Σημείου εὑρέθη-κε μέ θαυμαστό τρόπο, τό 1295, στή ρίζα ἑνός δένδρου στήν ἀκτή τοῦ ποταμοῦ Τουσκάρ, στήν περιοχή τοῦ Κούρκσκ, ἀπό ἕνα κά-τοικο τῆς πόλεως Ρίλσκ, πού ἐκυνηγοῦσε στό δάσος. Ἡ εἰκόνα, πού ὁμοίαζε μέ τήν εἰκόνα τὴς Θεοτόκου τοῦ Νόβγκοροντ, μεταφέρθη-κε μέ τιμές στήν πόλη Ρίλσκ, ὅπου ἡ πρίγκιπας Σεμιάκα ἔκτισε ἕνα μεγαλοπρεπή ναό ἀφιερωμένο στό Γενέθλιο τῆς Θεοτόκου καί ἐνα-πέθεσε ἐκεῖ τήν εἰκόνα. Ἀλλά ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἐπέστρεψε θαυματουργικά στήν προηγούμενη θέση της, ἐκεῖ πού τήν εἶχαν εὕ-ρει: στή ρίζα τοῦ δένδρου. Οἱ εὐλαβεῖς κάτοικοι τοῦ Ρίλσκ ἔκτισαν ἐκεῖ ἕνα παρεκκλήσιο καί ἕνας ἱερέας ἐπιλέχθηκε, γιά νά τελεῖ τίς Ἀκολουθίες καί τήν Θεία Λειτουργία. Τό παρεκκλήσιο ἐκάηκε ἀπό τούς Τατάρους, τό 1358, ἀλλά ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἔμεινε ἄθικτη. Τό 1597, ὁ τσάρος Θεόδωρος Ἰβάνοβιτς ἄκουσε γιά τή θαυματουργή εἰκόνα καί τήν ἔφερε στήν Μόσχα, ὅπου τήν ἐναπέθεσε στό αὐτο-κρατορικό παλάτι. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἔμεινε στήν Μόσχα μέχρι τό 1618 καί ἔπειτα, λόγῳ ἐπίμονων αἰτημάτων, μέ ἔγκριση τοῦ τσάρου Μιχαήλ Θεοδωρόβιτς, ἐπεστράφη στήν πόλη τοῦ Κούρσκ καί ἐτοποθετήθηκε στή μονή Ζναμέννυ.

Ἡ ἱερά εἰκόνα τιμᾶται, ἐπίσης, στίς 8 Μαρτίου, 8 Σεπτεμβρίου καί 27 Νοεμβρίου.

Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ταμπύνσκ, ἐν Ρωσσίᾳ24.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ταμ-πύνσκ25 εὑρέθηκε τό 1597, κοντά στό Ταμπύνσκ, σέ ἀπόσταση δώδεκα χιλιομέτρων, ὅπου εὑρίσκεται τό ἐρημητήριο Πρεσιστένκα-για. Τήν εἰκόνα ηὗρε ὁ εὐλαβής ἱεροδιάκονος Ἀμβρόσιος, ὁ ὁποῖος περνώντας ἀπό μία πηγή, ἄκουσε καθαρά τή φωνή τῆς Παναγίας νά τοῦ λέγει: «Πάρε τήν εἰκόνα μου». Ὁ διάκονος ἐφοβήθηκε καί ἐθεώ- ρησε μᾶλλον ὅτι ἡ φωνή πού ἄκουσε δέν ἦταν πραγματικότητα, ἀλλά αὐταπάτη. Τό ἴδιο συνέβη καί γιά τρίτη φορά. Τότε ὁ ἱεροδιά- κονος Ἀμβρόσιος ἔτρεξε καί ἐνημέρωσε τούς ἀδελφούς τοῦ ἡσυχα- στηρίου, οἱ ὁποῖοι λιτανεύοντας μετέφεραν τήν εἰκόνα τῆς Θεοτό- κου στό ἡσυχαστήριο. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἔγινε ξακουστή ἀπό τά πολλά θαύματα πού ἐπιτελοῦσε μέχρι καί τήν Κίνα. Σήμερα ἔχει χαθεῖ, ἀλλά καταβάλλεται προσπάθεια, μέσα ἀπό τήν ἱστορική ἔρευνα καί τίς μαρτυρίες τῶν πιστῶν, νά ξαναευρεθεῖ.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Τῆς μονῆς τοῦ Μαξιμίνου γίνεται ἀναφορά γιά πρώτη φορά ἐπί Ἰουστινιανοῦ, ἡγου- μένου αὐτῆς τότε τοῦ Ζωσίμου. Τό 768 μ.Χ., ὁ Κωνσταντίνος Ε΄ ὁ Κοπρώνυμος (741-775 μ.Χ.) τήν μεαποίησε σέ στρατώνα, ἀλλ’ ἐσωζόταν καί πάλι ἐπί Λέοντος Ε΄ (820-829 μ.Χ.), ὡς καί ἐπί Μιχαήλ Γ΄ (842-867 μ.Χ.), υἱοῦ τοῦ Θεοφίλου (829-842 μ.Χ.).
2 http://www.saintpatrickdc.org/ss/0610.htm#ytha.
3 Σελ. 140.
4 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 140.
5 Enciclopedia Cattolica, Città del Vaticano, 1949- 1954, τόμος 2ος , σελ. 970-971. Ρω-μαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 140.
6 Μανουήλ Γεδεών, Βυζαντινόν Ἑορτολόγιον, σελ. 112.
7 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 140.
8 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 140.
9 G Baroni, S. Bassiano nella storia religiosa e civile, nell’ arte, nelle lettere e nela legislazione, Lodi 1938.
10 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 141.
11 A calendar of British Saints, Orthodox Synaxarion, σελ. 67. http://www.saintpatri-ckdc.org/ss/0714.htm#deus.
12 Σήμερα ὀνομάζεται Σεέζ.
13 http://www.saintpatrickdc.org/ss/0610.htm#ytha.
14 Ἡ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπεκτάθηκε στις ἀρχές τοῦ 17ου αἰῶνος διά τῆς ἱεραποστολῆς καί στίς ἱεραποστολικές περιοχές. Ὁ Χριστιανισμός διαδόθηκε διά τῶν Κοζάκων στήν Σιβηρία. Γρήγορα ἱδρύθηκαν ναοί καί μοναστήρια, τό δέ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἐνίσχυσε τό ἱεραποστολικό αὐτό ἔργο. Ἡ Ἀρχιεπισκοπή Το-μπόλσκ ἱδρύθηκε τό 1620.
15 Τόν ἀποθανόντα Πατριάρχη Μόσχας Φιλάρετο (1633) διαδέχθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Πσκώφ Ἰωάσαφ Α΄ (1634-1640).
16 Ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἰωακείμ διαδέχθηκε στό θρόνο τόν Πατριάρχη Πιτιρίμ († 1673) καί ὑποκίνησε τόν ἀγώνα γιά τά δικαιώματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄνδρας δραστήριος, ἱκανώτατος καί προικισμένος μέ ἐξαίρετα διοικητικά προσόντα, συνεκάλεσε, τό 1675, Σύνοδο στήν Μόσχα, ἡ ὁποία ἔλαβε ἀποφάσεις ἐπί σοβαρῶν ζητημάτων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας. Ἔτσι ἐνδιαφέρθηκε γιά τίς ὑλικές ἀμοιβές τοῦ ἱεροῦ κλήρου, οἱ ὁποῖες εἶχαν περιορισθεῖ μετά τήν πατριαρχεία τοῦ Νίκωνος (1652-1667). Ἡ Σύνοδος τοῦ 1682 ἀντιμετώπισε τό ζήτημα κάποιων ἐσωτερικῶν ἐκκλη-σιαστικῶν μεταρρυθμίσεων, οἱ ὁποῖες ὅμως προετάθησαν ὑπό τοῦ τσάρου Θεοδώρου Ἀλεξέγιεβιτς, ὡς λόγου χάριν ἡ αὔξηση τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπαρχιῶν τοῦ Πατριαρ-χείου Μόσχας, ἕνεκα τῆς ἐξαπλώσεως Ρασκσολνίκων (ἀπό τή ρωσσική λέξη ρα-σκόλ=σχίσμα, πού ἀξιοῦσαν τήν ἐμμονή τῶν Ρώσσων στήν πατροπαράδοτη παράδοση καί στρέφονταν κατά τῆς Ἐκκλησίας, διότι προέβη, μέ πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Νίκωνος, στή διόρθωση τῶν βιβλίων τῆς θείας λατρείας), τῆς ἀνεπάρκειας τοῦ κλήρου καί τῶν μοναχῶν, καί ἄλλα.
17 Τό 1690, Πατριάρχης Μόσχας ἐξελέγη ὁ Μητροπολίτης Καζάν Ἀδριανός, κατά τήν ἐπιθυμία τῆς Ναταλίας Κυρίλοβνα, δευτέρας συζύγου τοῦ τσάρου Θεοδώρου Ἀλεξέ-γιεβιτς, καί παρά τή θέληση τοῦ ἡγεμόνος καί υἱοῦ αὐτῆς Πέτρου. Τό μεγαλύτερο διάστημα τῆς πατριαρχείας του διῆλθε στή μονή Περερβίνσκϊυ, ὅπου καί τόν Ὀκτώ-βριο τοῦ 1700 ἀπέθανε.
18 Τό 1685 ἱδρύθηκε στό Πεκίνο Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας. Ὁ δέ Μητροπολίτης Τομπόλσκ Ἰγνάτιος ἀπέστειλε, τό 1659, ἱερεῖς, διακόνους, ἀντι-μήνσια, μῦρο, ἐκκλησιαστικά βιβλία καί ἄλλα.
19 Ὁ δέ κτίτωρ τοῦ νέου Καθολικοῦ τῆς Μονῆς ἦταν ὁ προηγούμενος ἀρχιμανδρίτης Συμεών, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπό τά Στάγειρα.
20 Κῶδιξ, ἀριθμ. 123, σελ. 188, Βιβλιοθήκη Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου.
 21 http://www.canto.ru/calendar/. http://days.pravoslavie.ru/. Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Θεό-γνωστος συγκαταλέγεται μεταξύ τῶν Νέων Ἱερομαρτύρων καί ἐμόναζε στή μονή τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊι.
 22 http://www.canto.ru/calendar/. http://days.pravoslavie.ru/.
 23 http://www.canto.ru/calendar/. http://days.pravoslavie.ru/.
 24http://www.orthodox.cn/saints/tabynicon_en.htm.http://www.holytrinityorthodox.com/
 calendar/index.php?year=2006&today=23&month=6&trp=0.
 25 Ἡ κωμόπολη ἱδρύθηκε ἀπό τόν τσάρο Ἰβάν καί εὑρίσκεται στή νότια περιοχή τῶν Οὐραλίων.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Εξόδιος ακολουθία της Καθηγουμένης της I. Μονής Αγίας Κυριακής Λουτρού, Γερόντισσας Φιλοθέης

Την Δευτέρα 6 Ιουλίου στις 10:00 π.μ. τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία της  Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίας Κυριακής Λουτρού, Γερόντισσας Φιλοθέης. Το πρωί στο Καθολικό της Ιεράς...

Χειροτονία Πρεσβυτέρου στο Αγρίνιο

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου ιερούργησε, την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς. Κατά...

Ανακοινωθέν Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης

Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, συνῆλθε, τήν Δευτέρα, 6 Ἰουλίου 2020, σέ Συνοδική Συνεδρία ἐνέκρινε Πρακτικά προηγούμενων Συνοδικῶν Συνεδριῶν καί συζήτησε τά...

Ὁ Μητροπολίτης Μαντινείας στό Μπέλλες

Τό κατ' ἔτος προσκύνημα στήν αἱματοβαμένη Μακεδονία καί συγκεκριμένα στό φυλάκιο Παπαδοπούλα (1600 ὑψομ.) στό Ἰστίμπεη τοῦ ὄρους Μπέλλες πραγματοποίησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας...

Η Εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού π. Σπυρίδωνος Λιόρδου

Στον Ι. Ναό του Αγίου Βλασίου λειτούργησαν χθες Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Διονύσιος και ο Θεοφιλέστατος Βοηθός Επίσκοπος Κεγχρεών...

Θυρανοίξια Ιερών Παρεκκλησίων από τον Μητροπολίτη Θηβών

Τα θυρανοίξια τριών Ιερών Παρεκκλησίων πραγματοποιήθηκαν στην Μητροπολιτική μας περιφέρεια το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Ιουλίου. Το Σάββατο έγιναν τα θυρανοίξια του Ιερού Ναού των...

Θεμελίωση Παρεκκλησίου προς τιμήν των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στην Ι.Μ. Κίτρους

 Την Κυριακή 5 Ιουλίου εορτάστηκε στην Κατερίνη και συγκεκριμένα στο Παρεκκλήσιο του Αγ. Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νεομάρτυρος...

Επίσκεψη του Μητροπολίτη Μεσσηνίας στον Δήμαρχο Καλαμάτας

Επίσκεψη στον Δήμαρχο Καλαμάτας κ. Αθανάσιο Βασιλόπουλο πραγματοποίησε σήμερα Δευτέρα 6 Ιουλίου 2020, ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, συνοδευόμενος από συνεργάτες του. Κατά τή...

Συνεχίζονται οι επισκέψεις στο Μουσείο Βυζαντινής Τέχνης και Πολιτισμού Μακρινίτσας

Ξεχωριστή ημέρα υπήρξε το Σάββατο 4 Ιουλίου για το Βυζαντινό Μουσείο στη Μακρινίτσα. Το πρωί οι συντελεστές της παιδικής διαδικτυακής εκπομπής «Λεμονάδα σπιτική» του Ιερού...

Επιλεκτική εφαρμογή των νόμων προκρίνουν κάποια πολιτικά, θεολογικά, εκκλησιαστικά και συνδικαλιστικά στελέχη

Η ΕΛΜΕ Ημαθίας εξέδωσε Δελτίου Τύπου (29/6/2020), στο οποίο αναφέρει ότι η καταγγελία προς την Εισαγγελία, από την Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Νάουσας...

Ο Μητρ. Φθιώτιδος στην τελετή αποφοιτήσεως του Β/Ν Σταθμού «ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΕΙΟΝ»

Στο Νηπιαγωγείο της Ι.Α.Α.-Γ.Φ.Τ.-Ε.Φ.Τ. Αγ. Αναργύρων Αττικής «ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΕΙΟΝ», πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 5 Ιουλίου και ώρα 7:30μ.μ., η τελετή αποφοιτήσεως των νηπιακών τμημάτων, σύμφωνα με...

Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος ο Αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως Ν. Ιωνίας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος εόρτασε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγ. Αναργύρων Νέας Ιωνίας την Σύναξη της...

Κουρά Μοναχού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά

Την Κυριακή 5 Ιουλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε το θείο λόγο στον εσπερινό στο Καθολικό...

Η 198η Επέτειος της Μάχης του Πέτα

Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, το απόγευμα, στο Μνημείο Πεσόντων Φιλελλήνων, στο Πέτα Άρτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ. Καλλίνικος ετέλεσε δέηση, για τους...

Χειροθεσία Αναγνώστη από τον Μητροπολίτη Διδυμοτείχου

«…Στη ζωή δεν συμβαίνουν πάντοτε τα αναμενόμενα. Οι εκπλήξεις δίδουν στον άνθρωπο άλλοτε χαρά κι άλλοτε στεναχώρια. Η σημερινή έκπληξη ήταν ευχάριστη για την...