Η φράση του Χριστού «ἀφέωνταί σοι αἱ ἀμαρτίαι σου» απευθύνεται στον παράλυτο που του φέρνουν σε κάποιο σπίτι στην Καπερναούμ κατά το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα.
Μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι αυτά τα λόγια τα απευθύνει σε έναν άνθρωπο σωματικά ασθενή. Αυτός ζητεί την γιατρειά του και ο Χριστός του προσφέρει την απαλλαγή από τις αμαρτίες. Νοιώθει περίεργα ο σύγχρονος άνθρωπος με τη σκέψη ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην αμαρτία και την αρρώστια και διερωτάται ποια σχέση έχει η μια από την άλλη. Ακόμη βλέπουμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος χάνει όλο και περισσότερο την αίσθηση της αμαρτίας χωρίς να μπορεί να καταλάβει γιατί μερικές πράξεις που τον εξυπηρετούν και είναι σύμφωνες με τις επιθυμίες του να θωρούνται σαν αμαρτίες. Οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στη δυσάρεστη πραγματικότητα της αμαρτίας και προτιμούν να την αναλύουνε δίνοντας της άλλα ονόματα. Ποιος δεν έχει ακούσει λόγου χάρη για την αγωνία και το άγχος στην εποχή μας; Είναι της μόδας πλέον οι χαρακτηρισμοί νευρωτικό, ψυχοπαθής κ.λ.π .
Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι μάς δίνουν φοβερές περιγραφές της ανθρώπινης ψυχής ,στην οποία συσσωρεύονται ποικίλες πικρίες από την μη ομαλή ζωή και δημιουργούνται επιθυμίες εκδικήσεως , καταστροφών , μίσους κ.λ.π.
Όλα αυτά δεν είναι παρά απόδειξη και περιγραφή μιας καταστάσεως που η ΑΓ. ΓΡΑΦΗ την χαρακτηρίζει με την λέξη αμαρτία.
Η ΑΓ. ΓΡΑΦΗ μας παρουσιάζει μια πολύ βαθιά σύλληψη της αποτυχίας των ανθρώπων , της αμαρτίας , και δεν την θεώρησαν σαν μια απλή παράβαση της θείας εντολής.
Θα ήταν πολύ παιδαριώδης μια τέτοια αντίληψη και δεν θα δικαιολογούσε την ενσάρκωση του Χριστού. Εάν ο Θεός γίνεται άνθρωπος μέσα στον κόσμο για να αναστηθεί ως Θεός, αυτό φανερώνει ότι η ζημία της ανθρωπότητας από την αμαρτία έχει μεγαλύτερη έκταση και τραγικότερες συνέπειες από ότι εκφράζουν οι λέξεις παράβαση και παράπτωμα .
Σε αυτό ακριβώς οφείλεται και το ελπιδοφόρο μήνυμα της ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ στο ότι από την αγωνία του μηδενός και από τον φόβο του θανάτου σώζει τον άνθρωπο ο θεός με τον σταυρό και την ανάσταση του Χριστού.
Να γιατί ο αρχηγός της ζωής Χριστός λέγει στον παράλυτο τα λόγια «ἀφέονταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Απαλλάσσοντας τον άρρωστο από την πηγή του κακού, την αμαρτία, τον ελευθερώνει από τις συνέπειές του. Αν τα ευαγγέλια μας αναφέρουν παρόμοια θαύματα είναι γατί θέλουν να μας παρουσιάσουν την καινούργια κατάσταση της λυτρώσεως που προσφέρει στον κόσμο ο Χριστός.
Η αισιοδοξία λοιπόν του χριστιανικού μηνύματος συνίσταται στο ότι είναι στραμμένο όχι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον, όχι στο κακό που κυριάρχησε μέσα στον κόσμο αλλά στην σωτηρία που προσφέρεται σαν μια καινούργια δυνατότητα στον άνθρωπο.
Οπότε είναι ασυγχώρητος αυτός που προτιμά στα όρια του κακού και της αμαρτίας, ενώ του προσφέρεται η απεριόριστη αγάπη του Θεού μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας.
